روزنامه گل

با برگزاری مسابقات هفته بیستم لیگ برتر، دو سوم از دیدارهای این فصل پشت سر گذاشته شد و حالا فقط یک‌سوم پایانی باقی مانده است؛ فصل عجیبی که به خاطر اتفاقات کشور با چند هفته تاخیر شروع شد و حالا هم مدت‌هاست که در ورزشگاه‌های خالی از تماشاگر پیگیری می‌شود. همین مختصر کفایت می‌کند تا درک کنیم بالاخره بسیاری از بازیکنان لیگی هم شرایط روحی و روانی نرمالی ندارند و این مساله می‌تواند بر کیفیت و عملکرد تیم‌ها سایه بیندازد. شاید برای تحلیل نتایج عجیبی که در لیگ بیست‌وپنجم ثبت می‌شود، این نکته را هم باید در نظر گرفت.

معمولا گفته می‌شود کسب میانگین ۲ امتیاز در هر بازی برای کسب عنوان قهرمانی در لیگ ایران کافی است. طی سال‌های اخیر البته قهرمانان لیگ برتر معمولا امتیازات بیشتری کسب کرده بودند و تیم‌هایی را داشتیم که با ثبت همین میانگین ۲ امتیاز هم موفق به فتح جام نشده‌اند. با این حال اتفاقی که در این دوره در حال رخ دادن است، جنس کاملا متفاوت و متضادی دارد. امسال مدعیان به سخاوتمندانه‌ترین شکل ممکن در حال ریخت و پاش امتیازات هستند و احتمالا در پایان فصل، ضعیف‌ترین قهرمان تاریخ لیگ برتر را از نظر امتیازی داشته باشیم. در آخرین بازی این هفته، پرسپولیس در انزلی مهمان ملوان بود. بسیاری انتظار داشتند سرخ‌پوشان از این فرصت استفاده کنند و با کسب پیروزی برابر حریف، خودشان را به تنهایی به صدر جدول برسانند.

با این حال اتفاق دیگری رخ داد و شاگردان اوسمار ویرا این بازی را با یک گل باختند. به این ترتیب آنها با ۳۴ امتیاز در رده چهارم جدول باقی ماندند، آن هم درحالی‌که اسم ۳ تیم ۳۵ امتیازی بالای سر قرمزها دیده می‌شود؛ تراکتور، استقلال و سپاهان. این تیم‌ها که هم‌اکنون طبیعتا بخت نخست قهرمانی به شمار می‌روند، تاکنون به طور میانگین از هر بازی ۱.۷۵ امتیاز کسب کرده‌اند. این عدد به خوبی نشان می‌دهد در مورد چه فصل پرنوسانی حرف می‌زنیم.

تراکتور به عنوان صدرنشین لیگ برتر، کمتر از نیمی از بازی‌هایش را برده. آنها در ۲۰ مسابقه صاحب ۹ پیروزی شده‌اند. تنها تیمی که تعداد پیروزی‌هایش در این فصل دو رقمی شده، سپاهان است. آنها اگرچه ۱۰ برد به دست آورده‌اند، اما در عوض در ۵ دیدار هم طعم شکست را چشیده‌اند. اتفاقا سپاهان یکی از بهترین نمونه‌ها برای توضیح چیزی است که به اسم نوسان در موردش حرف می‌زنیم؛ تیمی که در ۶ هفته آغازین فصل تنها صاحب یک پیروزی شد، اما در مقطعی دیگر از فصل ۸ برد پیاپی به دست آورد و باز در ۵ هفته آغازین نیم‌فصل دوم تنها یک بار موفق شده با امتیازات کامل از زمین بیرون بیاید!

استقلال هم یک نمونه خوب دیگر است؛ تیمی که فصل را فاجعه‌بار شروع کرد و ریکاردو ساپینتو روی نیمکت آن دست‌کم دو مرتبه تا آستانه برکناری پیش رفته، اما حالا مدعی جدی قهرمانی به شمار می‌رود. طبیعتا در یک شرایط استاندارد، نزدیک شدن تیم‌ها به یکدیگر را باید از نشانه‌های پویایی و کیفیت خوب لیگ بدانیم، اما چیزی که بیشتر به چشم می‌آید، هرج و مرج و عدم ثبات است. مدعیان ما، روند حرکتی مشخصی ندارند و حتی در مسابقات آسیایی هم به ویژه در مورد استقلال و سپاهان، این عملکرد سینوسی کاملا چشم‌گیر و ملموس بوده است. در نهایت باید دید کدام تیم فاتح این لیگ عجایب و غیرقابل پیش‌بینی می‌شود.