روزنامه گل

اشکان راد - آرژانتین تقریباً همیشه، در مراحل حذفی جام جهانی، عاشقانش را به مرز سکته رسانده است. تیمی که در پیچیده کردن ساده‌ترین بازی‌ها تخصص دارد! طرفدارانش را دق می‌دهد تا بالاخره با سلام و صلوات و آب مقدس پیروز شود! فرقی هم ندارد که حریفش قوی باشد و مدعی و یا تازه‌وارد و کم‌نام‌و‌نشان. این واقعیت ربطی به امروز و دیروز هم ندارد. از فینال سال 1986 که برتری دو گله برابر آلمان در بازی‌ای که به‌نظر خیلی ساده می‌آمد؛ در تنها هفت دقیقه از دست رفت و اگر نبوغ مارادونا و پاس بی‌نظیرش به بوروچاگا نبود، شاید قهرمانی هم از دستان آرژانتینی‌ها می‌گریخت، بگیریم تا مشابه همین اتفاق در قطر و در برابر هلند و فرانسه. خب، آلمان، هلند و فرانسه تیم‌های بزرگی هستند و همواره می‌توانند به بازی برگردند اما استرالیا، کیپ‌ورد و مصر را باید کجای دل‌مان بگذاریم! چهار سال قبل و در همین مرحله‌ی یک‌شانزدهم، درحالی‌که آرژانتین با دو گل از استرالیا پیش افتاده بود، گل به خودی انزو فرناندز، جریان بازی را عوض کرد و اگر آن سیو دقایق پایانی دیبو مارتینز نبود، شاید سرنوشت قهرمان عوض می‌شد.

وقتی کاپو ورده به‌عنوان تیم دوم از گروهی که اسپانیای قدرتمند و اوروگوئه‌ی بیلسا در آن حضور داشتند، صعود کرد و کابوس رویارویی با یکی از آن دو تیم قدرتمند در اولین مرحله‌ی حذفی به رویای شیرین صعود بدل شد. اما آرژانتین عادت به قرعه و بازی راحت ندارد! نبرد صد و بیست دقیقه‌ی دشوار در برابر حریفی شایسته‌ی احترام، در نهایت با درخشش مسی، رومرو و لیساندرو به پیروزی ختم شد، اما سنت زجرکش کردن عشاق آرژانتین بدجوری ادامه یافت. بازی با مصر قاعدتاً باید فرصتی برای بازیابی قوای آلبیسلسته می‌بود. تیمی که ضعف دفاعیش را ما ایرانی‌ها خیلی خوب و در همان دقایق اندکی که قلعه‌نوعی و تیمش، محافظه‌کاری را رها کرده بودند، دیده بودیم. اما زهی خیال باطل!

اسکالونی با توجه به ضعف‌های آشکار تیم در بازی مقابل کاپو ورده، ترکیب را تغییر داد. تالیافیگو به‌جای مدینا در سمت چپ خط دفاع قرار گرفت. پاردس جایگزین آلمادا شد، تا نظم را به میانه‌ی میدان بازگرداند و آلبارز به‌جای لائوتارو در کنار مسی قرار گرفت تا با دوندگیش، دفاع مصر را تحت فشار بگذارد. اما بازی خیلی زود به چالشی جدی برای مسی و یارانش بدل شد، یاسر ابراهیم سانتر بی‌نقص مروان عطیا را با یک ضربه‌ی سر دقیق و محکم به قعر دروازه‌ی دیبو فرستاد. پس از بازی مقابل عربستان در قطر، این اولین باری بود که اسکالونتا از حریفش عقب می‌افتاد. آنها در ده بازی قبلی خود در جام جهانی، هیچ‌گاه حریف را در موضع برتر ندیده بودند. آیا آنها هم مثل تیم 2010 مارادونا که بدون گل خورده به یک‌چهارم نهایی رسید و در بازی با آلمان و با گل زودهنگام مولر، متلاشی شد، عنان بازی را از دست خواهند داد؟ و یا هوش اسکالونی و نبوغ مسی به‌دادشان خواهد رسید؟ قبل از آنکه اضطرابِ حذف گلوی آرژانتینی‌ها را بفشارد و تنها سه دقیقه بعد از گل مصر، فرار تالیافیکو و پاس در عمق انزو با خطای پنالتی حسن همراه شد. مسی پشت ضربه ایستاد و برای چهارمین بار در جام‌های جهانی پنالتیش را خراب کرد. ظاهرا او حالا تنها بازیکنی است که در یک دوره، دو پنالتی را از دست داده است. کاش مسی دور پنالتی زدن را یک خط قرمز خیلی پررنگ بکشد! شبیر یکی پس از دیگری موقعیت‌های آرژانتینی‌ها را می‌گیرد، مسی از چهل متری توپ را به تیرک دروازه می‌کوبد و ... نیمه‌ی اول تمام می‌شود.

برخلاف انتظار، اسکالونی تیم را بدون تغییر و با همان ترکیب اول به زمین می‌فرستد. دقیقه‌ی 58 و در اوج حملات آرژانتین، زیکو با یک ضدحمله‌ی سریع و پاس هنرمندانه صلاح، گل دوم را می‌زند. اما وار به داد مسی و یارانش می‌رسد و گل به‌خاطر خطا روی لیساندرو مردود می‌شود. اما زیکو دست بردار نیست، هنوز ده دقیقه نگذشته که باز هم فرار سریع فراعنه، دفاع جلوکشیده آرژانتین را به بدترین وجه تنبیه می‌کند و زیکو این‌بار به درستی گل می‌زند. بیست دقیقه به پایان مانده و کورسوی امید آلبیسلسته به سو سوی مرگ افتاده است. البته طلوع می‌تواند و باید از دل تاریک‌ترین لحظات سربرآورد. مسی با حضور لائوتارو، یک خط عقب می‌آید و شمه‌ای از دوران جوانیش را به نمایش می‌گذارد، سانتر زیبای او و ضربه‌ی سر رومرو، آرژانتین را به بازی برمی‌گرداند. حالا یازده دقیقه برای حذف نشدن و برگرداندن بازی وقت هست. چهار دقیقه‌ی بعد، مسی از سمت راست حرکت می‌کند، سانتر او، دخالت ال تورو و پاس روبه‌عقب مونتیل و ضربه‌ی بی‌مهار بهترین بازیکن تاریخ، شبیر را مغلوب می‌کند و به طاق دروازه می‌چسبد. این پایان ماجرا نیست، جنگجویان آرژانتینی، می‌خواهند این بازگشت را کامل کنند.

آلبارز، توپ را از صلاح می‌گیرد و با پاسی چهل پنجاه متری لائوتارو را راه می‌اندازد؛ سانتر دقیق ال تورو، ضربه‌ی سر انزو و تمام. در سیزده دقیقه، جای برنده و بازنده عوض می‌شود و این همان جادوی فوتبال است. مسی به پهنای صورتش می‌گرید اما نه از غم که از شادی گذر از موقعیتی که می‌توانست او را از جایگاه یک منجی به مسبب حذف آرژانتین بدل کند.

آرژانتین، قدرت جام جهانی قبلی را ندارد، دفاعش پراشتباه است، دیبو دیگر ستون تیم نیست و به هیچ توپی نه نمی‌گوید، هافبک‌ها انسجام و تعادل همیشگی را ندارند، لائوتارو و آلبارز زهردار نیستند و ... اما این تیمی است که باخت را نمی‌پذیرد و تا پای جان برای نباختن می‌جنگد و ما برای همین خصلت آرژانتینی شده‌ایم.