روزنامه گل

معین احمدوند - تیم ملی کشورمان در اولین گام خود در جام جهانی مقابل نیوزلند در حالی که می‌توانست با ارائه یک بازی حساب‌شده دست پر از این بازی خارج شود، با زور و زحمت برابر نماینده اقیانوسیه تساوی گرفت.در این دیدار عملکرد چند بازیکن در فاز دفاعی تیم به شدت باورنکردنی،بحث‌برانگیز و البته تعجب‌آور بود. از موقعی که ایران در نه آذر حريفانش را در جام جهانی شناخت، بارها و بارها رسانه‌های مختلف ورزشی و حتی غیر ورزشی از این موضوع نوشتند، گفتند و پرده برداشتند که نقطه قوت تیم نیوزلند، کاپیتان آنها یعنی کریس وود است.این مهاجم تنومند که سال‌ها در سطح اول فوتبال انگلیس توپ زده و دروازه تیم‌های متفاوت پریمر لیگ را باز کرده، این بار تیم ایران را حسابی مورد اذیت قرار داد و باید به این حقیقت اقرار کرد که خط دفاعی تیم قلعه‌نویی عملا هیچ حرف خاصی برای تقابل و مقابله با کریس وود و الی جاست نداشت. در واقع شجاع خلیل‌زاده،علی نعمتی و سایر بازیکنان از جمله سعید عزت‌اللهی نتوانستند این مهاجم بلند بالا و سی و چهار ساله را مهار کنند و اکثر توپ‌های هوایی به راحتی در تصاحب این فوروارد باتجربه بود.

اما در اینجا یک سوال واضح و مشخص باید از کادرفنی تیم ملی پرسیده شود که چرا وضعیت خط دفاعی تیم برابر ضعیف‌ترین تیم تورنمنت تا این حد آشفته، شلخته،نابه‌سامان،پیر و مسن و البته پر از اشتباهات فردی بود؟ علی نعمتی که با قرار گرفتن در ترکیب اولیه تیم ملی مقابل نیوزلند باعث تعجب همگان در همان ساعات اولیه پیش از شروع بازی شد، یکی از بدترین بازیکنان تیم ملی در بازی اول به حساب آمد.

در کنار او نباید از بازی بسیار ضعیف و بد شجاع خليل‌زاده هم گذشت. این دو بازیکن در قلب خط دفاعی عملکرد به دور از انتظاری داشتند و آنقدری دچار اشتباهات فردی در دقایق متعدد بازی شدند که هر وقت مهاجمان نیوزلند برای حمله پا به توپ می‌شدند و به دروازه ایران یورش می‌بردند، به راحتی دروازه تیم ملی را تهدید می‌کردند؛ کما اینکه آنها از بین تمام موقعیت‌های جدی که خلق کردند، هشت ضربه به سمت چارچوب داشتند که از میان این اعداد، دو فرصت آنها به راحتی هر چه تمام‌تر تبدیل به گل شد تا ضعف تیم ملی در فاز تدافعی به ویژه قلب دفاع بیش از پیش عیان شود.

در کنار شجاع و نعمتی که نمرات بسیار پایینی از سایت‌های مختلف و معتبر تحلیلی و آماری دریافت کردند، میلاد محمدی هم باید به این جمع اضافه کرد که او از قضا طبق آمار و ارقام، بدترین بازیکن ایران در همین بازی اول لقب گرفت. جالب اینجاست که او تجربه بازی در دو جام جهانی قبلی را دارد اما نمایش او در همین دیدار نشان داد که اصلاً از آمادگی دوره‌های پیشین برخوردار نیست و از شرایط آرمانی و اوج خودش شدیداً فاصله دارد.

با وجود این تفاسیر، حالا بهتر می‌توان به این نتیجه رسید که امیر قلعه‌نویی انتخاب‌های مناسبی در فاز تدافعی به ویژه در پست‌های دفاع وسط و دفاع چپ نداشته و او می‌توانست به جای بازی دادن به شجاع سی و هفت ساله و علی نعمتی و میلاد محمدی با کیفیت‌های بسیار معمولی و حتی پایین‌تر از معمولی، سامان فلاح،محمد امین حزباوی،حسین گودرزی و ابوالفضل رزاق‌پور را به تیم دعوت و از آنها در این بازی مهم و حساس استفاده کند.

بعد از جدایی کی‌روش و آمدن قلعه‌نویی، تیم ملی در بخش دفاعی آن انسجام و هماهنگی همیشگی‌اش را رفته رفته از دست داد و مقابل حريفان درجه سه و چهار بارها دروازه‌اش را باز شده دید. افغانستان، قرقیزستان و کره شمالی از جمله تیم‌هایی بودند که در چند سال اخیر موفق شدند به ایران گل بزنند. به هر روی، این بازی به خوبی این قضیه را اثبات کرد که حتی ضعیف‌ترین تیم این دوره از جام جهانی هم به آسانی می‌تواند قلب دفاع ایران را بشکافد و روی زمین و هوا، بارها دل هواداران را بلرزاند و به راحتی آب خوردن به تیم ملی گل بزند.

اگز بخواهیم مقابل بلژیک و مصر هم با همین شکل و شمایل دفاع کنیم، باید در اولین وهله فکر صعود از گروه حتی به عنوان تیم سوم را هم از سر خود بیرون کنیم. حواسمان باشد که برای بلژیک و مصر، به یک زنگ تفریح در جام بیست و سوم تبدیل نشویم؛چرا که این دو تیم، به هیچ وجه شباهتی به نیوزلند که ضعیف‌ترین تیم جام محسوب می‌شود، ندارند و صلاح و مرموش و دوکو و لوکاکو و دی‌بروینه و مابقی ستارگان این دو تیم، از ساده‌ترين اشتباهات برای به ثمر رساندن گل دریغ نمی‌کنند!