روزنامه گل

حسن صانعی پور - دو نبردِ بزرگ هفته سوم لیگ برتر فوتبال ایران، در حالی به پایان رسید که چند نکته ویژه را به ذهن دوستداران فوتبال کشور متبادر کرده است. ابتدا توانایی شکوفا شده مربیان بومی است، که همواره در سایه سنگین مربیانِ اغلب کم کیفیت خارجی پنهان مانده بود. دوم نیاز مُبرم فوتبال ایران به تغییرات گسترده، اعم از تغییر نسل و تغییر تفکر در مدیریت است که تا حدود بسیار اندکی مورد توجه قرار گرفته و برای تکامل آن احتیاج به نگاه ویژه مسئولین عالی‌رتبه کشور است.

غافلگیر، همچون پرسپولیس

دیدار دو‌تیم سرخ‌پوش ایران برخلاف انتظار، زیبا و دیدنی از آب در نیامد. دو تیم برای گذر از هفته سوم به حداقل‌ها راضی بودند و آنچه ملاحظه شده اینکه ترس از باخت، آنان را در لاک محافظه‌کارانه قبیحی فروبرده بود. نیمه نخست این دیدار به لحاظ فنی نکته قابل توجهی نداشت و در نیمه دوم نیز آنچه مورد انتظار بود رقم نخورد. در این بین جوانان پرسپولیس انگیزه بیشتری برای درخشش نسبت به حریف داشته و تاتار سعی کرده بود با تعویض‌های متعدد، مالکیت بیشتری داشته و به دنبال روزنه‌ای برای ضربه زدن به تراکتور بود. آن طرف شاگردان نکونام با صبر و تحمل بیشتری بازی می‌کردند. حتی سرمربی با انگیزه قرمزپوشان تبریز تا دقایق انتهایی دست به ترکیب تیمش نزد تا صرفا یک حادثه "و نه تاکتیک برتر،" حکم به پیروزی تی تی‌ها بدهد. البته نکته تاریک این بازی، سکوهای بدون تماشاگری بود که آن را باید ناشیانه‌های فوتبال ایران بدانیم. ناشیانه، بدان معنی که همواره رفتارهای غیرقابل کنترل اهالی فوتبال لذت این مقوله بزرگ را از آنان گرفته است.

استقلال و آینده روشن

استقلال تهران با کسب تمام امتیازات ممکنِ سه هفته نخست، بر صدر جدول لیگ برتر فوتبال ایران تکیه زد. جریانی که البته به علت حضور این تیم در لیگ الیت آسیا، کمی تا قسمتی از امیدواری‌های اهالی فوتبال ایران را برای درخشش آبی‌پوشان در این آوردگاه مهم زنده کرده است. با این تفاسیر باید گفت؛ آینده استقلال با این استارت مناسب روشن است. هرچند لایه‌های پنهانی از ضعف‌های تاکتیکی و فقدان تجربه در نمایش شاگردان سهراب بختیاری‌زاده دیده شده که مسلما در ادامه لیگ آنان را آزار خواهد داد. اما سپاهان و مربی دوست‌داشتنی‌اش را باید بدشناس و عجول بدانیم. طلایی‌پوشان نتیجه دو دیداری را از دست دادند که نه مستحق آن بودند و نه تیمی از پیش باخته نشان دادند. شاگردان نوید‌کیا به لحاظ مالکیت توپ و برتری عددی و حتی ایجاد موقعیت از دو حریف اخیر خود برتر بودند، اما نه مهاجمان این تیم و نه مدافعان آنان و به خصوص گلر ملی‌پوش آنان به لحاظ روحی و روانی آماده این دو دیدار بزرگ نبودند تا حداقل تا نیم فصل شرایط بحرانی را حول و‌حوش خود لمس کنند.

تاوان جوان‌گرایی

باخت پرسپولیس و ناکامی بزرگ سپاهان و‌حتی نقص‌های آشکار و پنهان تراکتور و استقلال و چهره متفاوت سایر تیم‌های لیگ برتر فوتبال ایران در فصل جاری، تاوان تغییرات اجباری و جوان‌گرایی اجتناب‌ناپذیر فوتبال کشور است که هم ضرروی به نظر می‌‌رسد و هم تبعات خاص خود را در پی دارد. در این بین پنجره بسته استقلال را باید توفیق اجباری آنان از نیم فصل گذشته بدانیم که باعث شد پازل تفکرات کادرفنیِ این تیم برای گذر از شرایط ابتدایی فصل، زودتر از سایر حریفان شکل بگیرد. با این حال و با شرایط حاکم بر فوتبال ایران و فصل جدید لیگ برتر، شاید در ادامه لیگ شاهد تغییرات غیرمنتظره در جدول لیگ برتر فوتبال کشور باشیم و حتی در انتهای لیگ نیز شرایط متفاوتی در رده بندی تیم‌ها رقم بخورد. آنچه البته باید مورد توجه قرار بگیرد، ایجاد بستر مناسب برای گذر از این تغییرات اجباری و ضرروی است که معمولا توسط متولیان فوتبال ایران نادیده گرفته شده است