روزنامه گل

بعد از حذف استقلال از لیگ قهرمانان آسیا سطح دو و باخت رفت و برگشت به الحسین اردن، مديران این تیم به سراغ همان گزینه مدنظر خود یعنی برکناری ساپینتو رفتند.باید در همین ابتدا به این حقیقت اذعان داشت که ساپینتوی فعلی و البته تازه اخراج شده از نیمکت مربیگری استقلال،شباهت آنچنان زیادی به ریکاردوی شیر‌دل و تهاجمی لیگ بیست و دو نداشت. در واقع حذف از رقابت‌های آسیایی و متحمل شدن سنگین‌ترین باخت تاریخ ادوار باشگاه برابر الوصول امارات و از سویی نوسانات شدید و فراز و نشیب‌های زیاد در جریان لیگ بیست و پنجم،سبب شد تا مديران استقلال به ویژه علی تاجرنیا-که از قضا منتظر لغزش احتمالی و نارضایتی هواداران از مربی پرتغالی بود-حکم برکناری ریکاردو ساپینتو را امضا و ابلاغ کنند.

حال هدایت تیم برای مصاف با مس رفسنجان در چارچوب هفته بیست و دوم به وریا غفوری سپرده شده و پس از این بازی به احتمال زیاد شاهد بازگشت سهراب بختیاری‌زاده به نیمکت آبی‌ها خواهیم بود و ادامه راه استقلال در لیگ برتر و جام حذفی، تا پایان فصل با سرمربی و بازیکن اسبق این تیم پیش خواهد رفت. با وجود این اوصاف، به نظر می‌رسد برکناری و رفتن ساپینتو از تیم در این مقطع از فصل و نتایج کسب کرده و نه چندان قابل دفاع و توجه او، منطقی بوده و این اقدام با نگاهی عقلانی و حرفه‌ای توسط تاجرنیا و همکارانش انجام شده است اما بد نیست از زوایایی دیگر این قضیه را مورد واکاوی و بررسی قرار دهیم تا متوجه شویم آیا آبی‌ها در اخراج مرد پرتغالی عجله کردند یا این امر در زمان و مکان مناسبی از فصل، سرانجام به وقوع پیوست؟

در نکته اول به طور حتمی باید به این موضوع اشاره کرد که علاوه بر استقلال، حال هیچ یک از مدعیان همیشگی برای فتح عنوان قهرمانی اصلاً خوب نبوده و نیست و سپاهان، تراکتور و پرسپولیس یک فصل کاملاً ایده‌آل را تا به اینجا پشت سر نگذاشته‌اند و هر یک در مقاطعی از فصل با بحران‌های مختلفی مواجه شده و دست و پنجه نرم کرده‌اند.

شاگردان ساپینتو تا حد زیادی در رقابت‌های آسیایی نتایج خوبی کسب نکردند و دریافت هفت گل از نماینده امارات و دبل شدن مقابل المحرق بحرین در مرحله گروهی و الحسین اردن در مرحله حذفی، از جمله دلایلی بودند که نشان می‌دهند آبی‌ها آقایی گذشته در آسیا را انگار به دست فراموشی سپرده‌اند. در لیگ برتر هم تقریباً همین مسیر برای تراکتور، سپاهان و پرسپولیس وجود داشته و هیچ تیمی تا به اینجای فصل یک مدعی قدرتمند و قاطع برای کسب عنوان بیست و پنجمین دوره لیگ برتر به شمار نمی‌رود. ضمن اینکه استقلال هم در حال حاضر پیش از صف‌آرایی مقابل مس رفسنجان،فاصله نجومی و آنچنان زیادی با صدر جدول ندارد و با دو بازی کمتر به مانند سپاهان و تراکتور و اختلافی یک امتیازی در جایگاه سوم جدول ایستاده است. نکته دوم اینجاست که اگر ریکاردو دوران حضورش در استقلال ادامه داشت و می‌توانست مس رفسنجان انتهای جدولی را شکست دهد، در صورت توقف رقبا به صدر جدول تکیه می‌زد و دوباره تحت آن شرایط، همه چیز برای سرمربی پرتغالی تغییر می‌کرد و مطمئنا او در تیم ماندنی می‌شد.

اکنون این سؤال مطرح می‌شود که چرا مدیران استقلال پس از شکست تیم مقابل الحسین به ساپینتو اولتیماتوم دادند و همان فرصت دوباره را جمعه شب از ریکاردو پس گرفتند و سلب کردند؟ دادن‌ اولتیماتوم و پس گرفتن آن در سریع‌ترین حالت ممکن، از ابهامات دیگر این مورد به خصوص به حساب می‌آید.

اکنون می‌توان بهتر متوجه این مسئله شد که برکناری ساپینتو با چنین شرایطی و وجود معضلاتی نگران کننده در جریانات حاکم بر کشور و احتمال بسیار پایین حضور یک سرمربی خارجی و درجه یک در ایران، آنچنان منطقی و با دیدی حساب‌شده و حرفه‌ای صورت نپذیرفته است.

در حال حاضر، از سوی برخی منابع گفته می‌شود که مسئول دپارتمان آموزش و آکادمی جدید استقلال،یکی از عوامل اصلی در اخراج ساپینتو بوده است. او که در فوتبال ایتالیا مدتی به عنوان مربی فعالیت کرده و از قضا در شهر فلورانس مدارک دانشگاهی‌اش را گرفته، قصد دارد برای فصل بعد به هر نحو و طريقی یک سرمربی ایتالیایی به نیمکت آبی‌ها بیاورد و خودش در قامت دستیار اول در کنار همان سرمربی ایتالیایی بر روی نیمکت استقلال بنشیند.

حالا آیا پای واسطه‌گری،دلالی و بستن یک قرارداد سنگین و ننگین دیگر در میان نیست و بوی غرامت و تکرار پروژه استراماچونی به مشام نمی‌رسد؟آیا اخراج ساپینتو یک تئوری توطئه از قبل برنامه‌ریزی شده از سوی مدیران و برخی افراد پنهان در باشگاه استقلال محسوب می‌شود؟ چرا تاجرنیا و رفقایش با واژه‌«ثبات» بیگانه هستند و تغییر دادن و عوض کردن را بیشتر می‌پسندند؟ شاید همین بیزاری از ثبات و عادت به ايجاد تغییرات کم و بیش دائمی و همیشگی، به عده زیادی در باشگاه استقلال نفع‌های دلاری و میلیاردی می‌رساند!