روزنامه گل

آیدا شهبازی - قرار بود سفر به آسیا، شروع یک مأموریت بزرگ باشد؛ اما برای استقلال، پیش از آنکه توپ در زمین به گردش دربیاید، دردسر از فرودگاه شروع شد.آبی‌ها دیروز راهی بصره شدند؛ سفری که قرار بود یک پرواز معمولی برای رسیدن به بازی آسیایی باشد، اما مشکل فرودگاه و مجوز، کاروان استقلال را ساعت‌ها درگیر کرد و سرانجام با رایزنی و پادرمیانی، راه برای سفر تیم باز شد.اما ماجرا به همین‌جا ختم نشد؛ دو دستیار سهراب بختیاری‌زاده هم نتوانستند همراه تیم راهی بصره شوند. یعنی استقلال حتی با تمام ظرفیت کادر فنی‌اش وارد این سفر نشد.حالا سؤال بزرگ‌تر: اصلاً چرا بصره؟

وقتی قرار است یک تیم ایرانی بازی حساس آسیایی‌اش را در کشور ثالث برگزار کند، چرا باید جایی انتخاب شود که حتی رسیدن به آن می‌تواند با چنین دردسرهایی همراه باشد؟ چرا باید تیم، پیش از رسیدن به ورزشگاه، یک مسابقه دیگر را در فرودگاه ببرد؟فوتبال حرفه‌ای یعنی مدیریت جزئیات.یعنی وقتی کشور میزبان را انتخاب می‌کنی، فقط ورزشگاه را نبینی. باید امنیت را ببینی، پرواز را ببینی، مسیر رفت‌وآمد را ببینی، هتل را ببینی، شرایط تماشاگر را ببینی و از همه مهم‌تر، آرامش تیم را ببینی. بصره چه برتری ویژه‌ای برای استقلال دارد؟قرار است هواداران زیادی از ایران به بصره بروند؟قرار است ورزشگاه برای استقلال به خانه دوم تبدیل شود؟قرار است تیم در محیطی آرام و بدون دغدغه آماده بازی شود؟یا قرار است بازیکن و مربی، قبل از مسابقه، نگران مجوز پرواز و شرایط فرودگاه باشند؟اصلاً اگر قرار است دو عضو کادر فنی از سفر جا بمانند، آیا این فقط یک اتفاق ساده است یا نتیجه همان انتخابی که از ابتدا باید دقیق‌تر انجام می‌شد؟ماجرا فقط استقلال نیست.

تراکتور هم برای میزبانی‌های آسیایی‌اش انتخاب‌هایی داشته که باید درباره منطق آنها سؤال کرد. وقتی منطقه درگیر تنش‌های امنیتی است، آیا انتخاب مقصدی که از نظر سیاسی، امنیتی یا لجستیکی می‌تواند برای یک تیم ایرانی دردسرساز باشد، واقعاً انتخاب حرفه‌ای است؟ میزبانی یعنی انتخاب یک خانه امن؛ نه فقط پیدا کردن یک ورزشگاه.

در این میان، انتخاب تاجیکستان از سوی گل‌گهر منطقی‌تر به نظر می‌رسد؛ کشوری دورتر از کانون مستقیم تنش‌های منطقه، فارسی‌زبان و از نظر فرهنگی برای ایرانی‌ها آشنا. شاید انتخاب بی‌نقصی نباشد، اما دست‌کم از منظر آرامش، فاصله از تنش‌های منطقه‌ای و امکان ارتباط فرهنگی، انتخاب قابل دفاع‌تری است.پس سؤال اینجاست:

وقتی می‌توان چنین گزینه‌ای را بررسی کرد، چرا بعضی نمایندگان فوتبال ایران برای «میزبانی» سراغ گزینه‌هایی می‌روند که خود سفر به آنجا تبدیل به یک دردسر تازه می‌شود؟تیم‌های ایرانی قرار است در آسیا با حریفانشان بجنگند؛ نه اینکه قبل از مسابقه، با فرودگاه و مجوز و شرایط سفر دست‌وپنجه نرم کنند.مربی باید در هواپیما به ترکیب تیمش فکر کند، نه اینکه بخشی از کادرش اصلاً نتواند سوار هواپیما شود.بازیکن باید ذهنش درگیر بازی باشد، نه حاشیه‌های سفر.هوادار باید به فکر تشویق تیمش باشد، نه نگرانی درباره امنیت و رفت‌وآمد. بازی آسیایی به اندازه کافی سخت هست؛ چرا باید خودمان قبل از بازی، یک بازی دیگر هم برای خودمان درست کنیم؟ انتخاب کشور ثالث، یک تصمیم تشریفاتی نیست. بخشی از مدیریت تیم است؛ درست مثل انتخاب سرمربی، خرید بازیکن، اردوی پیش‌فصل و برنامه بدنسازی.اگر انتخاب درست باشد، تیم از لحظه خروج از تهران یک قدم جلوتر است.اگر انتخاب غلط باشد، ممکن است هنوز وارد زمین نشده باشی و یک گل از خودت خورده باشی! استقلال بالاخره به بصره رسید.اما دو دستیارش جا ماندند و کاروانش یک تنش غیرضروری را پشت سر گذاشت.سؤال ساده است: چرا باید رسیدن به محل بازی، خودش تبدیل به یک مسابقه شود؟