روزنامه گل

مارینا سوری - یک بار می‌شود گفت بدشانسی.دو بار؟ دیگر باید ایستاد و پرسید: چه خبر است؟

چند روز قبل در ناگویا، شرمینه چهل‌امیرانی پس از مسابقه میکس تیراندازی، در تست تجهیزات به دلیل تأیید نشدن لباسش دیسکالیفه شد. حتی سرمربی تیم ملی توضیح داد که لباس او در تست‌های قبلی تأیید شده بود، اما این بار به دلیل تغییر شرایط و سفت‌تر شدن لباس، در دو بخش مورد قبول قرار نگرفت.

حالا چند روز بعد، فاجعه‌ای حتی تلخ‌تر:فاطمه محیطی‌زاده. دختر ایرانی در هفتگانه، بعد از شش ماده با ۴۹۲۵ امتیاز در رده دوم ایستاده بود؛ تنها یک ماده تا پایان رقابت‌ها فاصله داشت و در موقعیتی بود که می‌توانست برای یک مدال تاریخی بجنگد. در پرش طول هم ۵.۹۷ متر پرید و بهترین نتیجه را در آن ماده ثبت کرد. اما پیش از ماده پایانی، به دلیل مغایرت کفش با مقررات از ادامه مسابقات کنار گذاشته شد. یعنی شش مرحله دویدی، جنگیدی، امتیاز جمع کردی، به سکوی مدال نزدیک شدی و درست وقتی باید برای آخرین ضربه آماده شوی، یک جفت کفش همه چیز را تمام می‌کند.این دیگر فقط یک شکست ورزشی نیست.این شکست مدیریتی است.ورزشکار ایرانی برای رفتن به بازی‌های آسیایی تنها نمی‌رود. یک کاروان کامل همراه اوست؛ مربی، سرپرست، مسئول فدراسیون، کادر پزشکی، مسئول اجرایی و انواع و اقسام همراهان. سؤال ساده است:چه کسی باید بداند کفش ورزشکار قانونی است یا نه؟خود ورزشکار؟مربی؟مسئول فنی؟سرپرست؟فدراسیون؟

اگر پاسخ این است که ورزشکار باید خودش همه قوانین را بداند و کنترل کند، پس این همه مسئول دقیقاً برای چه کاری همراه تیم هستند؟مسئله حتی پیچیده هم نیست. اینجا با تاکتیک و استراتژی و تصمیم داور در ثانیه آخر مواجه نیستیم.لباس است. کفش است. قانون اولیه مسابقه است.بدیهیات!رقیب اگر بهتر باشد، می‌بازی. رکوردت اگر پایین‌تر باشد، روی سکو نمی‌روی. اما اینکه مدال را نه حریف، بلکه بی‌توجهی به یک قانون ابتدایی از تو بگیرد، قابل هضم نیست و تلخ‌تر اینکه این اتفاق برای یک ورزشکار عادی و بی‌امید به مدال نیفتاده است. محیطی‌زاده تا آستانه تاریخ‌سازی پیش رفته بود.

حالا ممکن است مسئولان بگویند کفش قبلاً بررسی و تأیید شده بود و فدراسیون هم به رأی اعتراض کرده است. بسیار خوب؛ اتفاقاً همین موضوع باید دقیقاً روشن شود.اگر کفش تأیید شده بود، چرا در مسابقه غیرقانونی اعلام شد؟چه کسی تأیید کرده؟ چه زمانی؟آیا قبل از شروع رقابت نهایی دوباره کنترل نشده بود؟و اگر اعتراض فدراسیون پذیرفته نشد، چه کسی مسئول این خطاست؟

این سؤال‌ها را نباید با یک «بدشانسی» یا «اتفاق عجیب» دفن کرد.چون چند روز قبل هم دقیقاً در همین ناگویا، ورزشکار ایرانی به خاطر تجهیزات از نتیجه محروم شد.

یک بار لباس.یک بار کفش.فردا قرار است مدال را با چه چیزی از دست بدهیم؟ این اتفاقات یک علامت بسیار بدتر از خودِ از دست رفتن دو نتیجه دارند: اینکه ظاهراً در ورزش ایران برای چیزهای بزرگ برنامه داریم، اما برای جزئیات کوچک نه.برای اعزام کاروان برنامه داریم؛برای اقامت و حمل‌ونقل برنامه داریم؛برای اردو و مربی و تجهیزات هزینه می‌کنیم؛اما کسی حواسش نیست ورزشکار با چه لباسی وارد میدان می‌شود و با چه کفشی رقابت می‌کند!آیا واقعا همه سر جای خودشان هستند؟آیا متخصص تجهیزات، مسئول تجهیزات است و اصلاً آیا در فدراسیون‌ها کسی هست که قبل از اعزام، قوانین مسابقه را خط‌به‌خط با ورزشکار مرور کند؟

فاطمه محیطی‌زاده شاید هنوز شانس اعتراض و بازگشت داشته باشد و باید تا اعلام نتیجه اعتراض فدراسیون صبر کرد. اما حتی اگر رأی برگردد، اصل سؤال پابرجاست.چرا اصلاً باید کار به اینجا برسد؟ورزشکار باید در میدان با رقیب بجنگد، نه با اشتباهات اداری و اجرایی اطراف خودش.او شش ماده را پشت سر گذاشت و خودش را تا رتبه دوم بالا کشید. اگر قرار بود حذف شود، بگذارید یک رقیب بهتر شکستش دهد.نه یک کفش!چون وقتی ورزشکار ایرانی را برای مدال به آن سوی آسیا می‌بریم، حداقل انتظار این است که قوانین اولیه مسابقه را هم بلد باشیم.