روزنامه گل

صادق اصفهانی- مراسم معارفه یحیی گل‌محمدی به‌عنوان سرمربی تیم ملی امید برگزار شد؛ اتفاقی که در نگاه اول می‌تواند یکی از امیدوارکننده‌ترین تصمیم‌های فوتبال ایران در سال‌های اخیر باشد. مربی‌ای با تجربه قهرمانی در لیگ برتر، شناخت از فوتبال ایران، توانایی کار با بازیکنان جوان و سابقه حضور در بالاترین سطح رقابت‌های باشگاهی، حالا مأموریت دارد طلسم چند دهه ناکامی فوتبال امید را بشکند و ایران را به المپیک ۲۰۲۸ برساند.

یحیی در مراسم معارفه گفت پیشنهاد نخست را بدون درنگ پذیرفته و هدفش فقط رسیدن به المپیک نیست، بلکه ساختن آینده فوتبال ایران است. حرف‌های امیدوارکننده‌ای بود، اما مشکل اینجاست که فوتبال ایران پیش از این هم بارها با شعار ساختن آینده و شکستن طلسم‌ها مواجه شده است. مسئله اصلی نه انگیزه یحیی است و نه حتی توانایی فنی او؛ مسئله این است که آیا قرار است برای او تیمی بسازند یا فقط مسئولیت یک ناکامی تاریخی را به نامش ثبت کنند؟

تیم امید ایران سال‌هاست میان فدراسیون فوتبال و کمیته ملی المپیک سرگردان است. هر دو نهاد در موفقیت این تیم سهم و ادعا دارند، اما در زمان شکست، مسئولیت‌ها به‌سادگی میان آنها تقسیم می‌شود. یک بار مشکل از برنامه‌ریزی است، بار دیگر از امکانات، گاهی از باشگاه‌ها و گاهی از سرمربی. نتیجه این بی‌صاحبی مزمن، تیمی است که در بسیاری از دوره‌ها حتی از ابتدایی‌ترین امکانات یک پروژه ملی برخوردار نبوده است.

حالا یحیی آمده، اما سؤال ساده‌ای وجود دارد: مسئول مستقیم تیم امید چه کسی است؟ فدراسیون فوتبال یا کمیته ملی المپیک؟ چه نهادی باید هزینه اردوها، بازی‌های تدارکاتی، سفرها و برنامه آماده‌سازی را تأمین کند؟ چه کسی باید در اختلاف با باشگاه‌ها پشت سر سرمربی بایستد؟ اگر این مسئولیت‌ها از همین ابتدا روشن نشود، قرارداد تا پایان المپیک ۲۰۲۸ هم تضمینی برای هیچ چیز نخواهد بود.

مشکل بعدی، رابطه تیم امید با تیم ملی بزرگسالان است. در فوتبال حرفه‌ای، تیم‌های ملی باید در یک مسیر مشترک حرکت کنند، اما در فوتبال ایران گاهی تیم امید به جای آنکه حلقه اتصال فوتبال پایه و بزرگسالان باشد، به رقیبی برای تیم ملی تبدیل می‌شود. هر دو تیم بازیکنان مشترک می‌خواهند، هر دو اردو دارند و هر دو در مقاطع حساس به نفرات باشگاه‌ها احتیاج پیدا می‌کنند. وقتی برنامه‌ریزی کلان وجود نداشته باشد، طبیعی است که میان کادر فنی دو تیم اختلاف ایجاد شود.

حمایت علنی فدراسیون از انتخاب یحیی و حتی اشاره سخنگوی فدراسیون به تأکید امیر قلعه‌نویی بر این انتخاب، اتفاق مثبتی است؛ اما حمایت در مراسم معارفه با همکاری در روزهای دشوار متفاوت است. باید دید وقتی یحیی بازیکنی را بخواهد که قلعه‌نویی برای تیم بزرگسالان در نظر گرفته، یا برنامه دو اردو با یکدیگر تداخل پیدا کند، کدام تصمیم اولویت خواهد داشت. تیم امید نباید قربانی برنامه‌های تیم بزرگسالان شود، همان‌طور که نباید بدون توجه به منافع تیم ملی، بازیکنان آینده فوتبال ایران را از مسیر اصلی رشدشان خارج کند.جبهه سوم، باشگاه‌ها هستند؛ همان‌هایی که بازیکنان را پرورش می‌دهند، حقوقشان را می‌پردازند و برای موفقیت ورزشی و اقتصادی به آنها وابسته‌اند. نمی‌توان از مدیران باشگاهی انتظار داشت بدون برنامه مشخص و در هر مقطع بازیکنان کلیدی خود را در اختیار تیم امید بگذارند.

از سوی دیگر، نمی‌توان پروژه المپیک را هم به میل و سلیقه مدیران باشگاه‌ها واگذار کرد. اینجا وظیفه فدراسیون است که تقویم روشن، توافق الزام‌آور و سازوکار مشخصی برای همکاری ایجاد کند. اگر قرار است باشگاه‌ها همکاری کنند، باید از قبل بدانند چه زمانی، برای چه مدتی و تحت چه شرایطی بازیکنانشان را تحویل می‌دهند.یحیی در مراسم معارفه از همدلی باشگاه‌ها، مربیان، تیم بزرگسالان و کمیته المپیک حرف زد. این دقیقاً همان چیزی است که تیم امید به آن احتیاج دارد؛ اما همدلی با توصیه و خواهش ایجاد نمی‌شود. باید ساختار آن را طراحی کرد.انتخاب گل‌محمدی را می‌توان تصمیمی درست و حتی جسورانه دانست. او هم اعتبار فنی لازم را دارد و هم با پذیرفتن این مسئولیت، ریسک بزرگی را قبول کرده است. اما نباید اجازه داد یک مربی به‌تنهایی تاوان تمام بی‌برنامگی‌های فوتبال ایران را بدهد.

فدراسیون باید از همین امروز پاسخ دهد: تیم امید صاحب دارد یا نه؟ بودجه، تقویم، اختیارات و مسئولیت‌ها مشخص شده‌اند؟ رابطه این تیم با قلعه‌نویی و باشگاه‌ها بر اساس توافق است یا قرار است هر اردو به میدان تازه‌ای برای چانه‌زنی تبدیل شود؟یحیی گل‌محمدی برای رسیدن به المپیک ۲۰۲۸ دو سال فرصت دارد؛ اما اگر قرار باشد در تمام این مدت همزمان با حریفان آسیایی، باشگاه‌ها، تیم ملی بزرگسالان و مدیران ورزش بجنگد، شاید بهتر باشد از همین حالا به جای مراسم معارفه سرمربی، مراسم معارفه مسئول واقعی تیم امید را برگزار کنیم!