روزنامه گل
حامی ترینی - ممکن است یکی از بزرگترین افتخارات فردی فوتبال ایران رقم بخورد؛ علیرضا بیرانوند در بانکوک روی صحنه برود و جایزه بهترین بازیکن سال آسیا را بالای سر ببرد. اتفاقی که در شرایط عادی باید موجی از شادی و غرور ملی ایجاد کند، اما این بار ماجرا متفاوت است.
دروازهبان شماره یک تیم ملی، برخلاف بسیاری از ستارگان محبوب گذشته، با بخش قابلتوجهی از هواداران فوتبال ایران رابطه خوبی ندارد. حتی بعید نیست برخی از آنها ترجیح بدهند یکی از دو رقیب عربستانی او برنده شود! چگونه ممکن است یک فوتبالیست ایرانی در آستانه چنین افتخاری باشد، اما همه ایرانیها برای موفقیتش دل نسوزانند؟

پاسخ را باید بیرون از مستطیل سبز جستوجو کرد. بیرانوند دروازهبان توانمندی است. سالها حضور در بالاترین سطح فوتبال ایران، بازی در سه جام جهانی و نمایشهای مؤثر در تیم ملی، شایستگیهای فنی او را اثبات کرده است. حتی کنفدراسیون فوتبال آسیا در معرفی نامزدها، به عملکرد درخشانش در جام جهانی ۲۰۲۶، بهویژه مهارهای او مقابل بلژیک، اشاره کرده است. بنابراین بحث بر سر توانایی فنی بیرانوند نیست؛ مسئله شخصیتی است که در افکار عمومی از او شکل گرفته و رابطهای که با هواداران فوتبال ساخته است.
از پرسپولیس تا تراکتور؛ دو طلاق پرحاشیه
بیرانوند زمانی یکی از محبوبترین بازیکنان پرسپولیس بود. دروازهبانی که با این تیم افتخارات فراوانی به دست آورد و سالها مورد حمایت هوادارانش قرار داشت. اما جدایی جنجالی او و انتقالش به تراکتور، این رابطه را به دشمنی تبدیل کرد. اختلاف بر سر قرارداد، پروندههای حقوقی، اظهارنظرهای متقابل و حاشیههایی که ماهها ادامه یافت، تصویر بیرانوند را نزد بخش بزرگی از پرسپولیسیها تغییر داد.

البته هر بازیکنی حق دارد باشگاهش را تغییر دهد و برای منافع حرفهای و مالی خود تصمیم بگیرد. مسئله بیرانوند صرفاً جدایی نبود؛ شیوه جدایی و حواشی پس از آن بود. هوادار ممکن است انتقال ستاره محبوبش به تیمی دیگر را بپذیرد، اما احساس کند اعتمادش نادیده گرفته شده است.
حالا همان داستان، این بار در تبریز، در آستانه تکرار است. بیرانوند که با استقبال گسترده هواداران تراکتور مواجه شده بود، پس از ماجرای تمدید قرارداد سهسالهاش، نامهای به فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ نوشته و اعتبار توافق جدید را زیر سؤال برده است. استدلال او این است که چون حجت کریمی، مدیرعامل وقت تراکتور، قرارداد را امضا نکرده، این توافق اعتبار قانونی ندارد. در مقابل، باشگاه تراکتور بر معتبر بودن قرارداد تأکید میکند.
هنوز مرجع حقوقی درباره این اختلاف تصمیم نهایی نگرفته و نمیتوان ادعای هیچیک از طرفین را حکم قطعی دانست. اما از منظر افکار عمومی، اصل ماجرا پیام روشنی دارد: بیرانوند بار دیگر درگیر اختلافی قراردادی با باشگاهی شده که برای جذب و حفظ او هزینه کرده است.

برای هواداران تراکتور، بهخصوص پس از تجربه پرسپولیسیها، این ماجرا میتواند بهشدت تلخ باشد. دروازهبانی که قرار بود یکی از ستونهای موفقیت تیمشان باشد، اکنون در حال زیر سؤال بردن اعتبار قرارداد جدید خود است. به این ترتیب، بیرانوند در فاصلهای نهچندان طولانی ابتدا بخشی از هواداران پرسپولیس و سپس بخشی از هواداران تراکتور را از خود رنجانده است؛ دو مجموعه بزرگ هواداری که زمانی برای او احترام و محبوبیت فراوانی قائل بودند.
سربازی؛ زخمی حساس در افکار عمومی
پرونده خدمت سربازی بیرانوند نیز به این فاصله عاطفی دامن زده است. ماجرا فقط درباره یک فوتبالیست نیست؛ درباره موضوعی است که میلیونها خانواده ایرانی با آن درگیرند. جوانانی که ناچارند بخشی از زندگی، تحصیل یا فعالیت اقتصادی خود را برای انجام خدمت متوقف کنند، طبیعتاً نسبت به امتیازهای ویژه ورزشکاران حساسیت دارند.

بیرانوند در سالهای گذشته از مسیرهای قانونی برای تعویق اعزام خود استفاده کرده و حتی موضوع بررسی پزشکی وضعیتش نیز مطرح شده است. او تأکید کرده که قصد فرار از قانون را ندارد و در نهایت نیز برای گذراندن خدمت به فجرسپاسی شیراز معرفی شده است. بنابراین نمیتوان بدون حکم و سند، او را متهم به تخلف کرد.اما مسئله اجتماعی فراتر از قانونی یا غیرقانونی بودن اقدامات است. آنچه برای بخشی از مردم دافعه ایجاد میکند، احساس وجود دو استاندارد متفاوت است؛ یکی برای شهروند عادی و دیگری برای چهره مشهور فوتبال. حتی استفاده کاملاً قانونی از امتیازهایی که در دسترس عموم نیست، میتواند چنین احساسی را تقویت کند.این حساسیت وقتی بیشتر میشود که بازیکنی با درآمدهای چندصد میلیاردی، همزمان درگیر پروندههای قراردادی و بحثهای مربوط به سربازی باشد. در چنین شرایطی، موفقیت ورزشی بهتنهایی برای ایجاد محبوبیت کافی نیست.
میشود بهترین بود و محبوب نبود
بیرانوند در مراسم سیامین دوره جوایز فوتبال آسیا، از ساعت ۱۵:۳۰ به وقت تهران، در سالن آکسرا کینگ پاور بانکوک برای کسب جایزه بهترین بازیکن سال با سالم الدوسری و فراس البریکان رقابت میکند. هر دو رقیب او عربستانی هستند و دریافت این جایزه توسط یک ایرانی، از نظر اعتبار بینالمللی، اتفاقی ارزشمند برای فوتبال کشور خواهد بود.
اما فوتبال فقط مجموعهای از مهارها، پیروزیها و جامها نیست. محبوبیت نیز سرمایهای است که در طول سالها ساخته میشود و گاهی با چند تصمیم نادرست آسیب میبیند. بیرانوند توانسته جایگاه خود را در فوتبال آسیا حفظ کند، اما در حفظ رابطه عاطفی با هواداران ایرانی به همان اندازه موفق نبوده است.

اینکه برخی فوتبالدوستان ممکن است فردا از انتخاب نشدن او ناراحت نشوند، بیش از آنکه درباره ارزش جایزه آسیایی چیزی بگوید، درباره تصویر اجتماعی بیرانوند حرف میزند. البته این احساس را نباید به همه هواداران تعمیم داد؛ بسیاری نیز فارغ از اختلافات باشگاهی، خواهان موفقیت یک بازیکن ایرانی هستند.

بیرانوند شاید امروز بهترین بازیکن آسیا شود. شاید هم جایزه را به یکی از دو رقیب عربستانی واگذار کند. اما مسئله مهمتر از نتیجه مراسم بانکوک است. او برای به دست آوردن جامی که AFC اهدا میکند، به رأی و ارزیابی داوران نیاز دارد؛ برای بازپسگرفتن اعتماد هواداران، به چیزی بسیار دشوارتر.بیرانوند ممکن است مرد سال آسیا شود، اما برای محبوب شدن دوباره در ایران، هیچ جامی کافی نیست.
#حامی ترینی #اختصاصی گل #علیرضا بیرانوند #تراکتور #حجت کریمی