روزنامه گل
مارینا سوری - تیم ملی ایران در دومین و آخرین مسابقه خود در برنامه تدارکاتی بصره، عصر سهشنبه به مصاف عراق میرود؛ حریفی که برخلاف فلسطین، میتواند آزمونی جدیتر برای سنجش وضعیت شاگردان امیر قلعهنویی باشد. ایران در نخستین مسابقه خود با دو گل سردار آزمون و صالح حردانی از سد فلسطین گذشت، اما کیفیت آن پیروزی به اندازه نتیجهاش رضایتبخش نبود. حالا مقابل میزبان، فرصتی فراهم شده تا مشخص شود تیم ملی در مسیر تغییر و جوانگرایی تا کجا پیش رفته است.
پیروزی دو بر صفر مقابل فلسطین در شرایطی به دست آمد که حریف تا دقیقه ۷۶ مقاومت کرد و هر دو گل ایران پس از دهنفره شدن فلسطین به ثمر رسید. این اتفاق اهمیت زیادی در ارزیابی عملکرد تیم ملی دارد. ایران اگرچه مالکیت و برتری نسبی میدان را در اختیار داشت، اما برای شکستن مقاومت حریف به زمان زیادی نیاز پیدا کرد. تیمی که قرار است در سطح اول فوتبال آسیا رقابت کند، باید راههای متنوعتری برای رسیدن به دروازه حریفان داشته باشد؛ بهویژه زمانی که با دفاع فشرده مواجه میشود.

بااینحال، بازی با فلسطین یک نکته امیدوارکننده نیز داشت: درخشش محمدجواد حسیننژاد و حسین گودرزی، دو بازیکنی که حضورشان میتواند به افزایش تحرک و خلاقیت تیم ملی کمک کند. گودرزی با دو پاس گل، سهم مستقیمی در پیروزی ایران داشت و نشان داد استفاده از نیروهای تازهنفس، صرفاً اقدامی نمایشی برای پاسخ به منتقدان نیست. این بازیکنان میتوانند واقعاً کیفیت فنی تیم را ارتقا دهند.
اما عراق حریف متفاوتی است. تیم تحت هدایت گراهام آرنولد در نخستین مسابقه خود برابر لبنان به تساوی بدون گل رسید و حالا در ورزشگاه خانگی، انگیزه زیادی برای کسب نتیجه مقابل ایران خواهد داشت. آرنولد نیز مانند قلعهنویی در حال بررسی گزینههای تازه و ایجاد تغییر در ترکیب تیمش است. بنابراین مسابقه بصره برای هر دو مربی فرصتی برای ارزیابی بازیکنان خواهد بود، هرچند حساسیت سنتی تقابل ایران و عراق اجازه نمیدهد این دیدار صرفاً یک مسابقه دوستانه معمولی تلقی شود.

از منظر فنی، مهمترین چالش ایران عبور از فشار حریف و حفظ تعادل میان خطوط خواهد بود. عراق در سالهای اخیر نشان داده تیمی فیزیکی، جنگنده و خطرناک در انتقالهای سریع است. بازی مقابل چنین حریفی میتواند میزان هماهنگی خط دفاعی ایران، کیفیت بازیسازی هافبکها و توانایی مهاجمان در استفاده از فضاهای محدود را بهتر مشخص کند.
در این میان، یکی از پرسشهای مهم به انتخاب ترکیب اصلی مربوط میشود. آیا قلعهنویی به بازیکنان جوانی که مقابل فلسطین فرصت بازی پیدا کردند، دوباره اعتماد خواهد کرد یا برای کسب نتیجه مقابل عراق به مهرههای باتجربه بازمیگردد؟
این پرسش از آن جهت اهمیت دارد که تعویق جام ملتهای آسیا، فرصت ارزشمندی برای بازسازی تیم ملی ایجاد کرده است. ایران دیگر نباید صرفاً به دنبال حفظ ترکیبی باشد که سالها ستون اصلی تیم را تشکیل داده است. اگر قرار است نسل تازهای وارد فوتبال ملی شود، مسابقاتی مانند دیدار با عراق بهترین فرصت برای آزمودن آنها در شرایط دشوارتر است.

البته جوانگرایی به معنای کنار گذاشتن یکباره تمام بازیکنان باتجربه نیست. مسئله ایجاد ترکیبی متعادل است که در آن تجربه بازیکنانی مانند سردار آزمون با انرژی، سرعت و خلاقیت نسل جدید همراه شود. تیم ملی برای آینده به چنین ترکیبی نیاز دارد، نه تغییراتی مقطعی که با نخستین نتیجه نامطلوب کنار گذاشته شوند.
مسابقه با عراق از جنبه دیگری نیز اهمیت دارد. سفر پرحاشیه تیم ملی به بصره، ماجرای جلوگیری از فرود هواپیمای حامل ملیپوشان و انتقال زمینی کاروان از آبادان، فضای متفاوتی پیرامون این اردو ایجاد کرد. بااینحال، اکنون زمان آن رسیده که مسائل بیرون زمین جای خود را به ارزیابی عملکرد فنی بدهند. تیم ملی باید نشان دهد فارغ از حواشی سفر و شرایط میزبانی، برنامه مشخصی برای پیشرفت دارد.

نتیجه مسابقه سهشنبه البته بیاهمیت نیست. تقابل ایران و عراق همواره برای هواداران دو کشور حساس بوده و پیروزی در زمین حریف ارزش خاص خود را دارد. اما اهمیت واقعی این مسابقه را نباید تنها در تابلوی نتیجه جستوجو کرد.اگر ایران با همان مشکلات بازیسازی و اتکای بیش از اندازه به تواناییهای فردی بازیکنان باتجربه به پیروزی برسد، پرسشهای فنی همچنان باقی خواهند ماند. در مقابل، اگر تیم ملی با ترکیبی جوانتر، ساختاری منظمتر و نمایشی امیدوارکننده ظاهر شود، حتی فراتر از نتیجه، میتوان از دستاوردی ارزشمند سخن گفت.بازی با فلسطین فرصتی برای دیدن چند چهره تازه بود؛ مسابقه با عراق باید فرصتی برای اعتماد کردن به آنها باشد.تیم ملی در بصره فقط به دنبال یک پیروزی دیگر نیست؛ باید نشان دهد که آیندهاش قرار است با گذشته تفاوت داشته باشد.
#اختصاصی گل #مارینا سوری #امیر قلعه نویی #تیم ملی #تیم ملی فوتبال فلسطین #تیم ملی عراق