روزنامه گل

معین احمدوند - تراکتور دقيقا در آخرین بازی خود در چارچوب هفته هفتم از لیگ برتر پیش از تعطیلات طولانی مدت فیفادی، بالاخره طعم اولین باخت خود را برابر حریف خوزستانی چشید.

دیدار دو تیم تراکتور و استقلال خوزستان که به میزبانی اسمی نماینده خوزستان در اکباتان تهران برگزار شد، از حیث داوری دیداری جنجالی از آب درآمد و جالب اینجاست با وجود اینکه کمیته انضباطی، خداداد عزیزی را چهار ماه از حضور در ورزشگاه‌ها و میادین ورزشی محروم ساخته،اما این چهره دست‌بردار نیست و از طریق گذاشتن استوری و فیلم از خود در فضای مجازی به قضاوت داور این بازی یعنی موعود بنیادی‌فر و البته کمک داوران حاضر در اتاق VAR شدیداً انتقاد کرد.

فارغ از این مباحث، تی‌تی‌ها بعد از شش هفته شکست ناپذیری و ثبت شش کلین‌شیت متوالی و کسب شانزده امتیاز در طی این مدت، بالاخره در بازی هفتم مقابل استقلال خوزستان خلیفه اصل تن به شکست دادند تا خط تیره شاگردان نکونام در تعداد باخت از بین برود. البته به نظر می‌رسد که اگر یکبار دیگر نگاهی به صحنه‌های مهم این بازی بیندازیم،متوجه می‌شویم که شاگردان نکونام با وجود به ثمر رساندن دو گل آفساید، در زدن و نواختن ضربات نهایی بدشانس و بی‌دقت بودند و آنچنان نمی‌توان خرده‌ای بر سبک بازی این تیم گرفت؛ چرا که مثل شش بازی پیشین،نمایش قابل توجه و استانداردی در فاز هجومی داشتند و بر روی یک غافلگیری دروازه بیرانوند به وسیله عارف رستمی باز شد.

آن چیزی که باعث شد تراکتور بازنده این دیدار لقب بگیرد، در حالی که تصورات طرفداران و جامعه فوتبال انتظار کسب یک پیروزی راحت و آسان از قهرمان لیگ بیست و چهارم بود اما این اتفاق رخ نداد و حواشی و جنجال‌های هفته گذشته،مسبب اصلی اولین باخت تی‌تی‌ها در لیگ بیست و شش بودند.

این همان نکته‌ای است که خود جواد نکونام در کنفرانس مطبوعاتی بعد از بازی به آن اشاره مفصلی کرد؛ منتهی نکته اینجاست که سرمربی جدید تراکتور هم آرام آرام در حال وارد شدن به چرخه اعتراضات مسبوق به سابقه خود و گلایه‌های بی‌وقفه و گرفتن ایرادهای بنی اسرائیلی از زمین و زمان است! اگر کمی دقت کنید، متوجه می‌شوید که در اکثر نقاط بدنه این تیم چه در داخل زمین، چه بر روی نیمکت و حتی در رختکن، حاشیه رسوخ کرده و انگار هر هفته مانند سریال‌های هفتگی باید منتظر انتشار قسمت‌های جدیدی با موضوعات و نقش‌آفرینی نام‌های مختلفی از حواشی تمام‌نشدنی تی‌تی‌ها باشیم.

این هفته با اینکه دیگر خبری از خداداد عزیزی نبود اما کاپیتان این تیم به خوبی توانست جای سرپرست بداخلاق باشگاه را پر کند و نقش اول را برعهده بگیرد. هرچند که این سوژه مربوط به پنجشنبه هفته گذشته است اما پس از آن به قدری واکنش و ترکش داشت که عدم توجه به آن و بی‌اعتنایی به چنین‌ مسئله‌ای،کم‌لطفی در حق آن تلقی می‌شود.

بر اساس برخی فیلم‌های منتشر شده از بعضی دقایق بازی شجاع خلیل‌زاده، کاپیتان تیم با الفاظ بسیار بدی هم‌تیمی‌هایش در زمین را مورد خطاب قرار می‌دهد و دائما غرولند می‌کند. حتی گفته می‌شود اختیارات و قدرت او در رختکن، بیش از سایرین است و یکی از مهم‌ترين دلایل غیر مستقیم و پنهانی کنار رفتن محمد ربیعی، بحث و تنش او با این بازیکن سی و هفت ساله بود. او حتی پای عادل فردوسی پور را بعد از بازی با چادرملو به وسط کشید و در اظهار نظری تند اذعان کرد که هرچه هواداران و سکوهای تیم رقیب به من فحاشی می‌کنند،نثار خود عادل فردوسی پور و خانواده‌اش! ماجرای نشان دادن کشاله و دست و این‌جور موارد که دیگر این‌قدر گفته و از آن نوشته شده، به تکرار افتاده و جنبه بررسی ندارد و به نوعی بیات و کهنه شده است.

به عبارتی، شجاع به این دسته از حرکات عادت کرده و این قضیه چیز چندان عجیب و جدیدی برای هیچ کسی که فوتبال باشگاهی ایران را هفته به هفته دنبال و رصد می‌کند، خارق‌العاده و باورنکردنی نیست!ای کاش در یک دنیای موازی، در پایان هر فصل مراسمی با عنوان بهترین‌های هر فصل فوتبال باشگاهی ایران برگزار می‌شد و جایزه‌ای تحت عنوان مدال ابتذال لحاظ می‌شد که اگر در واقعیت و جهان واقعی چنین‌ چیزی وجود داشت، بی‌شک شجاع هر فصل کاندید اصلی و رکورددار دریافت این جایزه بود!

هرچند که شجاع به طور خودجوش،آن قدری جنجال و حاشیه ساخته که از چشم اکثریت جامعه فوتبال شدیداً افتاده و از او با تندمزاجی‌های مکرر در مطبوعات و رسانه‌ها یاد می‌شود. چنین چیزی قطعا برای یک ملی‌پوش که در بازی و مصاف با فلسطین گل می‌زند و خوشحالی نمی‌کند، بی‌شک زشت، نکوهیده و مشمئزکننده است!