روزنامه گل

شاهین طهرانی - تیم امید ایران با شکست سنگین ۴ بر یک مقابل کره شمالی از بازی‌های آسیایی ناگویا حذف شد؛ آن هم در شرایطی که برای آماده‌سازی این تیم، برنامه لیگ برتر تغییر کرد، مسابقات جابه‌جا شد و باشگاه‌ها هزینه این تصمیم را پرداختند.

از طرف دیگر، دیگر نمی‌توان گفت تیم عبدی از کمبود مهره ضربه خورد. بازیکنان شناخته‌شده لیگ در این تیم بودند و حتی ستاره ای در حد امیرحسین حسین‌زاده، ملی‌پوش بزرگسالان هم به ترکیب اضافه شد.

پس این بارچه چیزی کم بود؟نه بازیکن.نه فرصت آماده‌سازی.نه حمایت فدراسیون.مشکل را باید در کیفیت فنی و تصمیم‌گیری جست‌وجو کرد. تیم امید مقابل چین هم نمایش قانع‌کننده‌ای نداشت؛ اما آن روز قرار گذاشتیم تا پایان مسابقات صبر کنیم. حالا مسابقات تمام شده و دیگر جایی برای تعارف نیست.

تیمی که با گل حسین‌زاده از کره شمالی جلو افتاد، در همان نیمه اول دو گل خورد و در نیمه دوم هم دو گل دیگر. نه توانست بازی را مدیریت کند، نه واکنش مناسبی نشان داد و نه در دقایق پایانی حتی نشانه‌ای از بازگشت داشت.این یعنی فروپاشی در مسابقه‌ای که باید شخصیت تیم را نشان می‌داد.گفتیم کره شمالی را نباید دست‌کم گرفت، اما نباید هم از آن غول ساخت. این تیم در همین مسابقات از چین شکست خورده بود و سپس امارات را برد. تیمی منظم و سختکوش بود؛ نه حریفی که شکست چهار بر یک برابرش را بتوان به یک اتفاق نسبت داد.

اتفاقاً شرایط عجیب فوتبال کره شمالی، سؤال را جدی‌تر می‌کند:آنها با تمام محدودیت‌های کشورشان چگونه برای چنین مسابقه‌ای آماده شدند که وقتی گل خوردند، نترسیدند، نریختند و چهار بار دروازه ایران را باز کردند؟ما چه کردیم؟آقای عبدی؛ پاسخ فنی می‌خواهیم.

حسین عبدی بعد از بازی عذرخواهی کرد. قابل احترام؛ اما عذرخواهی پاسخ فنی نیست.باید توضیح داده شود چرا تیم بعد از گل اول چنین تغییر مسیری داد، چرا فاصله خطوط از بین رفت و چرا نیمکت نتوانست جریان بازی را برگرداند و مهم‌تر از همه، چرا تیمی که قرار بود آینده فوتبال ایران باشد، در مسابقه سرنوشت‌ساز فاقد نقشه دوم بود؟اینها سؤال‌هایی است که باید پاسخ داشته باشد، نه توجیه.

اما نکته قابل توجه، بیانیه تند فدراسیون است؛ جایی که صراحتاً عملکرد تیم را «به هیچ وجه قابل توجیه» ندانسته و از «تصمیم‌های شجاعانه» سخن گفته است.خوب است.پس تصمیم شجاعانه را ببینیم.چون فدراسیون نمی‌تواند هم مسئول انتخاب و پشتیبانی از تیم باشد و هم بعد از شکست، فقط نقش منتقد را بازی کند.اگر مشکل عبدی است، باید درباره آینده او تصمیم گرفت.اگر مشکل ساختار تیم‌های پایه است، باید ساختار را تغییر داد و اگر هر دو هستند، هر دو باید اصلاح شوند.

دیگر بیانیه کافی نیست. این نسل، سرمایه فوتبال ایران است. اگر امروز از این شکست فقط یک عذرخواهی و چند جمله مدیریتی باقی بماند، چند سال بعد دوباره همین سؤال را از تیم بزرگسالان خواهیم پرسید.چهار بازی لیگ را جابه‌جا کردیم، باشگاه‌ها را درگیر کردیم، بازیکن گرفتیم، ملی‌پوش اضافه کردیم و در نهایت با چهار گل حذف شدیم.حالا خود فدراسیون گفته این نتیجه قابل توجیه نیست.پس منتظریم ببینیم «تصمیم‌های شجاعانه» دقیقاً از کجا شروع می‌شود.چون این بار دیگر توپ در زمین کره شمالی نیست؛توپ در زمین فدراسیون است.