روزنامه گل

حمیدرضا درخشان - پرسپولیس چه باشگاه خوشبختی است! سرمایه‌داران برای حمایت از آن صف می‌کشند، مدیران برای خدمت به آن از یکدیگر سبقت می‌گیرند و همه هم عاشق این پیراهن قرمزند! فقط یک مشکل کوچک وجود دارد؛ وقتی پای پول وسط می‌آید، ظاهراً مسیر حرکت آن همیشه به سود پرسپولیس نیست. یک روز حامی مالی مشهورش با بدهی ده‌ساله و چک‌های برگشتی خبرساز می‌شود و روز دیگر مدیرعاملش در مظان دریافت پاداش بابت پیروزی‌هایی قرار می‌گیرد که خودش حتی یک دقیقه برای به دست آوردنشان در زمین عرق نریخته است!ماجرای حسین هدایتی، آن هم با ارقام تازه‌ای که منتشر شده، به‌تنهایی برای زیر سؤال بردن شیوه مدیریت اقتصادی پرسپولیس در سال‌های گذشته کافی است.

براساس گزارش «خبر تازه»، شرکت استیل آذین ایرانیان بابت قرارداد تبلیغات پشت پیراهن پرسپولیس در سال ۱۳۹۵، بدهی ۸ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومانی داشته که ادعا می‌شود همچنان تسویه نشده است. رقمی که در آن سال معادل تقریبی ۹۰۰۰ سکه تمام بهار آزادی بود؛ سکه‌هایی که ارزش امروزشان براساس محاسبه این رسانه به بیش از ۲۳۰۰ میلیارد تومان می‌رسد!

البته این رقم، معادل اقتصادی طلب با معیار قیمت سکه است، نه لزوماً میزان بدهی قابل مطالبه در دادگاه. اما همین مقایسه نشان می‌دهد وقتی یک باشگاه نمی‌تواند مطالباتش را به‌موقع وصول کند، چه ثروتی ممکن است زیر چرخ تورم نابود شود.تلخ‌تر اینکه گزارش مذکور از تحویل چک‌های متعلق به شخص ثالث، برگشت خوردن آنها، ادعای اعسار و مشکلات حقوقی در مسیر وصول مطالبات خبر می‌دهد. ادعاهایی جدی که باید با اسناد رسمی بررسی شوند. حسین هدایتی و شرکت طرف قرارداد نیز باید فرصت پاسخ‌گویی داشته باشند. با این حال، یک پرسش اساسی باقی می‌ماند: مدیران پرسپولیس طی این ده سال برای وصول این طلب چه کرده‌اند؟اما انگار قصه پول در پرسپولیس قرار نیست به همین‌جا ختم شود.

روز گذشته ایسنا گزارشی منتشر کرد که اگرچه هنوز به معنای اثبات یک تخلف نیست، اما پرسش‌های مهمی درباره مناسبات مالی مدیریت فعلی پرسپولیس مطرح می‌کند. مطابق این گزارش، بازیکنان پرسپولیس بابت هر پیروزی تا ۵۰ میلیون تومان و مهدی تارتار و محسن خلیلی تا ۷۵ میلیون تومان پاداش می‌گیرند. همزمان خبرهایی منتشر شده که نام پیمان حدادی، مدیرعامل باشگاه، نیز در فهرست دریافت‌کنندگان پاداش پیروزی قرار دارد.

اگر این خبر صحت داشته باشد، با پدیده‌ای عجیب مواجهیم. مدیرعامل باشگاه بابت انجام وظیفه مدیریتی خود حقوق می‌گیرد، اما ظاهراً ممکن است بابت پیروزی بازیکنان و مربیان نیز پاداش جداگانه دریافت کند! آن هم در شرایطی که پس از شکست برابر فجرسپاسی، همین مدیرعامل پیشنهاد جریمه ۱۰ درصدی بازیکنان و ۱۵ درصدی کادر فنی را داده و هیئت‌مدیره نیز آن را تصویب کرده است.نکته جالب اینجاست که در اطلاعیه رسمی باشگاه درباره جریمه‌ها، نامی از مدیرعامل دیده نمی‌شود.حالا سؤال ساده است: اگر حدادی در پیروزی‌ها شریک پاداش است، چرا در شکست‌ها نباید شریک جریمه باشد؟آیا مدیرعامل فقط در روزهای برد عضو تیم محسوب می‌شود؟ آیا سهم او از موفقیت‌ها قابل محاسبه است، اما مسئولیتش در ناکامی‌ها نه؟ اصلاً چه کسی چنین پاداشی را تصویب کرده و براساس کدام معیار؟

پرسش مهم‌تر این است که اگر ادعای دریافت پاداش صحت دارد، آیا مدیرعامل حق داشته درباره جریمه دیگران پیشنهاد بدهد، بی‌آنکه وضعیت خودش نیز با همان شفافیت مشخص شود؟اینها اتهام نیست؛ پرسش‌هایی است که مدیرعامل و هیئت‌مدیره یک باشگاه بزرگ باید بدون طفره رفتن پاسخ بدهند.البته ماجرای هدایتی و حدادی از نظر حقوقی و ماهیت مالی یکسان نیست. در یک سو ادعای بدهی پرداخت‌نشده یک شرکت طرف قرارداد مطرح است و در سوی دیگر، احتمال دریافت پاداش مدیریتی. اما هر دو ماجرا به یک نقطه مشترک می‌رسند: فقدان شفافیتی که اجازه می‌دهد درباره پول پرسپولیس چنین ابهاماتی شکل بگیرد.

باشگاهی که امروز میلیون‌ها هوادار و گردش مالی عظیم دارد، نباید برای روشن شدن وضعیت مطالبات ده‌ساله‌اش منتظر افشاگری رسانه‌ها بماند. همان‌طور که نباید برای فهمیدن اینکه مدیرعاملش بابت هر برد پاداش می‌گیرد یا نه، به گمانه‌زنی و گزارش‌های غیررسمی متوسل شد.پرسپولیس نه ملک شخصی سرمایه‌داران است و نه صندوق پاداش مدیران. این باشگاه سرمایه‌ای اقتصادی و اجتماعی است که مدیرانش باید درباره تک‌تک تصمیمات مالی خود پاسخ‌گو باشند.

از ۹۰۰۰ سکه‌ای که معادل ارزش یک طلب قدیمی است تا ۷۵ میلیون تومانی که نام مدیرعامل را در حاشیه پاداش‌های پیروزی قرار داده، فاصله زیادی وجود دارد؛ اما یک حقیقت تغییر نکرده است: در پرسپولیس، حساب‌کشی از بازیکن و مربی همیشه آسان‌تر از حساب‌کشی از مدیران بوده است.بیچاره پرسپولیس!باشگاهی که وقتی می‌بازد، بازیکنان و مربیانش جریمه می‌شوند؛ وقتی می‌برد، احتمالاً مدیرانش هم پاداش می‌گیرند و وقتی طلبش وصول نمی‌شود، سال‌ها باید منتظر بماند تا شاید کسی بالاخره حساب‌وکتاب را روشن کند.وقت آن رسیده که مدیران پرسپولیس به‌جای صدور احکام جریمه برای دیگران، ابتدا صورت‌حساب عملکرد خودشان را روی میز بگذارند.چون در نهایت، این مدیران هستند که می‌آیند و می‌روند؛ اما بدهی‌ها، خسارت‌ها و هزینه تصمیماتشان برای پرسپولیس باقی می‌ماند.