روزنامه گل

حمیدرضا درخشان - تراکتور این روزها فقط با حریفانش در زمین فوتبال مسابقه نمی‌دهد؛ این تیم وارد دوره‌ای شده که چند بحران هم‌زمان، شرایطش را با ماه‌های گذشته متفاوت کرده است. از ماجرای بیرانوند و سفر فرساینده و نفس‌گیر اخیر گرفته تا عصبانیت محمدرضا زنوزی و محدودیت‌های مالی ناشی از تحریم‌ها؛ مجموعه‌ای از اتفاقات که می‌تواند مسیر فصل را برای تبریزی‌ها دشوارتر کند. در این میان، جواد نکونام هم باید تیمی را اداره کند که یکی از مهم‌ترین تکیه‌گاه‌هایش را از دست داده و حالا بیش از گذشته به استحکام خط دفاعی نیاز دارد.

تراکتور، بدون بیرانوند

جدایی یا غیبت علیرضا بیرانوند، هر دلیلی که پشت آن باشد، برای تراکتور فقط از دست دادن یک دروازه‌بان نیست. بیرانوند در سال‌های اخیر به یکی از چهره‌های تعیین‌کننده فوتبال ایران تبدیل شده و حضورش درون دروازه، علاوه بر کیفیت فنی، نوعی اطمینان روانی به خط دفاع می‌داد. مدافعان می‌دانستند پشت سرشان دروازه‌بانی ایستاده که تجربه بازی‌های بزرگ را دارد و می‌تواند در لحظات حساس تیم را نجات دهد.حالا تراکتور باید بدون این پشتوانه به مسیرش ادامه بدهد. جانشین بیرانوند، هر کسی که باشد، برای اثبات خودش به زمان و آرامش نیاز دارد؛ اما فوتبال آسیا و لیگ برتر معمولاً چنین فرصت سخاوتمندانه‌ای در اختیار تیم‌ها نمی‌گذارند. یک اشتباه دروازه‌بان می‌تواند تمام زحمات یک تیم را بر باد بدهد و فشار مقایسه با بیرانوند نیز کار را برای جانشین او آسان نخواهد کرد.

سفر وحشتناک و خستگی انباشته

سفر دشوار اخیر تراکتور نیز بخشی از همین تصویر است. در فوتبال حرفه‌ای، سفر فقط جابه‌جایی از یک شهر به شهر دیگر نیست؛ کیفیت خواب، زمان ریکاوری، تغذیه و آمادگی بدنی بازیکنان هم به آن وابسته است. وقتی یک تیم با شرایطی غیرعادی و فرساینده روبه‌رو می‌شود، آثار آن ممکن است نه‌فقط در مسابقه بعدی، بلکه در چند هفته بعد هم دیده شود.برای تیمی که باید هم در رقابت‌های داخلی و هم در آسیا پاسخ‌گوی انتظارات باشد، چنین اتفاقی هزینه مضاعف دارد. کادر فنی باید میان فشار مسابقات، نیاز به استراحت و ضرورت حفظ آمادگی تعادل ایجاد کند؛ کاری که با فشرده شدن برنامه بازی‌ها دشوارتر می‌شود.

زنوزی و پایان روزهای دست‌ودلبازی؟

محمدرضا زنوزی در سال‌های اخیر یکی از مهم‌ترین منابع مالی و مدیریتی تراکتور بوده است. سرمایه‌گذاری او به این باشگاه اجازه داده بازیکنانی جذب کند که بسیاری از رقبای داخلی توان رقابت مالی با آن‌ها را نداشته‌اند. با این حال، شرایط اقتصادی و محدودیت‌های ناشی از تحریم‌ها می‌تواند دست باشگاه را برای انتقال پول، پرداخت‌های بین‌المللی و ادامه همان شیوه پرهزینه گذشته ببندد.عصبانیت زنوزی، اگر به تصمیم‌های محدودکننده‌تر منجر شود، می‌تواند معادله را تغییر دهد؛ هرچند نباید بدون اطلاعات دقیق درباره وضعیت حساب‌ها و تعهدات باشگاه، از بحران قطعی مالی حرف زد. مسئله اصلی این است که تراکتور دیگر نمی‌تواند صرفاً با فرض تداوم منابع مالی گذشته برای آینده برنامه‌ریزی کند. حتی اگر پولی برای ادامه کار وجود داشته باشد، دشواری دسترسی و انتقال آن می‌تواند هزینه و زمان تصمیم‌گیری را افزایش دهد.این همان نقطه‌ای است که یک باشگاه مدعی باید از اتکای صرف به قدرت خرید فاصله بگیرد و به سمت برنامه‌ریزی اقتصادی، مدیریت منابع و ساختن تیمی متوازن‌تر حرکت کند.

نکونام و ضرورت دفاع محکم‌تر

در چنین شرایطی، تکیه جواد نکونام بر ساختار دفاعی قابل درک است. وقتی تیم یکی از مهم‌ترین مهره‌های خود در دروازه را در اختیار ندارد و هم‌زمان با فشار سفر و محدودیت‌های احتمالی در تقویت ترکیب روبه‌روست، نخستین اولویت باید کاهش اشتباهات و پایین آوردن تعداد موقعیت‌های خطرناک حریف باشد.

البته دفاعی بازی کردن به‌خودی‌خود راه‌حل نیست. تراکتور تیمی با انتظارات بالا و بازیکنان هجومی باکیفیت است و نمی‌تواند در بلندمدت تنها به بسته نگه داشتن دروازه و استفاده از ضدحملات دل ببندد. نکونام باید میان امنیت دفاعی و قدرت حمله تعادل برقرار کند؛ به‌خصوص در مسابقاتی که تراکتور از نظر فنی و کیفیت نفرات، امکان تحمیل بازی به حریف را دارد.

تراکتور در آزمون تغییر شرایط

تراکتور در دوره تازه، بیش از هر زمان دیگری به آرامش مدیریتی، تصمیم‌های دقیق و هماهنگی کادر فنی نیاز دارد. اگر دوران اتکا به خریدهای بزرگ و پشتوانه مالی گسترده دشوارتر شده باشد، این باشگاه باید راه دیگری برای حفظ جایگاهش پیدا کند. اگر بیرانوند دیگر بخشی از معادله نیست، خط دفاع باید مسئولیت بیشتری بپذیرد. و اگر سفرهای فرساینده و فشار مسابقات ادامه پیدا کند، مدیریت انرژی بازیکنان به اندازه انتخاب ترکیب اهمیت خواهد داشت.

تراکتور هنوز می‌تواند تیمی مدعی باقی بماند، اما برای عبور از این دوره باید نشان بدهد که فقط با ستاره‌ها و هزینه‌های سنگین ساخته نشده است. آزمون واقعی زنوزی، نکونام و بازیکنان از همین‌جا آغاز می‌شود؛ جایی که دیگر نام‌ها به‌تنهایی کافی نیستند و دوام یک تیم را کیفیت تصمیم‌ها، انسجام گروهی و توانایی سازگار شدن با شرایط تازه تعیین می‌کند.