از ناگویا و شاهکار دختران ایران تا رونالدو و پاتریوت
120474
چیزهایی که پول نمی‌تواند بخرد...
امروز 23:01
در روزگاری که برای این کاروان جوان و جنگ‌ازسرگذرانده، حتی آمد و رفت از آسمان هم دشوار بود، ایران با ۱۹ طلا و ۱۸ نقره و ۱۵ برنز به ششمی آسیا رسید.

روزنامه گل

هیوا مافی - در روزگاری که برای این کاروان جوان و جنگ‌ازسرگذرانده، حتی آمد و رفت از آسمان هم دشوار بود، ایران با ۱۹ طلا و ۱۸ نقره و ۱۵ برنز به ششمی آسیا رسید و با اختلاف، بهترین کشور غرب آسیا شد.

طلاهایش را بیشتر از دوره پیش شکار کرد. دخترانش ۱۵ مدال از ۵۲ مدال کاروان را در دامان خود گرفتند. و تنها ۳ طلای دیگر تا بهترین نتیجه تاریخ فاصله بود... دمشان گرم و سرشان سلامت.عربستان سعودی هم با ۳ طلا و ۲ نقره و ۹ برنز، بالاتر از سنگاپور و پایین‌تر از ویتنام، به رتبه بیستم رسید؛ همان فاصله‌ی همیشگی‌اش با ایران را حفظ کرد. و احتمالاً با قدرت گرفتن زنان ورزشکار ایرانی در سال‌های اخیر، این فاصله باز هم بیشتر خواهد شد.

من همیشه از استدلال‌های این‌مدلی دوری کرده‌ام و می‌کنم. اما چندین سال است که از ناکارآمدترین و عقب‌مانده‌ترین الگوی پیشرفت (همان که به همه مظاهر توسعه نگاه ویترینی دارد) برای تحقیر ایرانیان استفاده می‌شود. پس می‌گوییم:شاید هم «الگوی توسعه» باید چیزی غیر از خریدن ده‌ها برابر قیمت بازیکنان خارجی برای یک شوی اغواگر در لیگ داخلی باشد... جایی که رونالدوی پرتغالی نمی‌تواند جای ورزشکار عربستانی را بگیرد و برای آن کشور مدال بگیرد، تازه آن‌جاست که عیار پیشرفت ملت‌ها مشخص می‌شود. چنان‌که در برهه جنگ، عیار نیروی نظامی آن‌جا آشکار می‌شود که نرم‌افزار و سخت‌افزار و پیاده‌نظامش برخاسته از خاک و علم و آگاهی ملی خود باشد، نه از ویترین واردات. آن وقت است که ناخالصی ارتشی گران‌قیمت (پس از دریافت «لگاو شیرده» و خرید کورکورانه جنگنده و سامانه پاتریوت و استخدام چندصد هزار مزدور از باقی کشورها) وقتی قرار است مقابل یک سرزمین تحت محاصره با کمترین لجستیک نظامی ممکن بجنگد، به چشم می‌آید؛ و در گل می‌ماند.

ورزش کدام مشکل را حل می‌کند؟ هیچ‌کدام! از ابتدا هم قرار نبود مشکل خاصی را حل کند. اما آینه خوبی است برای انعکاس ادراک یک جامعه... اگر روزی که تیم باشگاهی ما با حدود ۱۵ میلیون دلار ارزشش به تیم باشگاهی سعودی با حدود ۲۰۰ میلیون دلار ارزش می‌بازد، احساس عقب‌ماندگی و تحقیر می‌کنیم، اما وقتی در یک رخداد جهانی فاصله ملی‌پوشان ایرانی و سعودی تا این سطح عیان می‌شود و ما «جور دیگر» به آن نمی‌نگریم، یعنی پیش از هر چیز امکان تفکر مستقل را از دست داده‌ایم؛ ما هم ویترینی شده‌ایم!حرف اصلی همین است: پیشرفت واقعی خریدنی نیست؛ از درون می‌جوشد. ورزش هم فقط آینه‌ای است که نشان می‌دهد ما این را می‌فهمیم یا نه؟

#اختصاصی گل #هیوا مافی #المپیک آسیایی ناگویا2026
داغ ترین خبرها
تازه ترین خبرها