روزنامه گل
حمیدرضا درخشان - پرسپولیس در روزی که سه بار دروازه پیکان را باز کرد، مهمتر از کسب سه امتیاز، نشانههایی از تغییر در شیوه بازی خود به نمایش گذاشت. تیمی که در بسیاری از مسابقات گذشته برای خلق موقعیت و عبور از خطوط دفاعی حریف مشکل داشت، این بار با استفاده بهتر از سرعت بازیکنان هجومی و انتقال سریعتر توپ توانست به پیروزی قاطعی برسد.
البته نتیجه سه بر صفر نباید تمام ایرادهای پرسپولیس را پنهان کند، اما این مسابقه دستکم نشان داد که سرخپوشان برای رسیدن به دروازه حریف راههای مؤثرتری هم دارند.مهمترین تصمیم فنی مهدی تارتار، تغییر در آرایش نفرات هجومی و نیمکتنشینی علی علیپور بود. حضور همزمان محمد عمری، تیوی بیفوما و محمدمهدی محبی به پرسپولیس این امکان را داد که با تحرک بیشتری در زمین حریف بازی کند. تفاوت این ترکیب با آرایشهای متعارفتر، در وابستگی کمتر به یک مهاجم ثابت و استفاده بیشتر از جابهجایی بازیکنان جلویی بود.
در چنین ساختاری، مدافعان پیکان نمیتوانستند صرفاً با کنترل یک مهاجم مرکزی، خطر حملات پرسپولیس را کاهش دهند. حرکت بازیکنان به فضاهای خالی، بهخصوص در کنارهها و پشت خط دفاع، شرایط متفاوتی برای مدافعان حریف ایجاد میکرد. این همان ویژگی است که پرسپولیس در مسابقات کمگل خود کمتر از آن بهره میبرد.
نقطه قوت اصلی پرسپولیس، افزایش سرعت انتقال توپ از میانه زمین به یکسوم هجومی بود. سرخپوشان این بار کمتر به پاسکاریهای طولانی و کمثمر متکی بودند و تلاش میکردند پس از به دست آوردن توپ، پیش از استقرار کامل ساختار دفاعی پیکان به دروازه نزدیک شوند. گل اول بیفوما در اواخر نیمه نخست نیز اهمیت همین ویژگی را نشان داد. پرسپولیس توانست از فضای ایجادشده استفاده کند و فشار خود را به گل تبدیل کند.
در این میان، عملکرد بیفوما یکی از مهمترین نکات فنی مسابقه بود. بازیکنی که گاهی به دلیل تصمیمگیریهای نامناسب در لحظه آخر مورد انتقاد قرار میگیرد، این بار علاوه بر گلزنی، در ساختن موقعیت برای دیگران نیز مؤثر ظاهر شد. حرکت او در صحنه گل دوم و فراهم کردن فرصت گلزنی برای محبی، نمونهای از استفاده درست از توانایی فردی در خدمت بازی گروهی بود.این موضوع برای پرسپولیس اهمیت زیادی دارد. تیمی که مقابل دفاعهای فشرده با مشکل مواجه میشود، به بازیکنانی نیاز دارد که بتوانند در موقعیتهای یکبهیک برتری ایجاد کنند. بیفوما اگر بتواند سرعت و قدرت دریبلزنی خود را با تصمیمگیری دقیقتر همراه کند، یکی از ابزارهای اصلی پرسپولیس برای شکستن ساختار دفاعی حریفان خواهد بود.
نکته دیگر، تأثیر نیمکت بر جریان مسابقه بود. علیپور که بازی را از ابتدا آغاز نکرده بود، پس از ورود به زمین گل سوم را به ثمر رساند. این اتفاق از دو جهت اهمیت داشت؛ نخست اینکه پرسپولیس نشان داد برای گلزنی صرفاً به ترکیب اولیه وابسته نیست و دوم اینکه تارتار میتواند با توجه به شرایط مسابقه، میان استفاده از مهاجمان سرعتی و مهاجم تخصصی تغییر ایجاد کند.
با وجود این نکات مثبت، نباید از مشکلات دفاعی پرسپولیس غافل شد. بسته ماندن دروازه در یک مسابقه الزاماً به معنای استحکام کامل ساختار دفاعی نیست. پیکان در مقاطعی توانست به زمین پرسپولیس نفوذ کند و برخی ناهماهنگیها در پوشش فضاها همچنان دیده میشد. اشتباهات فردی در خط دفاع و هنگام شروع مجدد بازی از عقب، مسائلی نیستند که صرفاً با یک پیروزی پرگل برطرف شوند.
از سوی دیگر، باید میان کیفیت حملات پرسپولیس و ضعفهای دفاعی پیکان نیز تفاوت قائل شد. پیکان در برخی صحنهها فضای مناسبی در اختیار مهاجمان حریف گذاشت و نتوانست پس از از دست دادن توپ، بهسرعت آرایش دفاعی خود را بازیابی کند. بنابراین هنوز مشخص نیست پرسپولیس همین میزان از کارایی هجومی را مقابل تیمهایی که فشردهتر دفاع میکنند نیز خواهد داشت یا نه.
با این همه، مهمترین دستاورد مسابقه برای تارتار، کشف ظرفیت یک ترکیب هجومی متفاوت بود. پرسپولیس نشان داد با استفاده همزمان از بازیکنان متحرک، افزایش سرعت حملات و کاهش وابستگی به مالکیت طولانی توپ میتواند خطرناکتر ظاهر شود.
پرسپولیس مقابل پیکان فقط سه گل نزد؛ سه بار نشان داد که برای رسیدن به دروازه حریف الزاماً نیازی به پیچیده کردن فوتبال ندارد.حرکت سریع، استفاده درست از فضا و تصمیم مناسب در لحظه آخر، همان عناصری بودند که پیروزی را ساختند.
اکنون مسئله اصلی، تکرار این کیفیت است. یک پیروزی سهگله میتواند اعتمادبهنفس بازیکنان را افزایش دهد، اما آنچه پرسپولیس را به یک مدعی جدی تبدیل میکند، تثبیت همین الگوی هجومی در کنار برطرف کردن ضعفهای دفاعی است. تارتار از مسابقه با پیکان یک نتیجه خوب و چند پاسخ فنی امیدوارکننده گرفت؛ حالا باید دید آیا میتواند این پاسخها را به یک ساختار پایدار تبدیل کند یا خیر.
#حمید رضا درخشان #اختصاصی گل #بیفوما #پرسپولیس #پیکان #لیگ برتر #مهدی تارتار