روزنامه گل

رضا فیض آبادی - پرسپولیس در مصاف با فجر سپاسی، روز چندان خوبی را پشت سر نگذاشت و در مسابقه‌ای که انتظار می‌رفت با توجه به جایگاه سرخ‌پوشان در جدول و رقابت نزدیک مدعیان، شاهد نمایشی متفاوت از این تیم باشیم، یکی از ضعیف‌ترین بازی‌های خود را ارائه داد؛ به‌خصوص در نیمه دوم که آشفتگی فنی و نداشتن برنامه مشخص، بیش از هر زمان دیگری به چشم آمد.

پرسپولیس در نیمه نخست، عملاً ابتکار عمل را به فجر سپاسی واگذار کرده بود. گویی ارسال توپ از جناحین برای بازیکنان این تیم ممنوع شده بود! بازیکنان پرسپولیس فراموش کرده بودند که فوتبال فقط از مسیر عمق و پاس‌های کوتاه دنبال نمی‌شود و می‌توان با استفاده از کناره‌ها، نفوذ، ارسال و حتی پاس‌های رو به عقب، موقعیت‌های خطرناک خلق کرد؛ همان کاری که بارها بازیکنان فجر سپاسی به‌خوبی انجام دادند.

فجر سپاسی با جسارت بیشتری بازی می‌کرد و برخلاف پرسپولیس، برای رسیدن به دروازه حریف برنامه داشت. حاصل این برتری نیز گل برتری فجر در نیمه نخست بود؛ گلی که می‌توانست زنگ خطری جدی برای کادر فنی پرسپولیس باشد.

انتظار می‌رفت سرخ‌پوشان پس از بازگشت از رختکن، با انگیزه‌ای دوچندان و برنامه‌ای متفاوت برای جبران نتیجه وارد زمین شوند و برای تغییر شرایط مسابقه به آب و آتش بزنند، اما اتفاقاً نیمه دوم یکی از ناامیدکننده‌ترین نمایش‌های پرسپولیس بود.

تیم مهدی تارتار نه‌تنها نشانی از یک تیم مدعی و تشنه جبران نتیجه نداشت، بلکه چنان خونسرد و بی‌تحرک بازی می‌کرد که گویی چند گل از حریف پیش است! پرسپولیس در این نیمه نه برنامه مشخصی برای حمله داشت، نه از جناحین بهره‌ای برد و نه توانست فشار مؤثری روی دروازه فجر ایجاد کند. نتیجه این سردرگمی، دریافت گل دوم بود تا کار سرخ‌پوشان دشوارتر شود.البته اشتباه مسلم مدافع فجر سپاسی به پرسپولیس فرصت داد یکی از گل‌های خورده را جبران کند، اما این گل هم نتوانست تغییری در روند بازی ایجاد کند. پرسپولیس همچنان آشفته، کم‌تحرک و بدون نقشه مشخص به کار خود ادامه می‌داد.

بیفوما تلاش‌هایی داشت، اما عملاً تنها بود و از حمایت لازم هم‌تیمی‌هایش برخوردار نبود. اورونوف نیز که به میدان آمد، نتوانست انتظارات را برآورده کند. به نظر می‌رسید این بازیکن هنوز از آمادگی و روحیه لازم فاصله دارد و نشانی از روزهای اوج خود بروز نمی‌دهد.نمایش کم‌رمق بازیکنان پرسپولیس سرانجام صدای تماشاگران حاضر در ورزشگاه شهر قدس را هم درآورد. شعارهای اعتراضی علیه کادر فنی نشان داد که هواداران از آنچه در زمین می‌بینند، رضایت ندارند. تماشاگران پرسپولیس بارها ثابت کرده‌اند که حتی در روزهای شکست نیز از تیم خود حمایت می‌کنند، اما این بار بی‌تفاوتی و خونسردی بازیکنان به اندازه‌ای بود که صبر آنها را لبریز کرد.حتی اعتراض‌های روی سکوها هم نتوانست تکانی به بازیکنان بدهد. انگار دست‌وپای سرخ‌پوشان را بسته بودند و هیچ راهکاری برای تغییر شرایط مسابقه نداشتند!

در این میان، چهره برافروخته و ناراحت کریم باقری نیز قابل تأمل بود. باقری را کمتر در چنین شرایطی دیده‌ایم. ناراحتی او فقط از نتیجه مسابقه نبود؛ نمایش ضعیف تیم، آشفتگی تاکتیکی و اعتراض بحق تماشاگران نیز به‌وضوح در چهره‌اش دیده می‌شد. به نظر می‌رسید او هم از آنچه در زمین می‌گذرد، رضایت ندارد.

البته هنوز برای شعارهای تند «حیا کن، رها کن» زود است. پرسپولیس همچنان در جمع مدعیان و تیم‌های بالای جدول قرار دارد و نباید با یک شکست، همه‌چیز را زیر سؤال برد، اما این جایگاه نیز نمی‌تواند بهانه‌ای برای نادیده گرفتن ضعف‌های فنی و تاکتیکی تیم باشد.

در سوی مقابل، باید به فجر سپاسی بابت این نمایش جسورانه و هدفمند تبریک گفت. این تیم نه‌تنها خوب بازی کرد، بلکه با اعتمادبه‌نفس و برنامه مشخص به میدان آمد. در حمله با شش و هفت بازیکن مشارکت می‌کرد و هنگام دفاع نیز به‌خوبی فضاها را می‌بست. فجر سپاسی تیمی نبود که صرفاً برای دفاع کردن به میدان آمده باشد؛ بلکه با فوتبال شجاعانه و حساب‌شده، به دنبال تحمیل تفکرات خود به حریف بود.اما پرسپولیس برای روزهای سخت چه برنامه‌ای دارد؟

آقای تارتار باید بداند که تیم مدعی قهرمانی نمی‌تواند فقط با یک نقشه تاکتیکی وارد مسابقات شود. فوتبال امروز، فوتبال انعطاف‌پذیری و برخورداری از چندین راهکار است. سرمربی باید برای شرایط مختلف مسابقه، برنامه دوم و سوم داشته باشد. نمی‌شود به محض عقب افتادن از حریف، همه نقشه‌ها به هم بریزد و بازیکنان بدون ابتکار و راهکار مشخص، به بازی ادامه دهند.از سوی دیگر، پرسپولیس به تقویت کادر فنی خود نیاز دارد. حضور کریم باقری بدون تردید یک امتیاز برای این تیم است، اما نیمکت پرسپولیس به دستیاران متخصص و کارکشته، به‌ویژه یک تمرین‌دهنده توانمند نیاز دارد؛ مربی‌ای که بتواند در مراحل دشوار مسابقه به سرمربی کمک کند و از نظر فنی، تاکتیکی و آماده‌سازی، خلأهای موجود را پوشش دهد.

واقعیت این است که پرسپولیس برای حفظ جایگاه خود در جمع مدعیان، به چیزی فراتر از نام بزرگ و سابقه پرافتخارش نیاز دارد. گاهی از کنار زمین که به رفتار و تصمیم‌های سرمربی نگاه می‌کنیم، نوعی احتیاط و محافظه‌کاری بیش از اندازه به چشم می‌آید؛ در حالی که تیمی با اهداف قهرمانی، به جسارت، تصمیم‌های به‌موقع و راهکارهای متنوع نیاز دارد.

شکست مقابل فجر سپاسی را نباید صرفاً یک نتیجه نامطلوب تلقی کرد. این مسابقه زنگ خطری جدی برای پرسپولیس و کادر فنی آن بود. اگر قرار است صدای اعتراض هواداران بلندتر نشود و پرسپولیس همچنان در کورس قهرمانی باقی بماند، آقای تارتار باید در شیوه بازی، تفکر تاکتیکی و حتی ترکیب کادر فنی خود تجدیدنظر کند.قهرمانی را با فوتبال بی‌برنامه و نمایش‌های خونسردانه به دست نمی‌آورند؛ به‌خصوص وقتی حریفی مانند فجر سپاسی با جسارت، نظم و برنامه به میدان می‌آید و نشان می‌دهد که فوتبال فقط به نام‌ها و جایگاه‌ها وابسته نیست.