روزنامه گل

حامی ترینی- در فوتبال ایران، گاهی اتفاقاتی می‌افتد که اگر در یک فیلم طنز می‌دیدیم، می‌گفتیم نویسنده زیادی اغراق کرده است. اما اینجا نه فیلمی در کار است، نه نویسنده‌ای که بخواهد برای خنداندن مردم داستان بسازد. همه‌چیز واقعی است؛ از مصاحبه و اتهام و عصبانیت گرفته تا کنار گذاشتن بازیکن، عذرخواهی، آشتی و در نهایت تمدید قرارداد سه‌ساله! قهرمان این نمایش هم کسی نیست جز علیرضا بیرانوند و باشگاهی که ظاهراً بعد از تمام آن هیاهوها به این نتیجه رسیده است که بهتر است سه سال دیگر هم این زندگی مشترک ادامه پیدا کند.فقط یک سؤال ساده: مگه مردم مسخره شمایند؟!

این همه سر و صدا برای چه بود؟

ماجرا از حرف‌های بیرانوند پس از تساوی تراکتور و استقلال شروع شد. دروازه‌بان ملی‌پوش تراکتور از وضعیت پرداختی‌های باشگاه انتقاد کرد و گفت بازیکنان فقط هفت درصد قراردادشان را گرفته‌اند. او حتی از بیمار بودن تراکتور از درون حرف زد؛ جمله‌ای که طبیعتاً نمی‌توانست برای مدیران باشگاه خوشایند باشد.پاسخ باشگاه هم کم‌اهمیت نبود. حجت کریمی، مدیرعامل تراکتور، رقم دریافتی بیرانوند را ۳۵ درصد اعلام کرد و گفت میزان دریافتی او با دیگر بازیکنان تفاوت داشته است. به این ترتیب، ماجرا از یک اختلاف ساده بر سر مسائل مالی فراتر رفت و به جدالی علنی میان یکی از مهم‌ترین بازیکنان تیم و مدیران باشگاه تبدیل شد.

جواد نکونام هم بیرانوند را کنار گذاشت و پرونده به کمیته انضباطی رفت. کار تا جایی پیش رفت که خبرهای مربوط به کنار گذاشته‌شدن او از اردو و حواشی جدایی احتمالی‌اش، به یکی از موضوعات اصلی فوتبال ایران تبدیل شد.خب، تا اینجا می‌شد ماجرا را فهمید. بازیکنی حرفی زده بود، باشگاه واکنش نشان داده بود، اختلاف بالا گرفته بود و قرار بود برخوردی صورت بگیرد. در فوتبال حرفه‌ای هم چنین اتفاقاتی کم نیست. مسئله از جایی شروع می‌شود که قرار است برای این همه سروصدا، نتیجه‌ای روشن وجود داشته باشد.

پس آن همه برخورد چه شد؟

بیرانوند در نهایت عذرخواهی کرد. او در پیامی خطاب به هواداران تراکتور گفت از صحبت‌هایش برداشت نامناسبی شده و از هواداران، مدیریت، کادر فنی، بازیکنان و مالک باشگاه عذر خواست. همچنین اعلام کرد آینده‌اش همچنان با تراکتور گره خورده است و بعد چه شد؟ قراردادش برای سه فصل دیگر تمدید شد!بله، درست خواندید؛ سه فصل دیگر. نه فقط پایان اختلاف، نه فقط بازگشت به تمرین و نه فقط توافق برای ادامه همکاری. سه سال دیگر!

حالا سؤال این است که اگر بیرانوند پس از آن حرف‌ها و رفتارها همچنان آن‌قدر برای تراکتور مهم بود که باشگاه حاضر شد سه سال دیگر آینده‌اش را به او بسپارد، پس آن همه جنجال و برخورد قرار بود چه چیزی را ثابت کند؟ اگر موضوع آن‌قدر جدی بود که بازیکن کنار گذاشته شد و پرونده انضباطی تشکیل شد، چگونه همه‌چیز با یک عذرخواهی به تمدید سه‌ساله رسید؟ و اگر موضوع آن‌قدر جدی نبود، چرا باید این حجم از تنش به وجود می‌آمد؟

البته هیچ‌کس نمی‌گوید یک بازیکن نباید فرصت جبران داشته باشد. عذرخواهی می‌تواند نشانه پذیرش اشتباه باشد و بخشش هم بخشی از مدیریت یک مجموعه است. اما میان بخشیدن یک بازیکن و سپردن سه سال دیگر از آینده باشگاه به او تفاوت وجود دارد. تمدید قرارداد یک تصمیم بلندمدت است، نه صرفاً دست‌دادن پس از یک دعوا.

هوادار تماشاگر این نمایش نیست

مشکل اصلی، خود بیرانوند نیست. او دروازه‌بانی است که کیفیت فنی‌اش را بارها در زمین نشان داده و طبیعی است که باشگاه بخواهد از توانایی‌هایش استفاده کند. بحث بر سر این است که آیا در فوتبال حرفه‌ای، برای ستاره‌ها و دیگر بازیکنان یک معیار وجود دارد یا نه.

اگر بازیکنی علیه باشگاه موضع بگیرد، اختلاف مالی را علنی کند و فضای تیم را تحت تأثیر قرار دهد، باید روشن باشد که باشگاه چگونه به این رفتار رسیدگی می‌کند. اگر عذرخواهی کافی است، این قاعده باید روشن و قابل‌فهم باشد. اگر هم تخلفی رخ داده که مستحق برخورد انضباطی است، تمدید قرارداد نباید این تصور را ایجاد کند که در نهایت، همه‌چیز به موقعیت و اهمیت فنی بازیکن بستگی دارد.هوادار تراکتور حق دارد بپرسد در تمام این روزها چه چیزی تغییر کرده است. آیا اختلاف بر سر پرداخت‌ها حل شده؟ آیا توضیح روشنی درباره ارقام مطرح‌شده داده شده؟ آیا باشگاه به جمع‌بندی مشخصی رسیده یا فقط ترجیح داده است جنجال را با یک عذرخواهی و یک قرارداد تازه جمع کند؟هوادار فقط برای تماشای فوتبال به ورزشگاه نمی‌رود. او به باشگاهی دل بسته که انتظار دارد در آن، اصول و قواعدی وجود داشته باشد. نمی‌شود از یک طرف بر انضباط و احترام به باشگاه تأکید کرد و از طرف دیگر، پس از چند روز جنجال، همه‌چیز را چنان پیش برد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.

سه سال دیگر؛ با چه تضمینی؟

تمدید قرارداد بیرانوند در شرایطی اعلام شده که او قرار است از اول آبان به خدمت سربازی اعزام شود و پس از پایان خدمت به تراکتور بازگردد.بنابراین، این قرارداد فقط پایان یک اختلاف کوتاه نیست؛ تصمیمی برای آینده است.تراکتور حق دارد هر بازیکنی را که به سود تیم می‌داند حفظ کند. بیرانوند هم حق دارد پس از عذرخواهی، به فعالیت حرفه‌ای‌اش ادامه دهد. اما هیچ‌کدام از این حقوق، پرسش‌های هواداران را بی‌اعتبار نمی‌کند.

باشگاه باید توضیح دهد چرا به این نتیجه رسیده که ادامه همکاری سه‌ساله بهترین تصمیم است. اگر اختلاف‌ها حل شده، بهتر است روشن باشد چگونه. اگر عذرخواهی پایان ماجراست، باید معلوم شود این قاعده برای همه یکسان است. و اگر قرار است در آینده هم اختلافی پیش بیاید، هوادار باید مطمئن باشد که دوباره شاهد همین چرخه تکراری نخواهد بود: مصاحبه، جنجال، قهر، اخراج، عذرخواهی و تمدید!

در نهایت، شاید بیرانوند و تراکتور با این توافق به چیزی که می‌خواستند رسیده باشند؛ یکی آینده‌اش را تضمین کرده و دیگری دروازه‌بان ملی‌پوشش را حفظ کرده است. اما اعتبار یک باشگاه فقط با حفظ ستاره‌هایش سنجیده نمی‌شود. گاهی مهم‌تر از نتیجه یک مسابقه، نحوه مدیریت یک بحران است.آقایان! اگر همه‌چیز با یک عذرخواهی حل می‌شود، این همه هیاهو برای چه بود؟ اگر برخورد انضباطی جدی بود، چرا پایانش به تمدید سه‌ساله رسید؟ و اگر این تصمیم از ابتدا منطقی بود، چرا باید هوادار چند روز شاهد دعوا و تهدید و خبر اخراج باشد؟مردم نه سیاهی‌لشکر دعواهای شما هستند و نه تماشاگرانی که هر بار با تغییر سناریو، باید همه‌چیز را فراموش کنند. آنها حق دارند بدانند پشت این نمایش پرسر و صدا چه اتفاقی افتاده است.