میزبانی یا میهمانآزاری؟
روزنامه گل
شاهین طهرانی - جام جهانی و جام باشگاههای جهان، تورنمنتهای متعلق به یک کشور نیستند؛ متعلق به فوتبال جهاناند. کشوری که میزبانی این رویدادها را بر عهده میگیرد، فقط حق برگزاری مسابقات را به دست نمیآورد، بلکه مسئولیتی بزرگ را نیز میپذیرد؛ مسئولیت احترام به همه تیمها، بازیکنان، مربیان، داوران و هوادارانی که به دعوت فیفا پا به خاک آن کشور میگذارند.
ایالات متحده آمریکا حق دارد قوانین مهاجرتی، امنیتی و سیاسی خود را داشته باشد. هیچ کشوری را نمیتوان به دلیل داشتن مقررات داخلی مورد سرزنش قرار داد. اما مسئله از جایی آغاز میشود که این قوانین در دل یک رویداد جهانی ورزشی، چهرهای تبعیضآمیز پیدا میکنند و مهمانان رسمی فیفا را با مشکلاتی روبهرو میسازند.
در هفتههای اخیر خبر محروم شدن عمر آرتان، داور سرشناس سومالیایی و برنده عنوان بهترین داور آفریقا در سال ۲۰۲۵، از حضور در جام جهانی به دلیل ممانعت از ورود به آمریکا، بازتاب گستردهای در رسانههای جهان داشت. فیفا نیز تأیید کرد که این داور دیگر امکان حضور در مسابقات را نخواهد داشت.همزمان گزارشهایی درباره بازجوییهای طولانی، محدودیتها و مشکلات صدور ویزا برای برخی اعضای تیمها و کاروانهای ورزشی منتشر شده است؛ اتفاقاتی که با روح فوتبال جهانی همخوانی ندارد.
باید یک واقعیت را پذیرفت؛ بسیاری از بازیکنان، مربیان و داوران حاضر در این مسابقات، به انتخاب شخصی خود راهی آمریکا نشدهاند. آنها به دعوت و دستور فیفا و برای انجام وظیفه حرفهای خود در این کشور حضور دارند. وقتی فیفا کشوری را به عنوان میزبان انتخاب میکند، همه اعضای خانواده فوتبال باید مطمئن باشند که بدون توجه به ملیت، مذهب، قومیت یا اختلافات سیاسی، از حقوق برابر برخوردار خواهند بود.
فوتبال قرار است مرزها را از میان بردارد، نه اینکه قربانی آنها شود. اگر قرار باشد یک بازیکن، داور یا عضو تیم به دلیل گذرنامهاش با تردید نگریسته شود، اصل فلسفه برگزاری جام جهانی زیر سؤال میرود. کشور میزبان میتواند قوانین خود را داشته باشد، اما حق ندارد مهمانان فیفا را به شهروندان درجه دو تبدیل کند.جام جهانی جشن فوتبال است؛ نه میدان نمایش اختلافات سیاسی. هرچه به این اصل وفادارتر باشیم، فوتبال به رسالت واقعی خود نزدیکتر خواهد شد.
#تیم ملی #شاهین طهرانی #جام جهاني #جام جهانی 2026 امریکا #سرمقاله
