ستاره‌ها می‌روند و مصدوم برمی گردند
121617
فیفادی؛ دشمن باشگاه‌ها!
25 آبان 1405 22:37
فیفادی برای تیم‌های ملی فرصتی برای آماده‌سازی، کسب نتیجه و محک زدن بازیکنان است، اما برای باشگاه‌های بزرگ فوتبال جهان به دوره‌ای از اضطراب تبدیل شده است.

روزنامه گل

شاهین طهرانی - فیفادی برای تیم‌های ملی فرصتی برای آماده‌سازی، کسب نتیجه و محک زدن بازیکنان است، اما برای باشگاه‌های بزرگ فوتبال جهان به دوره‌ای از اضطراب تبدیل شده است؛ روزهایی که مربیان باشگاهی بیشتر از آنکه نگران نتایج مسابقات ملی باشند، چشم‌انتظار بازگشت سالم بازیکنانشان هستند. ستاره‌هایی که با قراردادهای چند ده میلیون یورویی راهی اردوهای ملی می‌شوند، گاهی با مصدومیت‌هایی بازمی‌گردند که برنامه فنی باشگاه‌هایشان را برای هفته‌ها به هم می‌ریزد.در فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۷ این نگرانی شکل تازه‌ای پیدا کرده است. فیفا با ادغام پنجره‌های سپتامبر و اکتبر، یک دوره طولانی‌تر برای مسابقات ملی در نظر گرفت؛ دوره‌ای که امکان برگزاری چهار مسابقه را برای تیم‌های ملی فراهم کرد. قرار بود این تغییر تعداد سفرهای بین‌المللی را کاهش دهد، اما فشردگی مسابقات و فشار ناشی از رفت‌وآمدهای طولانی همچنان پابرجا ماند.

حالا با رسیدن دومین فیفادی فصل به روزهای پایانی، دوباره بحث قدیمی تعارض منافع باشگاه‌ها و تیم‌های ملی مطرح شده است. مصدومیت‌های تازه در کنار آسیب‌دیدگی‌های پنجره قبلی، بار دیگر این پرسش را پیش کشیده که آیا تقویم فوتبال جهان بیش از ظرفیت جسمانی بازیکنان سنگین شده است؟

آرسنال و بایرن؛ دو ستاره، دو مصدومیت

یکی از نخستین هشدارهای جدی در فیفادی قبلی، مسابقه آلمان و هلند بود. جمال موسیالا، ستاره بایرن‌مونیخ، هنگام گرم کردن دچار آسیب‌دیدگی شد و حتی نتوانست مسابقه را آغاز کند. معاینات بعدی پارگی عضله ران راست او را تأیید کرد. کای هاورتس، مهاجم آرسنال، نیز در همان مسابقه تنها ۳۰ دقیقه دوام آورد و با مشکل عضلانی زمین را ترک کرد. هر دو بازیکن از ادامه حضور در اردوی آلمان بازماندند.برای بایرن و آرسنال، این اتفاق تنها غیبت احتمالی دو بازیکن نبود. موسیالا یکی از مهم‌ترین مهره‌های خلاق بایرن است و هاورتس نیز در ساختار هجومی آرسنال نقش مهمی دارد. مصدومیت چنین بازیکنانی می‌تواند برنامه تاکتیکی مربیان را تغییر دهد؛ آن هم در شرایطی که باشگاه‌ها هیچ اختیاری در تعیین میزان حضور ملی‌پوشان خود در مسابقات رسمی ندارند.آرسنال در همان پنجره با نگرانی درباره مارتین اودگارد نیز روبه‌رو شد. کاپیتان نروژی این تیم در مسابقه برابر پرتغال از ناحیه مچ پا ضربه خورد، هرچند توانست در ادامه اردو دوباره به میدان برود.

لیورپول؛ نگرانی از خط حمله تا خط دفاع

لیورپول نیز یکی از باشگاه‌هایی بود که از فیفادی نخست آسیب دید. کودی خاکپو هنگام بازی برای هلند مقابل صربستان با مشکل مچ پا مواجه شد و الکساندر ایساک نیز پس از حضور در تیم ملی سوئد به دلیل آسیب عضله ران از ادامه اردو کنار رفت.در منچستریونایتد، پاتریک دورگو هنگام حضور در تیم ملی دانمارک دچار مشکل همسترینگ شد. ساندرلند هم با آسیب‌دیدگی برایان بروبی و دنیل بالارد روبه‌رو شد. در همین پنجره، الکس اسکات، بازیکن بورنموث، با تشدید آسیب عضله چهارسر ران مواجه شد؛ مشکلی که گزارش‌ها از احتمال دوری نسبتاً طولانی او از مسابقات حکایت داشتند.

نکته قابل‌توجه، فراوانی آسیب‌های عضلانی در میان این بازیکنان است. هرچند نمی‌توان بدون بررسی پزشکی، تمام این مصدومیت‌ها را نتیجه مستقیم فشردگی مسابقات دانست، اما هم‌زمانی آنها با برنامه سنگین بازی‌های باشگاهی و ملی، نگرانی درباره مدیریت فشار جسمانی فوتبالیست‌ها را افزایش داده است.

امباپه، رافینیا و هالند؛ ستاره‌ها در معرض خطر

رئال‌مادرید نیز در فیفادی قبلی نگران کیلیان امباپه شد. ستاره فرانسوی در مسابقه برابر ترکیه از ناحیه زانو آسیب دید و شرایط جسمانی او به موضوعی مهم برای باشگاه اسپانیایی تبدیل شد.در بارسلونا، رافینیا با مشکل عضله ران از اردوی برزیل بازگشت. منچسترسیتی نیز با نگرانی درباره ارلینگ هالند روبه‌رو شد؛ مهاجمی که در جریان مسابقه نروژ و پرتغال به دلیل ناراحتی عضلانی درخواست تعویض کرد. این نمونه‌ها نشان می‌دهد که آسیب‌های فیفادی تنها به یک لیگ یا چند باشگاه محدود نیست. از لیگ برتر انگلیس تا لالیگا و بوندس‌لیگا، باشگاه‌های بزرگ با مسئله مشترکی مواجه‌اند: بازیکنانی که در اختیار تیم‌های ملی قرار می‌گیرند، اما وضعیت جسمانی آنها هنگام بازگشت همیشه قابل پیش‌بینی نیست.

نوامبر؛ زخم‌های تازه برای باشگاه‌ها

دومین پنجره ملی فصل نیز با نگرانی‌های تازه‌ای همراه شده است. آلفونسو دیویس، مدافع بایرن‌مونیخ، در مسابقه کانادا مقابل گواتمالا خیلی زود دچار آسیب‌دیدگی شد و برای بررسی وضعیتش به آلمان بازگشت. با توجه به سابقه مصدومیت‌های این بازیکن، هر مشکل تازه‌ای برای او می‌تواند نگرانی بزرگی برای بایرن باشد؛ هرچند درباره شدت آسیب و مدت دوری او باید منتظر ارزیابی پزشکی ماند.در مسابقه یکشنبه‌شب اسپانیا و انگلیس نیز چند باشگاه با نگرانی تازه‌ای مواجه شدند. مارک پوبیل،مدافع اتلتیکومادرید، و پائو کوبارسی، بازیکن بارسلونا، با مشکلات جسمانی روبه‌رو شدند. مارتین زوبیمندی، هافبک آرسنال، نیز پس از احساس ناراحتی در ناحیه پشت ران تعویض شد؛ اتفاقی که نگرانی تازه‌ای برای کادر فنی آرسنال ایجاد کرد. هنوز نمی‌توان درباره مدت غیبت احتمالی این بازیکنان قضاوت قطعی کرد.

در همین پنجره، برایان بروبی بار دیگر به دلیل مشکل عضلانی از همراهی تیم ملی هلند بازماند. ویرجیل فن‌دایک نیز به علت ناآمادگی جسمانی از اردوی هلند کنار رفت. البته این موارد را نباید الزاماً مصدومیت‌های ایجادشده در مسابقات ملی نوامبر دانست؛ برخی بازیکنان با مشکلات قبلی به اردو دعوت شده‌اند یا پیش از مسابقه از فهرست کنار رفته‌اند.

همین تفاوت اهمیت دارد. هر بازیکنی که در فیفادی مصدوم اعلام می‌شود، الزاماً قربانی یک مسابقه ملی نیست. گاهی باشگاه بازیکن را با مشکل جسمانی تحویل می‌دهد و تیم ملی تصمیم می‌گیرد از حضور او صرف‌نظر کند. گاهی نیز مصدومیت در تمرین یا مسابقه ملی رخ می‌دهد. بااین‌حال، در هر دو حالت، مدیریت سلامت بازیکن به مسئله‌ای مشترک میان باشگاه و تیم ملی تبدیل می‌شود.

چه کسی خسارت باشگاه‌ها را جبران می‌کند؟

مسئله اصلی، تضاد منافع در ساختار فوتبال حرفه‌ای است. باشگاه‌ها برای جذب، آماده‌سازی و پرداخت دستمزد بازیکنان هزینه‌های هنگفتی می‌کنند، اما در پنجره‌های رسمی فیفا موظف‌اند آنها را در اختیار تیم‌های ملی قرار دهند.سرمربی ملی ممکن است برای یک مسابقه حساس به حضور بازیکن نیاز داشته باشد، درحالی‌که مربی باشگاهی باید همان بازیکن را برای ده‌ها مسابقه در طول فصل آماده نگه دارد. این تفاوت در اولویت‌ها، زمینه اختلاف میان دو طرف را فراهم می‌کند.

فیفا برای برخی آسیب‌دیدگی‌های واجد شرایط، برنامه جبران خسارت باشگاه‌ها را در نظر گرفته است، اما پرداخت غرامت مالی نمی‌تواند جای خالی یک بازیکن کلیدی را در مسابقات حساس پر کند. باشگاهی که ستاره خود را برای چند هفته از دست می‌دهد، ممکن است امتیازهایی را از دست بدهد که هیچ پرداختی قادر به بازگرداندن آنها نیست.از سوی دیگر، باشگاه‌ها نیز در ایجاد این وضعیت بی‌تقصیر نیستند. افزایش تعداد مسابقات اروپایی، گسترش تورنمنت‌های باشگاهی، سفرهای بین‌قاره‌ای و فشار اقتصادی برای برگزاری مسابقات بیشتر، همگی به فشرده شدن تقویم کمک کرده‌اند.بنابراین نمی‌توان فیفادی را تنها عامل بحران دانست. مشکل بزرگ‌تر، تقویمی است که در آن فرصت استراحت و بازتوانی بازیکنان به‌اندازه تعداد مسابقات جدی گرفته نمی‌شود.

فوتبال ملی و باشگاهی؛ یک تقابل فرسایشی

فوتبال ملی و باشگاهی قرار نیست دشمن یکدیگر باشند. تیم‌های ملی بدون باشگاه‌ها امکان پرورش و آماده‌سازی بازیکنان را ندارند و فوتبال باشگاهی نیز از اعتبار و محبوبیت مسابقات ملی بهره می‌برد.اما وقتی هر پنجره ملی با فهرستی از آسیب‌دیدگی‌ها و نگرانی درباره وضعیت ستاره‌ها همراه می‌شود، روشن است که سازوکار فعلی به بازنگری نیاز دارد.کاهش سفرهای غیرضروری، هماهنگی دقیق‌تر کادرهای پزشکی، مدیریت دقایق بازی ملی‌پوشان و در نظر گرفتن زمان کافی برای ریکاوری، اقداماتی هستند که می‌توانند بخشی از این فشار را کاهش دهند.تا زمانی که تعداد مسابقات و منافع اقتصادی بر ظرفیت جسمانی بازیکنان اولویت داشته باشد، فیفادی برای تیم‌های ملی فرصتی ارزشمند و برای باشگاه‌ها قماری اجباری باقی خواهد ماند.

قماری که در آن تیم‌های ملی برای پیروزی به میدان می‌روند، اما باشگاه‌ها پیش از هر چیز امیدوارند بازیکنانشان سالم به خانه برگردند.

#اختصاصی گل #شاهین طهرانی #کیلیان امباپه #آرسنال #بایرن مونیخ #تیم ملی اسپانیا #تیم ملی فرانسه #تیم ملی انگلیس
داغ ترین خبرها
تازه ترین خبرها