جذابیت ناگهانی لیگ داخلی برای لژیونرها
72589
غلبه معنا دار مرجوعی ها بر صادرات
19 مرداد 1401 18:49
    فرزاد بیگی - بدون تردید یکی از نکات منحصر بفرد لیگ بیست و دوم بازگشت ادامه دار لژیونرها به باشگاه های لیگ برتری است.

روزنامه گل

از همان روزی که در نیم فصل لیگ گذشته رامین رضاییان به عنوان نخستین لژیونر مرجوعی به پرسپولیس پیوست؛ این تصور در میان گروهی از اهالی فوتبال بوجود آمد که علت مهم و اصلی بازگشت رامین، تضمین جای ثابت در ترکیب سرخ ها، درخشش در لیگ داخلی و در نتیجه قرار گرفتن در لیست نهایی تیم ملی برای حضور در رقابت های جام جهانی بوده است. این انگاره وقتی جدی تر شد که بلافاصله پس از پایان لیگ علیرضا بیرانوند، پس از مدت ها نیمکت نشینی در بلژیک و پرتغال؛ و مرتضی پورعلی گنجی؛ پس از چند فصل حضور در لیگ های خارجی و البته پس از پشت سر گذاشتن مصدومیتی طولانی به پرسپولیس پیوستند.

اگرچه سایر مدعیان سنتی به دلایل مختلف تا مدتی مقهور گرد و خاک نقل و انتقالاتی زود هنگام سرخ ها به نظر می رسیدند؛ اما با گذر زمان آن ها نیز دست بکار انتقال های بزرگ و از جمله بازگرداندن لژیونرها شدند. رضاییان که با پرسپولیس به مشکل خورده بود، پس از شایعه حضور مجدد در قطر؛ در میان ناباوری هواداران سرخ به سپاهان پیوست. استقلال کاوه رضایی را به خدمت گرفت و در حال تمام کردن مراحل طولانی امضای قرارداد با محمد محبی است. تراکتور با حجت حق وردی قرارداد بسته و هم چنان به دنبال جذب حداقل دو لژیونر ملی پوش سرشناس هم هست. اشکان دژآگه، فرشید اسماعیلی و علی قربانی هم به فولاد پیوسته اند. این همه در حالی است که احتمال بازگشت تعداد بیشتری از لژیونرها تا پایان موسم نقل و انتقالات وجود دارد و هر روز اسامی تعدادی از بازیکنان بلاتکلیف مانده خارج نشین برای بازگشت به لیگ برتر به گوش می رسد.

البته در میان این جمع حق وردی و قربانی در عضویت تیم ملی جمهوری آذربایجان هستند و عملا شانسی برای حضور در تیم ملی کشورمان ندارند. اما در میان سایرین شاید بتوان بازگشت علیرضا بیرانوند را تا حدودی به موضوع حضورش در ترکیب ثابت پرسپولیس و تلاش برای بازگشت به دروازه تیم ملی مربوط دانست. اما بازگشت بسیاری دیگر از این بازیکنان یک دلیل بسیار مهم دیگر دارد. در فصل بیست و دوم سیل بازگشت معکوس به این دلیل شدت گرفت که پرداختی های لیگ ایران – حتی با وجود سقوط فاحش ارزش پول ملی- به یکباره چنان رشد کرده که برای بسیاری از لژیونرها بازگشت به لیگ برتر بسیار مقرون به صرفه تر از بازی در لیگهای خارجی است. ضمن این که در لیگ ایران خبری از پرداخت مالیات از جانب بازیکنان نیست. علاوه بر آن حضور در تیم های پرطرفدار باعث اقبال مجدد هواداران پر تعداد این باشگاه ها به لژیونرهای مرجوعی خواهد شد که در روزگار سیطره فضای مجازی آورده های مالی و اجتماعی ویژه ای را بهمراه خواهد داشت. در واقع بسیاری از لژیونرهای بازگشتی و یا در شرف بازگشت تمام تلاش خود را برای باقی ماندن در خارج از کشور بکار گرفته اند؛ اما بدیهی ست که قریب به اتفاقشان با توجه به رشد پرداختی های داخلی؛ نتوانسته اند از لحاظ مالی توجیهی برای باقی ماندن در ممالک خارجی پیدا کنند. به عنوان نمونه پورعلی گنجی حتی با وجود آن که برای رسیدن به مرز آمادگی در تمرینات گروهی پرسپولیسی ها حاضر بود، بارها تأکید کرد بود که برنامه ای برای بازگشت به لیگ برتر و حضور در جمع شاگردان گل محمدی ندارد. او تنها زمانی حاضر به امضا قرارداد شد که مطمئن گردید مشتری دندان گیر دیگری در خارج از مرزها وجود ندارد. این در حالی بود که بازیکنانی مانند شجاع خلیل زاده و حسین کنعانی – که در مقطعی خبر بازگشتشان به پرسپولیس بگوش می رسید- در قطر باقی ماندند. بازیکنانی مانند انصاریفر، عزت اللهی، حاج صفی، دلفی، کریمی، نادری و محمدی ها و ... نیز تمام تلاش خود را برای باقی ماندن در لیگ های خارجی بکار گرفته اند؛ با این همه هیچ بعید نیست که تا پایان موسم نقل و انتقالات تعداد بیشتری از آن ها در فقدان مشتری مناسب خارجی و به سبب پیشنهادات اغوا کننده داخلی به میهن عزیز بازگردند.

به صرفه شدن مجدد حضور در لیگ برتر خلیج فارس را می توان در رشد چشمگیر و همزمان به خدمت گرفتن بازیکنان خارجی در کنار بازگشت لژیونرهای وطنی مشاهده کرد. حداقل روی کاغذ به نظر می رسد بازیکنان خارجی که در لیگ بیست و دوم به لیگ برتر وارد شده اند؛ از کیفیت به مراتب بالاتری از سایر خارجی های سال های اخیر برخوردارند. در واقع رشد قیمت بازیکنان در لیگ برتر به حدی رسیده است که با سیاستگذاری صحیح ، انتخاب درست و حذف بخش مخرب چرخه دلالیسم رایج، می توان بازیکنان با کیفیتی را از لیگ های حتی مطرح اروپایی به خدمت گرفت. این در حالی ست که در لیگ گذشته حضور غالبا ناموفق بازیکنانی از سودان جنوبی و عمان و تاجیکستان سبب افت هرچه بیشتر سطح کیفی لیگ گردید. بازیکنانی که تنها نکته مثبت آن ها قیمت نازلشان به نظر می رسید. هرچند قریب به اتفاق آن ها به اندازه مبلغ نسبتا اندک قراردادشان هم بازدهی نداشتند یا اگر مثل بازیکن گابنی گل گهر از کیفیت فنی بهتری برخوردار بودند؛ فقدان مدارکشان باعث ضرری جبران ناپذیر به باشگاه متبوعشان گردید.

در هر حال بازگشت لژیونرهای خارج نشین تبعات چند وجهی و متفاوتی برای لیگ برتر در پی خواهد داشت. بدیهی ست که حضور نام های سرشناس بر کیفیت، حساسیت و حواشی بازی ها افزوده و تنور رقابت ها را به مراتب داغ تر خواهد کرد. با این حال غلبه قابل تأمل تعداد لژیونرهای مرجوعی بر لژیونرهای جدید خبری خوب برای فوتبال ایرانی نیست. در واقع چنان که انتظار می رفت در لیگ بدون زایش بیست و یکم، جز حسین زاده که به شارلروای بلژیک پیوسته است؛ اساسا مهره قابل ذکری برای صادرات وجود ندارد؛ که اگر وجود داشت لااقل از چشم باشگاه های متمول عربی پنهان نمی ماند. از طرف دیگر روند رو به تزاید بازگشت لژیونرها بیشتر از گذشته فضا را برای درخشش احتمالی مهره های جوانتر و پیدایش و شکوفایی استعدادهای نو رسیده محدود خواهد کرد. هرچه که هست موضوع بازگشت لژیونرها نگران کننده تر از آن است که بتوان با مرتبط کردن آن به فصل منتهی به جام جهانی صورت مسأله را به سیاق همیشه پاک کرد و واقعیت را نادیده گرفت.

#اختصاصی گل #یادداشت #لژیونر
داغ ترین خبرها
تازه ترین خبرها