روزنامه گل
شاهین طهرانی - گاهی یک مدال فقط یک مدال نیست.گاهی یک نفر از خط پایان عبور میکند و پشت سرش، یک دیوار تاریخی فرو میریزد.
امروز زهرا زارعی دقیقاً همین کار را کرد؛ در فینال دوی ۴۰۰ متر زنان بازیهای آسیایی ناگویا، زمان ۵۲ ثانیه و ۳۸ صدم ثانیه را ثبت کرد و با ایستادن روی سکوی دوم، نخستین مدال تاریخ زنان ایران در دوومیدانی بازیهای آسیایی را به دست آورد.نقره شاید روی کاغذ رنگ دوم باشد، اما برای دوومیدانی زنان ایران، امروز رنگ طلا دارد.
زارعی برای این مدال فقط با رقبای حاضر در خط مسابقه نجنگید؛ با سالها فاصله، کمبود امکانات، محدودیتهای بیشتر و تمام دشواریهایی جنگید که یک دختر ایرانی برای رسیدن به بالاترین سطح دوومیدانی آسیا باید پشت سر بگذارد و مهمتر اینکه او نشان داد زنان ایران در دوومیدانی فقط برای شرکت کردن به مسابقات بزرگ نمیروند.آنها میتوانند روی سکو بایستند.این مدال البته نباید تبدیل به پایان داستان شود. اتفاقاً باید آغاز یک سؤال بزرگتر باشد: اگر امروز یک ورزشکار زن ایرانی توانسته در یکی از مهمترین رقابتهای قاره به مدال برسد، چرا نباید فردا چند زارعی دیگر داشته باشیم؟
موفقیت امروز باید برای فدراسیون دوومیدانی یک پیام روشن داشته باشد؛ استعداد وجود دارد، انگیزه وجود دارد و وقتی فرصت واقعی فراهم شود، نتیجه هم میتواند از راه برسد.در روزهایی که ناگویا برای ورزش ایران هم خبرهای تلخ داشته و هم اتفاقات امیدوارکننده، زهرا زارعی یکی از مهمترین قابهای کاروان ایران را ساخت؛ قابی که ارزشش فقط در عدد «۵۲.۳۸» خلاصه نمیشود.
این عدد امروز بخشی از تاریخ ورزش زنان ایران است.اولین مدال زنان ایران در دوومیدانی بازیهای آسیایی و شاید سالها بعد، وقتی یک دختر ایرانی روی سکوی بالاتر ایستاد، همه یادشان باشد که یک روز در ناگویا، زهرا زارعی خط پایان را تبدیل به خط آغاز کرد.
#دووميداني #المپیک آسیایی ناگویا2026