روزنامه گل

روزهایی که ورزشگاه جوزپه سینیگالیا میزبان مسابقات سری دی فوتبال ایتالیا بود، چندان دور نیست. با این حال اهالی ورزشگاه، چهارشنبه‌شب از منچستریونایتد پذیرایی کردند؛ نه به قصد تماشا، بلکه برای تحقیر منچستریونایتدِ بخت‌برگشته را در شمال ایتالیا!
شاگردان فابرگاس در کومو، منچستریونایتد را همان ابتدا به گل نشانده، تا حد توان به این تیم ضربه زدند و در نهایت مصاحبه سرمربی‌شان مبنی بر دستور به آرام‌تر کردن جریان بازی، تیر آخر را بر پیکره بی‌جان شیاطین سرخ زد. هویت کومو با فابرگاس، معرف یک تیم برای بر هم زدن معادلات سری آ بوده.

یک جاذبه توریستی

سن‌سیرو، دله‌آلپی، الیمپیکو و آرتمیو فرانکی؛ منچستریونایتد در طول سال‌های حضورش در رقابت‌های اروپایی، در برخی از نمادین‌ترین ورزشگاه‌های ایتالیا به میدان رفته اما نام استادیوم جوزپه سینیگالیا را پس از تنها سفرش به این خانه از یاد نخواهد برد.
ورزشگاه در فاصله‌ای بسیار اندک از دریاچه باشکوه کومو قرار گرفته و رشته‌کوه‌های آلپ ایتالیا، پس‌زمینه‌ای تماشایی ساخته‌اند. یافتن مکان‌هایی به این اندازه چشم‌نواز برای برگزاری مسابقات فوتبال در میان ۵ لیگ برتر اروپا کار آسانی نیست.

تماشا، سهم کم‌تر از 14 هزار نفر

ورزشگاه سینیگالیا در حال بازسازی و توسعه است و بخشی از این پروژه در تابستان با سرعت به پایان رسید تا شرایط لازم برای میزبانی مسابقات تحت نظارت یوفا فراهم شود. با این حال، ورزشگاه همچنان فضای صمیمی، زمخت و بی‌تکلف خود را حفظ کرده و ظرفیتش تنها 13 هزار و 602 نفر است.
ظاهر ساده و ابعاد کوچک ورزشگاه شاید با جاه‌طلبی‌های بلندمدت باشگاه همخوانی نداشته باشد اما همین موضوع، تصویری روشن از سرعت خیره‌کننده پیشرفت کومو ارائه می‌کند.

فراتر از یک داستان افسانه‌ای

صعود کومو را نمی‌توان داستانی شبیه به افسانه سیندرلا دانست. استعدادیابی هوشمندانه، مربیگری موفق و پیشرفت تدریجی، باشگاهی کوچک را به قله رسانده.
باشگاه کومو در سال 2019 توسط گروه داروم خریداری شد؛ مجموعه‌ای وابسته به یک شرکت که یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان سیگار در جهان به شمار می‌رود.

ناگهان هجوم سرمایه به شهری کوچک

کومو فصل 20-2019 را در سطح چهارم فوتبال ایتالیا آغاز کرد. این مالکیت جدید اما ناگهان ثروتمندترین مالکان فوتبال ایتالیا را در اختیار باشگاه قرار داد. اگر هدف آن‌ها تغییر جدی وضعیت باشگاه در زمین مسابقه بود، بازگشت کومو به سری آ فقط مساله زمان را در خود پررنگ داشت.
کومو اندکی پس از واگذاری مالکیت از سری دی به سری سی صعود کرد. این تیم 2 فصل را در سطح سوم گذراند و سپس راهی سری بی شد. از زمان انحلال شخصیت حقوقی پیشین باشگاه در سال 2005، تنها یک فصل در این سطح حضور داشت.

موفقیتی که همه تحسین نمی‌کنند!

با این حال، نباید تصور کرد صعود کومو در ایتالیا با استقبال همگانی روبه‌رو شده. همانند بسیاری از مواردی که یک باشگاه پس از دریافت سرمایه‌گذاری کلان و ناگهانی به‌سرعت پیشرفت می‌کند، داستان کومو با انتقادهای قابل‌توجهی در ایتالیا همراه بوده.
یکی از برداشت‌های رایج این است؛ کومو در اصل پروژه‌ای گردشگری محسوب می‌شود. منتقدان معتقدند باشگاه صرفاً به دلیل موقعیت جغرافیایی شهر و نزدیکی ورزشگاه به یکی از مشهورترین جاذبه‌های طبیعی ایتالیا انتخاب شده.

جایی برای ایتالیایی‌ها نیست؟

انتقاد دیگری به کمبود فرصت بازی برای فوتبالیست‌های ایتالیایی مربوط می‌شود. کومو در فصل گذشته فقط 14 دقیقه از مسابقات سری آ را به بازیکنان ایتالیایی اختصاص داد؛ در واقع تنها یک بازیکن بومی در این مدت فرصت بازی پیدا کرد.
این رقم 5485 دقیقه کم‌تر از تیم اودینزه بود؛ تیم رده دوم در این زمینه پس از کومو در رتبه بعدی جدول رده‌بندی. آن‌ها البته بیش‌ترین فرصت بازی را به بازیکنان ایتالیایی اختصاص دادند.

موفقیت را با پول می‌شود خرید

کومو در فصل جاری تا حدودی این وضعیت را بهبود بخشیده. بازیکنان ایتالیایی تاکنون 313 دقیقه بازی کرده‌اند؛ آماری که از اودینزه با 261 دقیقه و ونتزیا با 39 دقیقه بیش‌تر است. این پیشرفت هنوز برای متقاعد کردن تمام منتقدان کافی نیست.
کومو از حمایت ثروتمندترین مالکان باشگاه‌های فوتبال ایتالیا برخوردار است. موضوع از نگاه بسیاری، بخشی از ارزش و جذابیت دستاوردهای این تیم را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

این رویا، واقعی است!

در هر صورت، نمی‌توان انکار کرد صعود کومو سریع، چشمگیر و جذاب بوده. برخی موفقیت این باشگاه را صرفاً پیامد سرمایه‌داری و تزریق پول می‌دانند.
در سوی دیگر اما هواداران واقعی وجود دارند، سال‌ها شاهد دست‌وپنجه نرم کردن تیمشان در سطح چهارم فوتبال ایتالیا بوده‌اند، ورشکستگی‌های متعدد باشگاه را به چشم دیده‌اند و حتی سقوط اداری را تجربه کرده‌اند.
برای این هواداران، تماشای میزبانی از منچستریونایتد و ضربه زدن این چنین به باشگاه پرادعای انگلیسی، چیزی فراتر از یک پیروزی در مسابقه فوتبال به حساب آمد. سال‌ها انتظار این لحظه تاریخی را کشیده‌اند و سرانجام این رویا به واقعیت تبدیل شده است.