استراحت كردن پشت ميزهاي مدير‌عاملي جزو مشاغل سخت و طاقت‌فرسا محسوب مي‌شود كه البته در كشور ما مديران چون به كارهاي سخت عادت دارند، بنده‌هاي خدا صدايشان از اين‌همه استراحت در نمي‌آيد! اين مديران آنقدر سخت استراحت مي‌كنند كه صداي محمد احمدزاده را هم درآورده‌اند و او كه اصلا نمي‌تواند زجر كشيدن مديران را ببيند گفت: «رفتم تا مديران ملوان پشت ميزهاي‌شان استراحت كنند!» البته همين كه مديران ملوان با وجود اين همه مشكلات مالي هنوز ميزي براي نشستن پشت آن دارند خود حكايت از علاقه وافر اين عزيزان به ميز و صندلي دارد كه واقعا قابل تحسين است. اگر ذره‌اي از علاقه‌اي كه عده‌اي از مديران كشورمان به ميز و صندلي‌هاي مدير‌عاملي دارند، به ميز و صندلي‌هاي دوران تحصيل خود داشتند، لااقل ديپلم خود را گرفته بودند و حالا بقيه هم از ديدن آنها پشت ميزهاي مدير‌عاملي دچار سوزش از ناحيه چشم(!) نمي‌شدند!

بدون شك جان نگودي يكي از خارجي‌ترين خارجي‌هاي ليگ‌برتر فوتبال كشورمان است كه احساس راحتي و اخوت عجيبي با هواداران ايراني مي‌كند! پيش از اين تصور مي‌شد اگر بازيكني بخواهد خيلي با ما راحت باشد نهايتا با پيژامه بازي كند، اما جان نگودي، بازيكن اخلاق مدار تيم ابومسلم كه از بچگي،سنگيني در هيچ ناحيه‌اي از بدنش را نمي‌توانست تحمل كند، با عملي كه پشت نيمكت تيمش انجام داد نشان داد فوتبال حتي مرزهاي راحتي را شكسته است و اگر بازيكني دردي در دلش داشته باشد مي‌تواند آن را به صورت شفاهي يا كتبي، جامد يا مايع(!)، نشسته يا ايستاده بيان كند و خودش را سبك كند! از آنجا كه اين بازيكن اعصاب درست و حسابي ندارد و حركات بعدي او قابل پيش‌بيني نيست به بازيكنان تيم حريف حق بدهيد به جاي درگيري فيزيكي بر سر تصاحب توپ، مذاكرات منطقي و صحبت‌هاي دوستانه را مد‌نظر قرار داده و از او خواهش كنند بدون اينكه آسيبي به لباس كسي برساند توپ را تحويل بدهد!

داريوش مصطفوي گرچه به دليل كهولت سن قادر نيست خيلي از امور تيم را به‌خوبي انجام بدهد، اما هنوز هم در اين سن و سال به‌خوبي مي‌تواند تعجب كند! تعجب كردن‌هاي داريوش‌خان مي‌تواند هر بهانه‌اي داشته باشد؛ زمين كج باشد او تعجب مي‌كند، راست باشد تعجب مي‌كند، تشويقش كنند تعجب مي‌كند، فحاشي كنند تعجب مي‌كند... و به طور كلي مي‌توان داريوش مصطفوي را متعجب‌ترين مدير‌عامل حال حاضر دنيا لقب داد كه از هر فرصت كوچكي براي تعجب كردن استفاده مي‌كند!
آخرين تعجب داريوش‌خان از اين قرار بود: «از بعضي اتفاقات تعجب مي‌كنم، چون بازيكنان در زمين گل نمي‌زنند اما عليه من شعار مي‌دهند!» به اميد روزي كه به جاي تعجب، تفكر كنيم و يادمان نرود در برنامه‌هاي مقصريابي صدا و سيما از مردم خواهش كرده بوديم كه ما را به‌عنوان دكمه مقصر مورد نظر فشار بدهند. حالا ديگر بلند شويد برويم، داريوش‌خان مي‌خواهند تعجب كنند!

انتظارها به پايان رسيد و محمد مايلي‌كهن مجددا به صحنه ورزش بازگشت. البته بايد اصلاح كنيم كه اين ورزش اصلا صحنه ندارد، چرا كه در اين صورت عمرا پاي حاجي به اين‌جور جاها باز نمي‌شد و مطبوعات از حضور ايشان در صحنه مذكور محروم مي‌ماندند. اين‌بار برخلاف دفعات قبل مايلي‌كهن حداقل حق خود از اين ورزش بي‌صحنه را هم مشخص كرده است، كه طي يك حساب سرانگشتي مي‌شود رياست سازمان تربيت‌بدني!
حاجي مايلي كه معلوم نيست با سر كدام انگشت خود اين حساب را انجام داده و پا را روي صحنه گذاشته است مي‌گويد: «با توجه به تحصيلاتم كه مرتبط با اين رشته است، رياست سازمان تربيت‌بدني كمترين حق من است!» خدا را شكر مي‌كنيم كه حاجي آدم كم‌توقعي است و هميشه به كمترين‌ها قانع است؛ ظاهرا مايلي در دانشگاه «رياست سازمان تربيت‌بدني» درس خوانده است كه در اين صورت واقعا حق او است كه پشت اين ميز بنشيند... البته كمترين حق او!