روزنامه گل

مصطفی قدم خیر - محمدرضا زنوزی باز هم تهدید کرده که اگر به تیمش فحاشی شود، تراکتور زمین مسابقه را ترک خواهد کرد. تهدیدی که بیش از آنکه نشانه دفاع از حرمت فوتبال باشد، یادآور یک پرسش ساده و البته بسیار جدی است: آقای زنوزی! مگر حرمت آدم‌ها به جغرافیای ورزشگاه بستگی دارد؟ مگر فحاشی در تهران و انزلی و اصفهان زشت است، اما در تبریز می‌توان برای آن تبصره قائل شد؟

همین هفته در تبریز، بنا بر گزارش‌ها، شعارهای توهین‌آمیز از سکوها شنیده شد و کار به جایی رسید که ناظر مسابقه برای توقف فحاشی و جلوگیری از قطع بازی، پنج دقیقه مهلت تعیین کرد. حالا سؤال روشن است: وقتی این اتفاق در ورزشگاه خانگی تراکتور رخ داد، واکنش زنوزی چه بود؟ چرا خبری از آن قاطعیت همیشگی نبود؟ چرا کسی از ضرورت ترک زمین حرف نزد؟آیا حرمت فوتبال فقط وقتی نقض می‌شود که تراکتور قربانی باشد؟اما ماجرا از یک تناقض معمولی فراتر رفته است. زنوزی درباره اتفاقات دیدار ملوان و تراکتور صراحتاً گفته بود که شخصاً دستور داده تیمش بازی نکند و تأکید کرده در صورت تکرار شرایط مشابه، باز هم همین تصمیم را خواهد گرفت.این یعنی مالک یک باشگاه، تشخیص خودش را بالاتر از سازوکار رسمی برگزاری مسابقات قرار می‌دهد و عملاً تصمیم می‌گیرد چه زمانی فوتبال باید برگزار شود و چه زمانی نه!

درست است که فحاشی باید محکوم شود؛ در این هیچ تردیدی نیست. اما مقابله با بی‌اخلاقی، قانون دارد. نمی‌شود هر باشگاهی با تشخیص مالک خود مسابقه را تعطیل کند و بعد انتظار داشته باشد سازمان لیگ هم تصمیمش را تأیید کند. اگر قرار باشد همه تیم‌ها چنین اختیاری برای خود قائل شوند، دیگر چیزی از نظم مسابقات باقی نمی‌ماند.

اتفاقاً ماجرای بازی تراکتور و خیبر در تبریز، بهترین آزمون برای سنجش صداقت این مواضع بود. پیش از آغاز مسابقه، شعارهای توهین‌آمیزی علیه مردم انزلی، ملوان و زنده‌یاد سیروس قایقران گزارش شد و ناظر مسابقه برای پایان‌دادن به شعارها وارد عمل شد؛ اتفاقی که آغاز بازی را حدود پنج دقیقه به تأخیر انداخت.این بار البته زنوزی پس از مسابقه از مردم انزلی عذرخواهی کرد و شعارهای توهین‌آمیز را محکوم دانست.عذرخواهی او اقدامی درست است و نباید نادیده گرفته شود؛ اما همین عذرخواهی، پرسش اصلی را از بین نمی‌برد: چرا وقتی تراکتور قربانی توهین بود، راه‌حل پیشنهادی ترک زمین بود، اما وقتی توهین از سکوهای تبریز شنیده شد، راه‌حل به محکومیت و عذرخواهی محدود ماند؟

آقای زنوزی! اگر معتقدید فحاشی آن‌قدر زشت است که باید مسابقه را تعطیل کرد، این قاعده باید درباره ورزشگاه یادگار امام هم صدق کند. اگر هم معتقدید مسئولیت برخورد با تماشاگران بر عهده داور، ناظر و کمیته انضباطی است، چرا در انزلی اجازه ندادید همین سازوکار مسیر قانونی خود را طی کند؟نمی‌شود در یک شهر از قانون عبور کرد و در شهر دیگر به اجرای قانون رضایت داد.

از همه عجیب‌تر اینکه زنوزی بارها از ضرورت عدالت و برخورد یکسان با باشگاه‌ها سخن گفته است. حرف کاملاً درستی است؛ اما عدالت از خود ما آغاز می‌شود. کسی که خواهان اجرای یکسان مقررات است، باید پیش از همه حاضر باشد همان معیارهایی را که برای دیگران تعیین می‌کند، درباره باشگاه خودش نیز بپذیرد.

تراکتور باشگاهی بزرگ و پرطرفدار است و هوادارانش نیز مانند هواداران دیگر تیم‌ها حق دارند در محیطی محترمانه فوتبال تماشا کنند. اما بزرگی یک باشگاه، مصونیت نمی‌آورد و محبوبیت یک تیم، برای مالکش حق قانون‌گذاری ایجاد نمی‌کند.فوتبال ایران نه به فحاشی احتیاج دارد و نه به مالکانی که هر بار با تهدید به ترک زمین، خود را مرجع تشخیص عدالت معرفی می‌کنند.

آقای زنوزی! اگر واقعاً می‌خواهید با فحاشی مبارزه کنید، از تبریز شروع کنید. اگر واقعاً نگران حرمت مردم هستید، حرمت مردم انزلی هم باید به اندازه حرمت مردم تبریز برایتان اهمیت داشته باشد. و اگر واقعاً به اجرای عدالت اعتقاد دارید، بپذیرید که قانون نباید با رنگ پیراهن تیم‌ها تغییر کند.تبریز هم جزو ایران است، آقای زنوزی! قانون و اخلاق نباید پشت دروازه‌های ورزشگاه یادگار امام متوقف شوند.