روزنامه گل
مارینا سوری - در فوتبال ایران گاهی برای بدیهیترین حقوق هم باید جنگید؛ حتی اگر سرمربی استقلال باشی! سهراب بختیاریزاده در روزهای گذشته نه بازیکن چند میلیون دلاری خواسته، نه اردوی اروپایی و نه امکاناتی خارج از تصور. تمام دعوای او با مدیران استقلال بر سر یک زمین تمرین مناسب بوده است؛ ابتداییترین نیاز یک تیم حرفهای. با این حال، همین مطالبه ساده به بحرانی تبدیل شد که پای قهر و آشتی و حتی جدایی سرمربی را به میان کشید. بحرانی که شاید با بازگشت سهراب ظاهراً پایان یافته باشد، اما آثارش به این سادگی از رختکن استقلال پاک نخواهد شد.

مسئله فقط یکی دو جلسه تمرین نیست. مسئله پیام خطرناکی است که چنین اتفاقاتی به مجموعه تیم منتقل میکند. بازیکنی که هر روز باید با تمرکز کامل در تمرین حاضر شود، وقتی میبیند حتی سرمربیاش از فراهم نبودن ابتداییترین امکانات به ستوه آمده، چگونه میتواند نسبت به ثبات و آینده تیم اطمینان داشته باشد؟ فوتبال حرفهای به نظم، آرامش و اعتماد نیاز دارد و این سه عنصر دقیقاً همان چیزهایی هستند که در جریان چنین بحرانهایی آسیب میبینند.

اما در تشخیص مقصر نباید اشتباه کرد. سهراب عامل این بینظمی نیست؛ او به بینظمی اعتراض کرده است. تفاوت بزرگی میان مربیای وجود دارد که برای امتیازگیری شخصی قهر میکند و مربیای که برای فراهم شدن ابزار کارش ناچار به اعتراض میشود. بختیاریزاده مسئول نتایج استقلال است، اما مگر میتوان از سرمربی انتظار ساختن یک تیم آماده و منسجم داشت و در عین حال، زمین مناسب تمرین را از او دریغ کرد؟
اینجاست که باید سراغ مدیران رفت؛ بهویژه علی تاجرنیا که مسئولیت دوره گذشته مدیریت استقلال را بر عهده داشته است. محمد متدین تازه وارد مجموعه شده و منصفانه نیست تمام کاستیهای انباشتهشده را به حساب مدیری گذاشت که هنوز فرصت چندانی برای اصلاح ساختار نداشته است. پرسش اصلی از تاجرنیاست: چگونه باشگاهی با این حجم از هزینه، قراردادهای سنگین و ادعاهای بزرگ، هنوز برای تأمین یک زمین تمرین مناسب گرفتار است؟ چرا باید کار به جایی برسد که سرمربی برای ابتداییترین حق تیمش دست به اعتراض بزند؟

زمین تمرین یک امکان تجملاتی نیست. کیفیت زمین مستقیماً بر اجرای برنامههای تاکتیکی، فشار بدنی بازیکنان، احتمال مصدومیت و کیفیت آمادهسازی تیم اثر میگذارد. مربی بدون زمین مناسب شبیه آشپزی است که از او غذای عالی میخواهند، اما آشپزخانه در اختیارش نمیگذارند! عجیب اینکه در پایان همین مدیران ممکن است نخستین کسانی باشند که بابت نتایج ضعیف از سرمربی توضیح میخواهند.
از سوی دیگر، نباید تبعات فنی و روانی این قهر و آشتی را دستکم گرفت. وقتی موضوع اصلی تیم به جای فوتبال، اختلاف میان نیمکت و مدیریت میشود، بخشی از انرژی مجموعه ناگزیر صرف حاشیه خواهد شد. سرمربی به جای تمرکز بر اصلاح ایرادهای فنی، درگیر تأمین امکانات اولیه میشود و بازیکنان به جای آماده شدن برای مسابقه بعدی، اخبار رفتن و ماندن مربی خود را دنبال میکنند. حتی اگر این اختلاف بهسرعت حل شود، بازسازی تمرکز و آرامش از دسترفته لزوماً به همان سرعت اتفاق نمیافتد.

خطر بزرگتر، عادی شدن چنین مناسباتی در استقلال است. باشگاهی که مشکلاتش تنها پس از اعتراض شدید و تهدید به جدایی حل میشود، بهتدریج از سازوکار حرفهای فاصله میگیرد. در چنین ساختاری، به جای برنامهریزی و پاسخگویی، بحران به ابزار حل مسئله تبدیل میشود. امروز سرمربی برای زمین تمرین اعتراض میکند و فردا ممکن است بازیکن یا یکی دیگر از اعضای تیم برای دریافت حقوق اولیهاش ناچار به اقدامی مشابه شود.
البته بازگشت سهراب اتفاق مثبتی است. استقلال به آرامش نیاز دارد و ادامه این اختلاف بیش از همه به خود تیم لطمه میزد. اما آشتی زمانی ارزشمند است که علت اصلی دعوا برطرف شده باشد. اگر قرار باشد همان مشکلات باقی بماند و تنها با چند وعده، صورت مسئله موقتاً پاک شود، بحران بعدی چندان دور نخواهد بود.

مدیران استقلال باید بدانند وظیفهشان صرفاً خرید بازیکن، انتخاب سرمربی و حضور مقابل دوربینها نیست. مدیریت حرفهای از همین جزئیات بهظاهر ساده آغاز میشود؛ از زمین تمرین، امکانات پزشکی و برنامهریزی روزانه تیم. تاجرنیا و مجموعه مدیریتی پیشین باید درباره میراثی که در این بخش بر جا گذاشتهاند پاسخگو باشند و متدین نیز حالا وظیفه دارد بدون اتلاف وقت برای رفع این مشکلات اقدام کند.
سهراب برگشته، اما این به معنای پایان خسارت نیست. استقلال چند روز آرامش و تمرکز خود را درگیر مسئلهای کرد که اساساً نباید وجود میداشت. اگر این حاشیهها در عملکرد تیم اثر بگذارد، نباید انگشت اتهام را به سوی مربی گرفت که فقط زمین تمرین میخواست.استقلال بابت این قهر و آشتی هزینه داده است؛ هزینهای که صورتحسابش باید به نام مدیران نوشته شود، نه سهراب بختیاریزاده.
#مارینا سوری #اختصاصی گل #استقلال #سهراب بختياري زاده #تاجرنیا