افتخار مجازی، افتضاح حقیقی!
روزنامه گل
شاهین طهرانی - تیم امید در ناگویا، بعد از پیروزی مقابل امارات و تساوی برابر چین، در بازی تعیینکننده با کره شمالی ۴ بر یک شکست خورد و از مرحله گروهی حذف شد.همان روز، چند کیلومتر آنطرفتر یا شاید چند کلیک آنطرفتر، تیم ایران در eFootball قهرمان آسیا شد.
یکی جام گرفت؛ یکی حتی از گروه بالا نرفت. افتخار مجازی، افتضاح حقیقی!البته قهرمانی بچههای ورزش الکترونیک کاملاً قابل احترام است. آنها کار خودشان را کردهاند و باید به قهرمانان آسیا تبریک گفت.اما این همزمانی، یک کنایه بزرگ به فوتبال ماست.
تیم امید با ادعای قهرمانی راهی ناگویا شد، اما در سه بازی فقط یک پیروزی گرفت و در مسابقهای که باید شخصیت یک مدعی را نشان میداد، چهار گل از کره شمالی خورد و حذف شد.چه چیزی از این تلختر؟
ماجرا فقط نتیجه نیست. وقتی درباره فوتبال تیم امید در بازی چین گفتیم فعلاً صبر کنیم تا مسابقات تمام شود، قرار بود بعد از پایان رقابتها حرف اصلی را بزنیم.حالا وقتش رسیده.این تیم نه فقط حذف شد؛ در بازی مرگ و زندگی فرو ریخت.
در طرف مقابل، تیم eFootball ایران بدون آن همه هیاهو، بدون زمین چمن، بدون اردوهای پرهزینه و بدون هزار مدیر و مسئول، رفت و قهرمان آسیا شد.نه اینکه پلیاستیشن از فوتبال مهمتر شده باشد؛ اتفاقاً مسئله دقیقاً برعکس است.وقتی فوتبال مجازی قهرمان میشود و فوتبال واقعی حذف، باید یک نفر درباره فوتبال واقعی توضیح بدهد.
قهرمانی مجازی را جشن میگیریم اما حذف تیم امید را نمیشود با هیچ جامی لاپوشانی کرد.امروز ایران یک قهرمان آسیایی دارد؛فقط حیف که قهرمانش بجای داخل زمین چمن،پشت کنسول نشسته بود.
#تیم ملی امید #اختصاصی گل
