روزنامه گل

حمیدرضا درخشان - این یکی دیگر واقعاً عجیب است.پرسپولیس از آن معدود باشگاه‌هایی بود که برای حضور تیم ملی امید در بازی‌های آسیایی ناگویا همکاری کامل کرد؛ سه بازیکن خود را در اختیار تیم امید گذاشت، با وجود اینکه این مسابقات خارج از فیفادی برگزار می‌شود و طبیعتاً می‌توانست از منافع باشگاهی خودش دفاع کند.

اما عجیب‌تر اینکه سرخ‌ها حتی با وجود از دست دادن سه بازیکن امیدشان، درخواستی برای لغو بازی با خیبر نداشتند. باشگاه پرسپولیس رسماً اعلام کرده بود که آماده برگزاری مسابقه است و مشکلی برای بازی ندارد. حتی سازمان لیگ به آنها گفته بود با توجه به در اختیار نداشتن سه بازیکن می‌توانند درخواست تعویق بدهند، اما پرسپولیس چنین نامه‌ای ارسال نکرد.پس چرا بازی لغو شد؟پاسخ سازمان لیگ این است که باشگاه‌ها برای حفظ عدالت درخواست تعویق داده‌اند و به همین دلیل چهار مسابقه هفته هفتم به تعویق افتاد. اما در مورد پرسپولیس، یک تناقض بزرگ وجود دارد: خود تیمی که سه بازیکن داده و می‌توانسته از این قانون استفاده کند، اصلاً درخواست تعویق نداده بود! حتی سخنگوی فدراسیون نیز بعداً اعلام کرد که درخواست تعویق بازی پرسپولیس از سوی خیبر مطرح شده است.حالا ضرر اصلی کجاست؟در فوتبال فقط سه امتیاز و جدول تعیین‌کننده نیست؛ ریتم مسابقه هم بخشی از سرمایه یک تیم است. پرسپولیس در هفته‌های اخیر آرام‌آرام از آن تیمی که هنوز خودش را پیدا نکرده بود فاصله گرفته؛ موتور تیم روشن شده، بردها از راه رسیده، بازی‌ها شکل گرفته و مهم‌تر از همه، هوادار دارد کم‌کم به مهدی تارتار اعتماد می‌کند.حتی فضای سکوها هم تغییر کرده؛ شعارها از اعتراض و تردید فاصله گرفته و نشانه‌هایی از اتحاد و حمایت دیده می‌شود.در چنین شرایطی، طبیعی بود پرسپولیس بخواهد بازی کند، ببرد و این روند را ادامه بدهد. آنها حتی حاضر بودند بدون سه بازیکن امیدشان مقابل خیبر قرار بگیرند؛ یعنی ظاهراً کادر فنی و مدیریت باشگاه تشخیص داده بودند که حفظ این روند مثبت، از حضور آن سه بازیکن در این مقطع مهم‌تر است.اما حالا همان تیمی که همکاری کرده، باید بهای همکاری‌اش را بدهد.پرسپولیس سه بازیکن به تیم امید داده؛ بازی خودش را هم می‌خواست برگزار کند؛ با این حال مسابقه‌اش لغو شده است.در طرف دیگر، تیم‌هایی که بازیکنانشان را در اختیار تیم امید قرار ندادند، بازیکنان خود را در اختیار دارند، در برنامه مسابقاتشان وقفه‌ای ایجاد نشده و حتی نگرانی از بابت آسیب‌دیدگی یا خستگی آنها در بازی‌های سنگین ناگویا هم ندارند. این دقیقاً همان جایی است که مفهوم عدالت باید دوباره بررسی شود. اگر قرار است برای حفظ عدالت، بازی تیمی که بازیکن ملی‌پوش امید دارد لغو شود، آیا نباید خواست خود آن باشگاه هم در این تصمیم لحاظ شود؟اگر باشگاهی می‌گوید «من با وجود سه غایب آماده بازی هستم»، آیا اجبار کردنش به استراحت اجباری واقعاً به نفع عدالت است؟پرسپولیس شاید از نظر تعداد بازیکن ملی‌پوش، بیشتر از بعضی تیم‌ها ضرر کرده باشد؛ اما حالا از یک زاویه دیگر هم متضرر شده است: ریتمی که تازه پیدا کرده بود، متوقف شد. و این در فوتبال کم‌اهمیت نیست.گاهی یک تیم درست در لحظه‌ای که روی دور می‌افتد، به چند بازی پشت سر هم نیاز دارد تا اعتماد، هماهنگی و روحیه‌اش تثبیت شود.پرسپولیس می‌خواست بازی کند.بازیکنان امیدش را هم داده بود.اما بازی از او گرفته شد.حالا سؤال ساده‌ای باقی می‌ماند:

اگر همکاری با تیم امید قرار است در نهایت به ضرر همان باشگاهی تمام شود که بیشترین همکاری را کرده، دفعه بعد چه کسی باید تاوان این «همکاری» را بدهد؟