روزنامه گل

حامی ترینی - پرسپولیس برای بازگشت به صدر جدول، راه دشواری را انتخاب کرد؛ ورزشگاه وطنی قائمشهر، مقابل نساجی‌ای که برای فرار از نیمه پایین جدول به امتیاز احتیاج داشت. اما ارزش پیروزی یک بر صفر سرخ‌پوشان فقط به سه امتیاز و بازگشت به صدر محدود نمی‌شود. این مسابقه از زاویه فنی چند نشانه قابل توجه داشت؛ به‌خصوص اینکه پرسپولیس توانست بعد از شکست مقابل فولاد، بدون آنکه نمایشی کاملاً مسلط ارائه کند، مسابقه را به سود خودش تمام کند.

اولین نکته، ترکیب و ساختار پرسپولیس بود. حضور همزمان بازیکنانی مثل پویا پورعلی و پوریا لطیفی‌فر در میانه میدان، در کنار محمد عمری، بیفوما و محبی در فاز هجومی، نشان می‌داد تارتار به دنبال تحرک، سرعت انتقال و استفاده از توانایی بازیکنان در موقعیت‌های یک‌به‌یک است. این ترکیب شاید از نظر تجربه و اعتبار اسمی با پرسپولیس‌های سال‌های گذشته قابل مقایسه نباشد، اما ظرفیت خوبی برای بازی مستقیم‌تر و انتقال سریع توپ به یک‌سوم هجومی دارد.

پرسپولیس در نیمه نخست چند بار توانست از همین مسیر به دروازه نساجی نزدیک شود. همکاری علیپور و عمری در دقیقه ۱۲ و رسیدن توپ به محبی، نمونه‌ای از موقعیت‌هایی بود که با استفاده از سرعت جابه‌جایی توپ شکل گرفت. در سمت چپ نیز بیفوما با قابلیت حمل توپ و عبور از مدافع مستقیم، امکان پیشروی ایجاد می‌کرد. با این حال، مشکل سرخ‌ها در نیمه اول این بود که حضور در مناطق خطرناک الزاماً به خلق موقعیت‌های باکیفیت منجر نمی‌شد.از سوی دیگر، نساجی در شروع مسابقه نشان داد که می‌تواند از فضای پشت مدافعان و توپ‌های ارسالی استفاده کند. ضربه سر آقایی‌پور در دقیقه ۱۱ و واکنش نجات‌بخش مهدی زارع روی خط دروازه، یک هشدار جدی برای ساختار دفاعی پرسپولیس بود. این صحنه نشان داد که دفاع سرخ‌ها، به‌خصوص هنگام مواجهه با ارسال‌ها، هنوز جای کار دارد. پیام نیازمند نیز با خروج‌های به‌موقع در نیمه دوم کمک کرد تا فشار میزبان به موقعیت‌های خطرناک تبدیل نشود.اما تفاوت اصلی در نیمه دوم رقم خورد. پرسپولیس به جای گرفتار شدن در بازی فیزیکی و مستقیم نساجی، توانست از موقعیت‌های ایجادشده در محوطه جریمه استفاده کند. گل دقیقه ۵۸ حاصل همین حضور مؤثر در منطقه خطر بود؛ مجید عیدی توپ را به محبی رساند و این بازیکن با ضربه‌ای دقیق و کات‌دار، توپ را به گوشه دروازه فرستاد. گل محبی فقط حاصل مهارت فردی نبود؛ حضور به‌موقع بازیکنان در محوطه و استفاده از فضای ایجادشده در خط دفاعی نساجی، بخش مهمی از این موقعیت را ساخت.

نکته مهم‌تر، رفتار پرسپولیس پس از رسیدن به گل بود. تیم تارتار به جای ادامه دادن بی‌محابای حملات و باز گذاشتن فضا برای حریف، تلاش کرد ریتم مسابقه را کنترل کند. نساجی در دقایق پایانی فشار بیشتری آورد، اما برخلاف بسیاری از مسابقات که تیم پیشتاز با عقب‌نشینی بی‌برنامه به حریف اجازه خلق موقعیت می‌دهد، پرسپولیس توانست بخش زیادی از حملات میزبان را پیش از رسیدن به منطقه خطر خنثی کند. حتی فشار پایانی نساجی نیز به ضربه جدی به سمت دروازه نیازمند منجر نشد.

تعویض‌های تارتار هم در همین چارچوب قابل بررسی است. ورود اورونوف و یاسین سلمانی به تیم امکان حفظ تحرک و تغییر کیفیت گردش توپ را می‌داد، هرچند پرسپولیس می‌توانست از موقعیت‌های بعد از گل برای زدن ضربه دوم بهتر استفاده کند. فرصت دقیقه ۷۵ و موقعیت‌های بعدی نشان داد که سرخ‌ها هنوز در تبدیل برتری به یک پیروزی مطمئن‌تر مشکل دارند.

در مجموع، پرسپولیس در قائمشهر یک نمایش بی‌نقص ارائه نکرد؛ اما شاید مهم‌ترین ویژگی تیم‌های مدعی همین باشد که بتوانند مسابقه دشوار را حتی در روزی که بهترین فوتبال خود را بازی نمی‌کنند، ببرند. این تیم با ۲۳ امتیاز دوباره به صدر جدول برگشت و نشان داد شکست هفته قبل مقابل فولاد لزوماً آغاز یک بحران نیست.

البته برای قضاوت درباره کیفیت واقعی پرسپولیس، باید منتظر بازی‌هایی ماند که حریفان فرصت و فضای بیشتری برای پرس کردن و تحت فشار گذاشتن خط میانی سرخ‌ها داشته باشند. تارتار در قائمشهر سه امتیاز گرفت؛ اما برای حفظ صدرنشینی، باید از این برد فراتر برود و تیمی بسازد که علاوه بر نتیجه گرفتن، بتواند جریان بازی را هم در اختیار بگیرد.