روزنامه گل
انتخابات کمیته ملی پارالمپیک ۱۷ آذرماه برگزار میشود؛ انتخاباتی که میتواند با تغییراتی در ترکیب مدیریتی این کمیته، بهویژه در جایگاه ریاست، همراه باشد. اما در آستانه مهمترین رویداد پیشروی ورزش پارالمپیک، یعنی بازیهای لسآنجلس ۲۰۲۸، یک پرسش اساسی مطرح است: در صورت تغییر، مسئولیت نتایج کاروان ایران در این بازیها بر عهده چه کسی خواهد بود؟
مصوبه مجمع عمومی کمیته ملی پارالمپیک درباره دوساله شدن دوره مسئولیت اعضای منتخب، این پرسش را جدیتر میکند. اگر رئیس جدیدی انتخاب شود، در حالی که برنامهریزی و بخش مهمی از مسیر آمادهسازی ورزشکاران از پیش آغاز شده است، آیا فرصت کافی برای اجرای برنامهها و پاسخگویی نسبت به نتایج خواهد داشت؟ از سوی دیگر، همین دوره کوتاه میتواند به دستاویزی برای شانه خالی کردن از مسئولیت ناکامیهای احتمالی تبدیل شود؛ با این استدلال که زمان کافی برای اعمال تغییرات و اجرای برنامههای مورد نظر در اختیار نبوده است.
هدیه خطیبی- واقعیت این است که موفقیت در رویدادهای بزرگی همچون بازیهای المپیک و پارالمپیک، محصول تصمیمهای مقطعی و مدیریتی کوتاهمدت نیست. پژوهشهای حوزه علوم ورزشی و مدیریت ورزش قهرمانی نیز بر نقش ثبات ساختاری، تداوم برنامههای آمادهسازی و هماهنگی میان ارکان مدیریتی، کادرهای فنی و ورزشکاران در دستیابی به عملکرد مطلوب تأکید دارند. ورزشکار برای رسیدن به اوج آمادگی، به سیستمی نیاز دارد که در آن اهداف، برنامهها و حمایتها با تغییرات مدیریتی دستخوش نوسان نشوند.
در چنین شرایطی، تغییر در رأس مدیریت کمیته ملی پارالمپیک، آن هم در فاصله کمتر از دو سال تا لسآنجلس ۲۰۲۸، بیش از آنکه فرصت تلقی شود، میتواند تهدیدی برای ثبات برنامههای تیمهای ملی و مسیر آمادهسازی ورزشکاران باشد. مسئله مخالفت با تغییر یا حمایت از تداوم یک مدیریت خاص نیست؛ مسئله، حفظ انسجام و پاسخگویی در قبال آینده ورزشکارانی است که سالها برای حضور در مهمترین میدان ورزشی خود تلاش کردهاند.
در نهایت، اگر قرار است مدیریت دوساله باشد، مسئولیت نتایج نیز نباید میان مدیران قبلی و جدید دستبهدست شود. لسآنجلس ۲۰۲۸ جایی برای آزمونوخطای مدیریتی نیست؛ ورزشکاران پارالمپیکی بیش از هر چیز به ثبات، برنامهریزی و مدیریت پاسخگو نیاز دارند.