روزنامه گل

در فوتبال، همیشه نام سرمربی روی جلد می‌آید؛ اما تاریخ را خیلی وقت‌ها دستیارها می‌سازند. آن‌هایی که کمتر دیده می‌شوند، کمتر مصاحبه می‌کنند، اما وقتی نباشند تازه معلوم می‌شود چه وزنی در معادله داشته‌اند. داستان گابریل پین دقیقاً همین است؛ مربی ایتالیایی‌ای که حضورش کنار فرهاد مجیدی استقلال را به یک ماشین نتیجه‌گیری تبدیل کرد و حالا نبودنش، بیش از هر زمان دیگری حس می‌شود.

وقتی استقلال در لیگ بیست‌ویکم بدون شکست قهرمان شد، همه از شخصیت کاریزماتیک فرهاد گفتند، از اتحاد تیم، از انگیزه، از مدیریت رختکن. همه این‌ها درست بود؛ اما در لایه فنی ماجرا، یک نام کمتر شنیده شد: گابریل پین. مربی‌ای با سابقه کار در سطوح بالای فوتبال ایتالیا و تجربه حضور در کادر فنی تیم ملی ایتالیا در تورنمنت‌های بزرگ. او به استقلال ساختار داد؛ تیم را منظم کرد؛ فاز دفاعی را تثبیت کرد و تعادل را به بازی آبی‌ها برگرداند. آن استقلال فقط با انگیزه نمی‌برد؛ با نظم می‌برد.

پین مکمل مجیدی بود. فرهاد، چهره الهام‌بخش و رهبر احساسی تیم؛ پین، مغز آرام و تحلیلی کنار زمین. ترکیبی که جواب داد. استقلال کم گل خورد، بازی‌ها را کنترل کرد و مهم‌تر از همه، در طول یک فصل از هم نپاشید. این ثبات اتفاقی نبود.

بعد از آن قهرمانی، مجیدی راهی امارات شد و پین هم کنارش رفت. در اتحاد کلبا همکاری ادامه پیدا کرد. تیمی که با مجیدی و پین چهره‌ای متفاوت پیدا کرد و حتی در مقاطعی فراتر از انتظار نتیجه گرفت. اما هر جا این دو از هم فاصله گرفتند، منحنی عملکرد هم تغییر کرد. امسال که مجیدی بدون پین کارش را ادامه داد و به البطائح رفت، نتایج آن انسجام سابق را نداشت. تیمی که قرار بود تثبیت شود، حالا درگیر بقا شده است. این فقط یک همزمانی ساده نیست؛ یک نشانه است.

در سوی دیگر، پین حالا در سپاهان کنار محرم نویدکیا ایستاده است. محرم مربی‌ای است با ذهن فوتبالی روشن، اما فوتبال امروز بدون یک تیم فنی قوی دوام نمی‌آورد. حضور پین برای سپاهان فقط یک انتخاب خارجی نبود؛ یک تصمیم استراتژیک بود. نویدکیا حالا دستیاری کنار خود دارد که طعم قهرمانی بدون شکست را چشیده، فشار صدر جدول را لمس کرده و با فوتبال منظم اروپایی بزرگ شده است. پین برای محرم، چیزی فراتر از یک کمک‌مربی است؛ او عصای دست یک سرمربی جوان است.

فوتبال ایران معمولاً نقش دستیاران را دست‌کم می‌گیرد. اما اگر کارنامه سال‌های اخیر را کنار هم بگذاریم، یک خط روشن دیده می‌شود: هر جا پین بوده، تیم‌ها ساختارمندتر بازی کرده‌اند. هر جا نبوده، خلأ فنی سریع‌تر خودش را نشان داده است. نه اینکه او معجزه کند، بلکه چون فوتبال را به شکل سیستمی می‌بیند.

شاید امروز بهترین زمان باشد برای بازخوانی آن فصل تاریخی استقلال. قهرمانی بدون شکست فقط حاصل انگیزه نبود؛ محصول کار تیمی روی نیمکت بود. حالا که فرهاد مسیر سخت‌تری را تجربه می‌کند و تیم‌هایش آن ثبات سابق را ندارند، این سؤال جدی‌تر مطرح می‌شود: سهم گابریل پین در آن موفقیت دقیقاً چقدر بود؟

گاهی ارزش یک مربی وقتی مشخص می‌شود که دیگر کنارت نباشد. مجیدی حالا این غیبت را لمس می‌کند. در مقابل، محرم نویدکیا شاید زودتر از بقیه فهمیده باشد که برای ساختن یک تیم پایدار، باید کنار خودش یک ذهن منظم و بی‌حاشیه داشته باشد.در فوتبال، ستاره‌ها زیر نور هستند؛ اما ستون‌ها در سایه می‌مانند. گابریل پین از همان ستون‌هاست.پس گابریل را «پین» کن و منتظر موفقیت باش!