روزنامه گل

آیدا شهبازی - شکست دو بر یک پرسپولیس مقابل فجرسپاسی را نمی‌توان صرفاً به حساب یک روز بد یا اشتباهات فردی گذاشت. تیم مهدی تارتار در ورزشگاه شهرقدس با مجموعه‌ای از مشکلات ساختاری روبه‌رو شد که مهم‌ترین آنها از میانه میدان آغاز می‌شد و تا قلب خط دفاع و محوطه جریمه حریف امتداد پیدا می‌کرد. غیبت محمد خدابنده‌لو، ناتوانی در کنترل جریان مسابقه و فقدان خلاقیت در حمله، تصویری از تیمی ساخت که نه توان تحمیل بازی خود به حریف را داشت و نه برای تغییر شرایط، راه‌حل مؤثری پیدا می‌کرد. در پایان مسابقه نیز اظهارات امیرحسین محمودی، حاشیه‌ای تازه به شکست سرخ‌پوشان اضافه کرد.

مهم‌ترین مشکل فنی پرسپولیس در مسابقه با فجر، ناتوانی در برقراری ارتباط مؤثر میان خطوط بود. حضور پویا پورعلی و پوریا لطیفی‌فر در مرکز زمین نتوانست خلأ محمد خدابنده‌لو را جبران کند. پرسپولیس در بسیاری از دقایق، برای انتقال توپ از دفاع به حمله به مشکل خورد و فاصله میان هافبک‌ها و مهاجمان باعث شد توپ‌های دوم نیز به‌آسانی در اختیار حریف قرار بگیرد.اهمیت خدابنده‌لو فقط در پاس‌دادن یا حمل توپ نیست. او از معدود بازیکنانی است که می‌تواند میان وظایف دفاعی و هجومی تعادل برقرار کند. حضور در فضاهای خالی، حمایت از بازیکن صاحب توپ، مشارکت در پرس و حرکت بدون توپ، ویژگی‌هایی است که غیبت آنها در ساختار پرسپولیس احساس می‌شود.

وقتی هافبک‌های مرکزی قادر به حفظ مالکیت و کنترل سرعت مسابقه نباشند، مدافعان ناچار می‌شوند دفعات بیشتری در شرایط نامناسب دفاع کنند. این دقیقاً همان مشکلی بود که فجر از آن استفاده کرد. تیم شیرازی با جسارت در نبردهای میانه میدان و انتقال سریع توپ، بارها ساختار دفاعی پرسپولیس را تحت فشار قرار داد.

البته یک تیم مدعی نباید با غیبت یک هافبک چنین آسیب‌پذیر شود. اینجا مسئولیت تارتار مطرح است. سرمربی پرسپولیس باید برای روزهایی که بازیکنان اصلی در دسترس نیستند، ساختار جایگزین داشته باشد؛ نه اینکه تمام کارایی تیم به حضور چند مهره مشخص وابسته بماند.

غیبت کنعانی‌زادگان نیز بر مشکلات دفاعی پرسپولیس افزود. زوج جوان محمدمهدی زارع و دانیال ایری در شرایطی مقابل حملات فجر قرار گرفتند که حمایت کافی از سوی خط میانی دریافت نمی‌کردند.گل نخست فجر با حرکت احسان پهلوان در دقیقه چهاردهم به ثمر رسید و گل دوم را ابوالفضل موردی در دقیقه ۵۹ وارد دروازه کرد. در هر دو صحنه، پرسش اصلی فقط عملکرد مدافعان نبود؛ بلکه باید دید چرا مهاجمان حریف فرصت پیدا کردند در موقعیت‌های خطرناک به دفاع پرسپولیس حمله کنند.تارتار پس از مسابقه به اشتباهات فردی و مصدومیت‌ها اشاره کرد، اما مشکلات دفاعی پرسپولیس را نمی‌توان صرفاً به کم‌تجربگی بازیکنان نسبت داد. تیمی که در میانه میدان قدرت تخریب حملات حریف را از دست می‌دهد، حتی با بهترین مدافعان نیز آسیب‌پذیر خواهد بود.

پرسپولیس در نیمه نخست به‌جز فرصت زودهنگام بیفوما، نتوانست فشار مؤثری روی دروازه فجر ایجاد کند. حضور علی علیپور، محمد عمری، محبی و بیفوما به‌تنهایی تضمین‌کننده خلق موقعیت نیست؛ زمانی که توپ با سرعت و دقت مناسب به مهاجمان نرسد، کیفیت فردی آنها نیز محدود می‌شود.ورود محمودی در آغاز نیمه دوم و سپس ایگور سرگیف، قرار بود قدرت تهاجمی پرسپولیس را افزایش دهد، اما تغییر نفرات به تغییر اساسی در شیوه حمله منجر نشد. سرخ‌پوشان همچنان در ایجاد برتری عددی و استفاده از فضاهای بین خطوط مشکل داشتند و در دقایق پایانی بیش از اندازه به ارسال از کناره‌ها متکی شدند.حتی تک‌گل پرسپولیس نیز حاصل گل به خودی مسعود ریگی بود؛ اتفاقی که بیش از هر چیز، ضعف تیم در طراحی و اجرای حملات منظم را برجسته می‌کند.

اما حاشیه مهم پس از مسابقه را امیرحسین محمودی رقم زد؛ بازیکن جوانی که در شرایط شکست خانگی تیمش، مقابل خبرنگاران از کمبود فرصت بازی و نارضایتی‌اش از مدیریت باشگاه سخن گفت. محمودی همچنین به دعوت‌شدنش به تیم ملی اشاره کرد و از فشارهایی گفت که در ماه‌های گذشته تحمل کرده است.حق هر بازیکنی است که درباره قرارداد و مطالباتش با باشگاه مذاکره کند. اما مسئله محمودی، زمان و شیوه طرح این اعتراض است.بازیکنی که هنوز جایگاه ثابت و تعیین‌کننده‌ای در ترکیب پرسپولیس پیدا نکرده، بهتر است پیش از تبدیل اختلافات قراردادی به موضوعی رسانه‌ای، توانایی‌هایش را در زمین اثبات کند. دعوت به تیم ملی امتیاز مهمی است، اما به‌خودی‌خود به معنای تبدیل‌شدن به مهره‌ای غیرقابل جایگزین در باشگاه نیست.محمودی در نیمه دوم فرصتی برای تأثیرگذاری داشت، اما نتوانست جریان مسابقه را تغییر دهد. در چنین شرایطی، گلایه علنی از مدیران باشگاه، آن هم بلافاصله پس از شکست، بیشتر به افزایش تنش کمک می‌کند تا حل اختلاف.پرسپولیس به استعدادهای جوان نیاز دارد، اما استعداد زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که با مسئولیت‌پذیری، تمرکز و بلوغ حرفه‌ای همراه باشد. محمودی اگر می‌خواهد در آینده یکی از بازیکنان تعیین‌کننده پرسپولیس باشد، باید ابتدا در زمین مسابقه برای خودش اعتبار بسازد.

شکست مقابل فجر یک هشدار جدی برای مهدی تارتار است. پرسپولیس با وجود تغییرات گسترده در ترکیب، همچنان تیمی است که باید برای قهرمانی رقابت کند. نمی‌توان هر ناکامی را با مصدومیت بازیکنان، جوانی تیم یا فشار سکوها توضیح داد.غیبت خدابنده‌لو یک مشکل واقعی است، اما وابستگی بیش از اندازه به او، مشکل بزرگ‌تری محسوب می‌شود. حاشیه‌سازی محمودی نیز اتفاق خوشایندی نیست، اما کنترل فضای رختکن و تعیین حدود رفتار حرفه‌ای بازیکنان، بخشی از وظایف کادر فنی و مدیریت باشگاه است.پرسپولیس برای بازگشت به مسیر موفقیت، پیش از هر چیز به بازسازی تعادل در مرکز زمین، سازماندهی بهتر دفاع و طراحی متنوع‌تر حملات نیاز دارد. در کنار آن، باید اجازه ندهد اختلافات فردی و قراردادی، تمرکز تیم را از بین ببرد.تیمی که در زمین برنامه روشنی ندارد، نباید بیرون زمین هم اسیر حاشیه‌های خودساخته شود.