روزنامه گل

سعید ناصری - هفته نخست جام جهانی ۲۰۲۶ نشان داد که فوتبال اگرچه برای میلیون‌ها نفر قابل تماشا است، اما تجربه زنده آن در ورزشگاه، برای همه در دسترس نیست. قیمت بلیت، هزینه سفر، اقامت، ویزا و زمان، مجموعه‌ای از موانع ساخته‌اند که حضور در جام را به امتیازی طبقاتی تبدیل می‌کند.

بلیت؛ نخستین مانع ورود

در هفته نخست، قیمت بلیت‌ها یکی از مهم‌ترین نشانه‌های نابرابری دسترسی بود. بلیت‌های رسمی بعضا از حدود ۱۲۰ دلار آغاز می‌شوند، اما برای جایگاه‌های بهتر و بازی‌های پرتقاضا، قیمت‌ها به حدود ۴۵۰ تا ۹۹۰ دلار می‌رسد.

در بازار فروش نیز، قیمت‌ها برای مسابقات حساس بالاتر می‌رود و همین موضوع باعث می‌شود بسیاری از هواداران، حتی پیش از رسیدن به هزینه سفر و اقامت، از تجربه زنده حذف شوند.

سفر و اقامت؛ هزینه واقعی جام

جام ۲۰۲۶ به دلیل میزبانی در سه کشور، هزینه جابه‌جایی را به بخش مهمی از تجربه هواداری تبدیل کرده است. برای بسیاری از مسافران، هزینه پرواز و رفت‌وآمد میان شهرهای میزبان در هفته نخست می‌تواند به حدود ۸۰۰ تا ۱۵۰۰ دلار برسد.اقامت نیز فشار مالی را بیشتر می‌کند. در شهرهای میزبان، به‌ویژه در نزدیکی روزهای مسابقه، اتاق‌های ارزان به‌سرعت کمیاب می‌شوند و نرخ هتل‌ها در مناطق نزدیک به ورزشگاه یا مرکز شهر افزایش می‌یابد. به این ترتیب، هزینه نهایی حضور در یک مسابقه، برای بسیاری از هواداران به چند هزار دلار نزدیک می‌شود.

ویزا؛ مانع پنهان حضور

برای بخشی از هواداران، پول تنها مسئله نیست. ورود به آمریکا، کانادا و مکزیک به تابعیت مسافر بستگی دارد. برخی هواداران برای ورود به آمریکا به مجوز سفر الکترونیک یا ویزای گردشگری نیاز دارند؛ برای کانادا نیز بسته به کشور مبدأ، مجوز الکترونیک سفر یا ویزای بازدید لازم است. مکزیک هم برای برخی ملیت‌ها ورود بدون ویزا دارد و برای برخی دیگر محدودیت‌هایی اعمال می‌کند.به همین دلیل، دو هوادار با توان مالی مشابه، ممکن است فقط به دلیل تفاوت گذرنامه، تجربه‌ای کاملاً متفاوت از جام داشته باشند.

تماشاگران تلویزیونی در برابر حاضران ورزشگاه

شکاف اصلی هفته نخست، شکاف میان «دیدن جام» و «حضور در جام» است. میلیون‌ها نفر مسابقات را از تلویزیون، تلفن همراه و سکوهای پخش آنلاین دنبال می‌کنند، اما حضور در ورزشگاه به توان مالی، زمان آزاد، دسترسی به ویزا و امکان سفر وابسته است.در واقع، جام جهانی برای همه قابل مشاهده است، اما تجربه زنده آن بیشتر در اختیار کسانی قرار دارد که توان پرداخت هزینه‌های سنگین سفر، اقامت و بلیت را دارند.

هفته نخست جام جهانی ۲۰۲۶ نشان داد که نابرابری دسترسی به فوتبال، واقعی و قابل اندازه‌گیری است. بلیت‌های چندصد دلاری، هزینه سفرهای بین‌شهری و بین‌کشوری، اقامت گران و محدودیت‌های ویزایی، تجربه زنده جام را برای بخش زیادی از هواداران دشوار یا ناممکن کرده است.فوتبال را همه می‌بینند، اما همه نمی‌توانند در ورزشگاه، بخشی از آن باشند.