روزنامه گل

مارینا سوری - تراکتور این روزها بیش از آنکه شبیه یک تیم مدعی قهرمانی باشد، شبیه مجموعه‌ای است که همزمان در چند جبهه می‌جنگد؛ در زمین برای امتیاز، بیرون زمین برای آرامش و در اتاق مدیریت برای تعیین تکلیف آینده نیمکت. تیمی که قرار بود با تکیه بر سرمایه‌گذاری قابل توجه، ترکیب پرستاره و تجربه بازیکنانش در لیگ برتر و آسیا مدعی باشد، حالا باید پیش از هر چیز از یک بحران فرسایشی عبور کند.مسئله تراکتور فقط نتایج نیست. حتی اگر این تیم در چند مسابقه آینده به پیروزی برسد، پرسش‌های مهمی درباره کیفیت فوتبال، مدیریت رختکن، انضباط مجموعه و آینده کادر فنی همچنان باقی خواهد ماند. تراکتور به نقطه‌ای رسیده که موفقیت در زمین، بدون اصلاح مناسبات بیرون از زمین، ممکن است تنها بحران را برای چند هفته به تعویق بیندازد.

از فوتبال محتاطانه تا بحران نتیجه‌گیری

از منظر فنی، مهم‌ترین انتقاد به تراکتور نکونام، فاصله میان کیفیت نفرات و خروجی تیم است. تراکتور بازیکنان باتجربه و توانایی در اختیار دارد، اما در بسیاری از مسابقات نتوانسته از این ظرفیت برای تحمیل بازی به حریف استفاده کند. رویکرد محتاطانه، اتکای زیاد به توانایی‌های فردی و دشواری در خلق موقعیت از جریان بازی، از مهم‌ترین ضعف‌هایی است که باید در عملکرد این تیم بررسی شود.

تفاوت فوتبال داخلی و آسیایی نیز این مشکلات را آشکارتر کرده است. در لیگ برتر، تراکتور می‌تواند با تکیه بر تجربه و کیفیت فردی بازیکنانش بسیاری از مسابقات نزدیک را مدیریت کند، اما در آسیا سرعت گردش توپ، کیفیت پرس و توانایی انتقال از دفاع به حمله اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. تیمی که در خروج از فشار مشکل داشته باشد، مقابل حریفان سازمان‌یافته آسیایی به‌سادگی ابتکار عمل را از دست می‌دهد.

آمار آسیایی تراکتور نیز نگران‌کننده است؛ دو شکست و دو تساوی در چهار مسابقه ابتدایی، بدون حتی یک پیروزی و تنها دو امتیاز. تساوی ۲ بر ۲ مقابل نفتچی ازبکستان، آن هم در مسابقه‌ای که تراکتور ناچار شد با یک بازیکن کمتر ادامه دهد، اگرچه از نظر روحیه جنگندگی قابل توجه بود، اما نتوانست مشکل بزرگ‌تر را پنهان کند: تراکتور برای صعود به مرحله بعد، دیگر فرصت چندانی برای اشتباه ندارد.

نکونام برود، اسکوچیچ برگردد؟

در چنین شرایطی، انتشار شایعات مربوط به برکناری جواد نکونام و بازگشت دراگان اسکوچیچ اتفاق عجیبی نیست. گزارش‌هایی از مذاکرات احتمالی با مربی کروات منتشر شده، اما تا زمانی که توافقی رسمی اعلام نشده، نمی‌توان بازگشت او را قطعی دانست.مسئله مهم‌تر این است که تراکتور با تغییر سرمربی دقیقاً چه چیزی را می‌خواهد اصلاح کند؟ اسکوچیچ شناخت قابل توجهی از ساختار تیم و فضای باشگاه دارد و بازگشتش ممکن است بخشی از مشکلات فنی را کاهش دهد، اما تغییر نیمکت به‌تنهایی تضمین‌کننده بازگشت آرامش نیست.

نکونام نیز باید پاسخ‌گوی عملکرد تیمش باشد. مربی‌ای که هدایت مجموعه‌ای با چنین امکاناتی را پذیرفته، نمی‌تواند همه ناکامی‌ها را به مصدومیت‌ها، حواشی یا شرایط بیرونی نسبت دهد. با این حال، مدیریت باشگاه هم باید سهم خود را در بی‌ثباتی موجود بپذیرد. تغییر پی‌درپی تصمیمات مدیریتی و قرار گرفتن دائمی آینده سرمربی در معرض شایعه، به تمرکز هیچ تیمی کمک نمی‌کند.

بیرانوند، ترابی و ضربه به ستون فقرات تیم

مشکلات تراکتور به نیمکت محدود نمی‌شود. وضعیت علیرضا بیرانوند یکی از مهم‌ترین نگرانی‌های فنی این تیم است. دروازه‌بانی که علاوه بر توانایی مهار ضربات، در شروع مجدد بازی و سازمان‌دهی خط دفاع نقش مهمی دارد، حالا با مسائل مربوط به خدمت سربازی و مصدومیت روبه‌روست. مصدومیت اخیر او و ابهام درباره ادامه حضورش، تراکتور را در یکی از حساس‌ترین پست‌ها با چالش مواجه کرده است.غیبت مهدی ترابی نیز مسئله کوچکی نیست. ترابی از معدود بازیکنان تراکتور است که می‌تواند با تغییر ریتم، حرکت میان خطوط و پاس نهایی، ساختار دفاعی حریف را برهم بزند. نبود او به‌ویژه برای تیمی که در خلق موقعیت از جریان بازی مشکلاتی دارد، هزینه‌ساز است. زنوزی نیز اخیراً مصدومیت ترابی و تعدادی دیگر از بازیکنان را تأیید کرده است.از دست رفتن همزمان چنین مهره‌هایی، قدرت مانور تاکتیکی سرمربی را کاهش می‌دهد؛ اما وظیفه کادر فنی دقیقاً در همین شرایط مشخص می‌شود. تیم مدعی باید ساختاری داشته باشد که با غیبت یکی دو ستاره، تمام برنامه‌های هجومی و دفاعی‌اش مختل نشود.

انزلی؛ بحرانی که تمام نمی‌شود

در کنار مسائل فنی، پرونده جنجالی مسابقه ملوان و تراکتور همچنان بر فضای باشگاه سایه انداخته است. رأی کمیته انضباطی مبنی بر شکست سه بر صفر تراکتور و کسر دو امتیاز از ملوان، نشان داد که این ماجرا برای هر دو طرف تبعات سنگینی داشته است. اعتراض‌ها و ادامه کشمکش‌ها نیز اجازه نداده پرونده از فضای رسانه‌ای فوتبال خارج شود.فحاشی و توهین، چه علیه هواداران و بازیکنان تراکتور و چه علیه مردم انزلی، تحت هیچ شرایطی قابل دفاع نیست. اما نکته مهم این است که محکوم کردن توهین، نباید به ابزاری برای توجیه رفتارهای خلاف مقررات تبدیل شود. هر تخلفی باید جداگانه بررسی شود؛ از رفتار تماشاگران گرفته تا تصمیم تیم برای ترک زمین.تراکتور بیش از هر چیز به موضعی روشن، مسئولانه و بدون تناقض نیاز دارد. باشگاهی که می‌خواهد در آسیا اعتبار کسب کند، نمی‌تواند در داخل کشور دائماً درگیر مناقشات انضباطی، اعتراض به احکام و جنگ رسانه‌ای باشد. زنوزی اخیراً از پیگیری حقوقی اتفاقات انزلی سخن گفته و همزمان هواداران را به خویشتن‌داری دعوت کرده است؛ رویکردی که باید در رفتار عملی تمام ارکان باشگاه نیز دیده شود.

آینده تراکتور؛ دو جام و یک تصمیم بزرگ

تراکتور هنوز در لیگ برتر فرصت جبران دارد، اما ادامه روند فعلی می‌تواند فاصله این تیم با رقبا را افزایش دهد. در آسیا شرایط دشوارتر است؛ جایی که هر امتیاز ازدست‌رفته ممکن است به قیمت حذف تمام شود.

برای بازگشت به مسیر موفقیت، تراکتور به سه اصلاح اساسی نیاز دارد: افزایش سرعت و تنوع حملات، ایجاد ثبات در ساختار دفاعی و پایان دادن به تنش‌های مدیریتی و انضباطی. بدون این تغییرات، حتی بازگشت اسکوچیچ هم ممکن است فقط یک آرامش کوتاه‌مدت ایجاد کند.تراکتور امروز بیش از یک سرمربی جدید یا چند خرید تازه، به مدیریت منسجم نیاز دارد. مدیریتی که تکلیف نیمکت را روشن کند، درباره وضعیت بازیکنان کلیدی تصمیم بگیرد و اجازه ندهد هر اتفاق بیرون زمین به بحرانی تازه برای تیم تبدیل شود.

تراکتور هنوز فرصت نجات فصل را دارد، اما دیگر فرصت چندانی برای تلف کردن ندارد. اگر قرار است نکونام بماند، باید با برنامه‌ای روشن و حمایت واقعی ادامه دهد؛ اگر قرار است برود، تصمیم باید سریع و مسئولانه گرفته شود. بلاتکلیفی، بدترین انتخاب برای تیمی است که همزمان در لیگ و آسیا برای آینده‌اش می‌جنگد و شاید بزرگ‌ترین مشکل تراکتور همین باشد؛ تیمی که برای شکست دادن حریفان ساخته شده، این روزها بیش از اندازه انرژی خود را صرف جنگیدن با بحران‌های خودش می‌کند.