روزنامه گل

حضور سهراب بختیاری‌زاده در برنامه فوتبال برتر، فرصتی بود تا سرمربی استقلال درباره تصمیمات فنی، مسائل انضباطی و حاشیه‌های تیمش توضیح بدهد. سهراب با اعتمادبه‌نفس صحبت کرد، از بازیکنانش حمایت کرد و کوشید نشان دهد اختیار رختکن را در دست دارد. بااین‌حال، میان دفاع از تصمیمات یک سرمربی و توجیه تمام اتفاقات، فاصله‌ای وجود دارد که بختیاری‌زاده در بخش‌هایی از این گفت‌وگو از آن عبور کرد.مهم‌ترین بخش صحبت‌های او به ماجرای اخراج یاسر آسانی مربوط می‌شد. سهراب تأکید کرد آسانی بازیکنی حرفه‌ای و خوش‌اخلاق است و رفتار و گفتار کمک‌داور را عامل اصلی عصبانیت او دانست. همچنین خواستار بررسی مکالمات داوری شد.اصل درخواست برای روشن‌شدن حقیقت کاملاً منطقی است. اگر کمک‌داور از الفاظ نامناسب استفاده کرده، باید به رفتار او رسیدگی شود؛ اما مسئله اینجاست که تخلف احتمالی داور، تخلف بازیکن را خودبه‌خود توجیه نمی‌کند. حتی اگر ثابت شود کمک‌داور آغازگر یک درگیری لفظی بوده، بازیکن حرفه‌ای حق ندارد هر واکنشی نشان بدهد.

از سرمربی استقلال انتظار می‌رفت ضمن دفاع از حقوق بازیکنش، مرز روشنی میان اعتراض مشروع و رفتار غیرقابل‌قبول ترسیم کند. دفاع از آسانی نباید به معنای صدور مجوز برای واکنش‌های خارج از چارچوب باشد. سهراب می‌توانست هم خواستار برخورد با کمک‌داور شود و هم صریحاً بگوید بازیکن خودش نیز مسئول رفتار خویش است. چنین موضعی نه نشانه ضعف، بلکه نشانه اقتدار یک مربی است.موضوع دوم، روایت بختیاری‌زاده از جدایی رامین رضاییان بود. او مسئله را مالی توصیف کرد و گفت با درخواست رضاییان به دلیل حفظ توازن مالی تیم موافقت نکرده است.

طبیعی است که سرمربی درباره هزینه‌های تیم حساس باشد، اما این توضیح پرسش‌های تازه‌ای ایجاد می‌کند. آیا معیارهای مالی برای تمام بازیکنان یکسان اعمال شده است؟ آیا تصمیم درباره رضاییان صرفاً اقتصادی بوده یا ملاحظات فنی و مدیریتی نیز در آن نقش داشته‌اند؟ اگر مسئله فقط پول بوده، چرا ابعاد آن در زمان جدایی روشن نشد؟طرح عمومی مسائل مالی یک بازیکن نیز باید با احتیاط همراه باشد. وقتی طرف مقابل در استودیو حضور ندارد، روایت سرمربی هرقدر هم معتبر باشد، تنها یک سوی ماجراست. بهتر بود سهراب به‌جای شخصی‌کردن موضوع، سیاست باشگاه درباره سقف قراردادها و معیارهای تصمیم‌گیری را توضیح می‌داد.

نکته سوم به نوع نگاه بختیاری‌زاده به مدیریت بازیکنان برمی‌گردد. او در بخشی از صحبت‌هایش درباره کنارگذاشتن بازیکنان و مسئله پذیرش نیمکت‌نشینی توضیح داد.هیچ تردیدی وجود ندارد که سرمربی باید اختیار انتخاب ترکیب را داشته باشد. بازیکن، هر نام و سابقه‌ای که داشته باشد، نمی‌تواند حضور در زمین را حق مسلم خود بداند. اما اقتدار فنی با حذف بازیکنان تفاوت دارد. هنر مربی فقط انتخاب یازده نفر نیست؛ مدیریت آنهایی است که بازی نمی‌کنند.مربی موفق کسی است که بتواند حتی بازیکن ناراضی را در خدمت اهداف تیم نگه دارد. اگر هر اختلافی درباره جایگاه بازیکنان به جدایی یا کنارگذاشتن آنها منتهی شود، باید پرسید آیا تمام راه‌های مدیریتی و فنی پیش از آن امتحان شده است؟در این میان، یک بخش از صحبت‌های سهراب شایسته توجه مثبت بود. او سهم خودش را در موفقیت‌های استقلال کم دانست و بر اهمیت کیفیت بازیکنان تأکید کرد.این فروتنی کلامی ارزشمند است، اما مسئولیت سرمربی فقط در شکست‌ها و بحران‌ها معنا پیدا نمی‌کند. کسی که اختیار تصمیم‌گیری دارد، باید درباره نتایج آن تصمیمات نیز پاسخگو باشد.

مسئله اصلی استقلال امروز نه شخصیت سهراب است و نه میزان علاقه او به باشگاه. مسئله، کیفیت تصمیم‌گیری و شفافیت در پاسخگویی است. استقلال به سرمربی مقتدری نیاز دارد که در کنار حمایت از بازیکنان، اشتباهات آنها را هم ببیند؛ در کنار دفاع از تصمیمات خودش، امکان نقد آنها را بپذیرد و میان منافع باشگاه و دفاع از اعتبار شخصی تفاوت قائل شود.حضور در تلویزیون و پاسخ‌دادن به پرسش‌ها اقدامی مثبت است، اما ارزش چنین حضوری به تعداد توضیحات نیست؛ به میزان ابهاماتی است که برطرف می‌کند.

سهراب در فوتبال برتر نشان داد که برای بسیاری از تصمیماتش توضیح دارد؛ آنچه هنوز باید روشن شود، این است که آیا همه این توضیحات واقعاً قانع‌کننده‌اند؟اقتدار سرمربی در استودیوی تلویزیونی اثبات نمی‌شود. معیار نهایی، عملکرد تیم در زمین، نظم رختکن و مسئولیت‌پذیری در برابر تصمیمات است. استقلال به هر سه نیاز دارد؛ نه فقط به دفاعیات محکم پشت میکروفن.