روزنامه گل
مهندس حامی ترینی - میفهمیم و هزار بار هم گفتیم که در هر کشوری ستارههای فوتبال درآمدی بسیار بالاتر از مردم عادی دارند. با این حال چنین دستمزدی حتما باید یک تناسب نسبی و معقول با عایدی شهروندان عادی داشته باشد. یعنی اینطور نباشد که مصرف گوشت در یک کشور طی یک بازه کوتاه زمانی 50 تا 75 درصد کاهش بیابد، اما فوتبالیست بنجل بیافتخار همچنان قراردادهای چند صد هزار دلاری یا گاهی بالای یک میلیون دلار ببندد. این یعنی یک جای کار ایراد دارد.
این روزها در بازار فوتبال ایران طوری شاهد ریخت و پاش تیمها هستیم که انگار نه انگار طی یک سالونیم دو جنگ اتفاق افتاده که دومی هنوز کم و بیش ادامه دارد و آن همه اعتراض اقتصادی وجود داشته به شرایطی که هر روز هم بدتر شده. اینها اصلا انگار در یک جهان دیگر هستند. چطور میشود برای رضایتنامه مهاجمی که فصل گذشته کلا دو گل زده، صد میلیارد هزینه صورت بگیرد؟ خب معلوم است که این پول را دورهمی میخورند و میبرند و به ریش مردم میخندند.
اصلا سوال اینجاست که این اعداد در کدام بازار کشف میشوند؟ الان کدام یک از این بازیکنانی که این همه پول میگیرند، بیرون از ایران مشتری دارند؟ یک زمان حضرات تهدید میکردند که راهی فوتبال قطر و امارات میشوند؛ الان که همینها هم شما را نمیخواهند. مگر ممکن است یک تعداد باشگاه دولتی که دست همهشان تا آرنج توی جیب مردم است، با هم مسابقه بیشتر پول دادن به بازیکنان بنجل و ناکارآمد بگذارند؟ خب اگر اینها تراز مالی داشتند و از جیب خودشان پول میدادند که هرگز توی این رقابت کور نمیافتادند. روشن است که بدون نظارت، یک پول درشت مجهول از دولت میکنند که اسمش را باید گذاشت بودجهای برای «دزدی»؛ بعد هم به بهانه این که داریم تیم میبندیم، غنایم را بین خودشان تقسیم میکنند. این وسط، فقط بیچاره مردم که طبق معمول پولشان بدون میل و اطلاع خودشان هزینه یا به عبارت بهتر «غارت» میشود...
#یادداشت #اختصاصی گل