روزنامه گل
مجتبی حسین مرشدی - تیم ملی از بصره با جام برگشت، اما همه بازیکنانش با سلامت کامل به باشگاههای خود بازنگشتند! این شاید مهمترین بخش ماجرایی باشد که زیر سایه قهرمانی در یک مجموعه مسابقه تدارکاتی کماعتبار قرار گرفته است. چهار بازیکن در اردوی اخیر تیم ملی دچار آسیبدیدگی یا مشکلات جسمانی شدند؛ چهار اتفاق در اردویی کوتاه که قرار بود فرصتی برای آمادهسازی و آزمایش نفرات جدید باشد، نه عاملی برای نگرانی باشگاههایی که در کوران رقابتهای داخلی قرار دارند.
کسری طاهری، مهاجم جوان سپاهان، نخستین قربانی این اردو بود. او در همان روزهای ابتدایی تمرینات دچار آسیبدیدگی زانو شد و هر دو مسابقه مقابل فلسطین و عراق را از دست داد. سپاهان در شرایطی بازیکنش را به تیم ملی تحویل داد که در ادامه فصل به تمام ظرفیت هجومی خود نیاز دارد. حالا باید منتظر بماند تا مشخص شود این مصدومیت چه تأثیری بر برنامههای محرم نویدکیا خواهد گذاشت.

پس از طاهری، نوبت به امیرحسین فارسی، بازیکن جوان خیبر خرمآباد رسید. او نیز در جریان تمرین تیم ملی بر اثر برخورد از ناحیه داخلی زانو آسیب دید. طبق اعلام اولیه کادر پزشکی، فارسی به حدود سه هفته زمان برای بازگشت به میادین نیاز داشت. این یعنی باشگاهی که بازیکنش را برای حضور در دو مسابقه تدارکاتی تحویل تیم ملی داده، ممکن است چند هفته از خدمات او محروم شود.
فهرست آسیبدیدگان به همین دو نفر محدود نماند. محمدجواد حسیننژاد، یکی از چهرههای امیدوارکننده تیم ملی در بازی مقابل فلسطین، بین دو نیمه به دلیل احساس درد در ناحیه همسترینگ تعویض شد و مسابقه با عراق را از دست داد. محمدمهدی زارع، مدافع پرسپولیس، نیز به دلیل درد مچ پا از تمرین و بازی پایانی کنار گذاشته شد.

البته درباره این دو بازیکن، کادر پزشکی تیم ملی تأکید کرد که تصمیم به کنار گذاشتن آنها پیشگیرانه بوده و انتظار میرود بتوانند پس از پایان فیفادی باشگاههایشان را همراهی کنند. بنابراین نمیتوان همه این چهار مورد را مصدومیتهای سنگین یا خسارت قطعی باشگاهی دانست. بااینحال، ثبت چهار مشکل جسمانی در یک اردوی کوتاه، بهخودیخود موضوعی قابل بررسی است.
نکته قابل تأملتر، ماهیت آسیبهای دو بازیکن نخست است. طاهری و فارسی هر دو در جریان تمرینات و بر اثر برخورد آسیب دیدند. پزشک تیم ملی پس از بازگشت از عراق اعلام کرد شدت مصدومیت آنها نگرانکننده نیست و روند درمان با هماهنگی باشگاهها دنبال خواهد شد. این توضیح امیدوارکننده است، اما پرسش درباره کیفیت مدیریت فشار تمرینات و مراقبت از بازیکنان همچنان باقی میماند.
مسئله فقط اردوی بصره نیست. در فیفادی مهر نیز تیم ملی برای انجام دو مسابقه تدارکاتی مقابل ازبکستان و روسیه گرد هم آمد؛ مسابقاتی که با دو شکست همراه شدند و بار دیگر بحث ارزش فنی بازیهای دوستانه و هزینههای حضور بازیکنان در اردوهای ملی را مطرح کردند.

البته باید میان بازیکنانی که در باشگاه مصدوم شده و به اردوی ملی نرسیدهاند، با کسانی که در جریان اردو آسیب میبینند، تفاوت گذاشت. نمیتوان هر مصدومیت همزمان با فیفادی را به حساب تیم ملی نوشت. اما همین تفکیک، ضرورت شفافیت بیشتر فدراسیون فوتبال را نشان میدهد.باشگاهها موظفاند بازیکنان خود را در اختیار تیم ملی قرار دهند و این یک اصل پذیرفتهشده در فوتبال حرفهای است. در مقابل، کادر فنی و پزشکی تیم ملی نیز مسئولیت دارند شرایط جسمانی بازیکنان را با دقت مدیریت کنند. برنامه تمرینی، شدت فشار، وضعیت ریکاوری و هماهنگی با کادر پزشکی باشگاهها باید بخشی جداییناپذیر از هر اردو باشد.
در این میان، سپاهان و خیبر بیش از دیگران نگران وضعیت بازیکنان آسیبدیده خود هستند. پرسپولیس نیز باید وضعیت زارع را زیر نظر داشته باشد و درباره حسیننژاد هم بازگشت بدون مشکل به تمرینات باشگاهی اهمیت دارد.

هیچکس انتظار ندارد در فوتبال، مصدومیت به صفر برسد. آسیبهای برخوردی حتی در بهترین اردوهای دنیا اتفاق میافتند و صرف تعدد آنها نمیتواند نشانه ضعف بدنسازی یا قصور پزشکی باشد. اما وقتی چهار بازیکن در فاصله چند روز از شرایط مسابقه خارج میشوند، فدراسیون وظیفه دارد گزارشی روشن از علت، شدت و پیامد این اتفاقات ارائه کند.
تیم ملی باید محل رشد بازیکنان باشد، نه جایی که باشگاهها با نگرانی منتظر بازگشت نفراتشان بمانند. ارزش هر اردوی تدارکاتی را باید با میزان پیشرفت فنی، آمادگی بازیکنان و دستاورد واقعی آن سنجید؛ نه صرفاً با تعداد مسابقات برگزارشده یا جامهایی که در پایان اهدا میشوند.جام بصره در ویترین فدراسیون میماند، اما هزینه احتمالی مصدومیتها را باشگاهها میپردازند.
#مجتبی حسین مرشدی #اختصاصی گل #تیم ملی #سپاهان #محمد جواد حسین نژاد