«همه چيز در دنيا مي‌شكند و تنها چيزي كه باقي مي‌ماند سكوت است.»*

شب) سكوت مطلق. كاسياس با پرشي بلند توپ اتوئو را دور مي‌كند. بارسايي‌ها با دست به سرهاشان مي‌كوبند. نوكمپ غرق در سكوت مي‌شود. سكوت مطلق.هيچكس فكرش را هم نمي‌كرد پنالتي احتمالي در ال‌كلاسيكو را لئو نزند. پسرك آتشپاره‌اي كه داشت تمام مادريدي‌ها را كارتي مي‌كرد و در تب و تاب گلزني مي‌سوخت، ناگهان بعد از به دست آمدن پنالتي سرنوشت از كادر دوربين‌ها غيب مي‌شود. انگار نه انگار او پنالتي‌زن اول بارسلوناست. كاسياس با گرفتن پنالتي اتوئو به دنيا باز مي‌گردد و رئال نيمه جان را هم زنده نگه مي‌دارد ولي اين انگار تازه اول ماجراست...

راز) لئو، لئو، لئو... اين كلمه سه چهار بار از دهان پپ گوآرديولا خارج مي‌شود. دوربين‌ها شكارش مي‌كنند. حرف‌هاي پپ با دور آهسته پخش مي‌شود. باران شديد و سرماي هوا همراه با بخاري كه از دهان مرد جوان بيرون مي‌آيد، صحنه را وهم‌انگيز كرده است. او ليونل مسي را صدا مي‌كند تا با او از ادامه راه بگويد و شايد اينكه چرا آن پنالتي را نزدي؟ البته قطعا لئو براي نزدن پنالتي دليل منطقي و محكمه‌پسندي داشته ولي همين به گل نرسيدن كافي است تا عطش بارسا و تمام نوكمپ را براي سردادن فرياد پيروزي بيشتر و بيشتر كند. آن مرد مي‌آيد...

باران) موهايش صورتش را پوشانده. خيس خيس است. آرام آرام مي‌آيد ولي همه او را مي‌بينند كه مثل هميشه براي كمك به مهاجمين به محوطه جريمه حريف مي‌آيد ولي اين بار كمي فرق مي‌كند. او در باران مي‌آيد و حريف هم البته رئال مادريد است. چهره بسته كارلس پويول روي صفحه تلويزيون‌ها نقش بسته است. ژاوي مي‌فرستد. او پرواز مي‌كند. مي‌زند و لحظه‌اي بعد اتوئو كابوس بي‌پايانش را با غريو شادي تاخت مي‌زند. نوكمپ آتش مي‌گيرد...

رهايي) پسرك فرار مي‌كند. توپ مي‌گيرد. جلو مي‌رود. نوكمپ به هوا بلند شده و منتظر است. باز هم جلوتر. يك قدم. دو قدم. چرا نمي‌زند؟ سكوتي مهيب در لابه‌لاي فريادها آزارت مي‌دهد. توپ را با نوك پا بلند مي‌كند. كاسياس نگاه مي‌كند. كاناوارو خودش را به تير دروازه مي‌كوبد و چند لحظه بعد، پسرك با پيراهني كه حالا در آسمان است به تماشاگران زير باران احترام مي‌گذارد...

صبح) ساعت از سه نيمه شب گذشته. لئو هنوز بيدار است لابد. حتما بيدار است. جهان با ديدن يك ال‌كلاسيكو ديگر به وجد آمده و حتما از گل‌دار بودنش شادمان است. رئال مثل يك حريف قدر و البته در زيربار بي‌نهايت فشارهاي بارسا به زانو درآمده و كالدرون به فرداهاي تيمش فكر مي‌كند. بارسا پيروز شده، اختلاف امتيازش با حريف به 12 رسيده و ديگر چه مي‌تواند بخواهد؟ و البته «دريا مي‌خندد با دنداني از كف و لبي از آسمان...»*
شبت بخير دوست عزيز. حالا راحت بخواب تا ال‌كلاسيكو برگشت و اگر دوست داشتي، روزها را بشمار!

*: [بخش‌هايي از ترانه‌هاي فدريكو گارسيا لوركا، شاعر و اديب نامدار اسپانيايي كه به دست سربازان ژنرال فرانكو كشته شد]

چند صباحي مي‌شد كه حال و هواي ال‌كلاسيكو به مذاق بارسايي‌ها و هوادارانش خوش نبود. در واقع پيش از آن در فصل رويايي 2006-2004 كه با قدرت نمايي تام آبي و اناري پوشان همراه بود، يكي، دو فصل مي‌شد كه بارسايي‌ها عرصه را براي رئالي‌ها بازگذاشته بودند. آخرين اين قدرت نمايي‌ها برمي‌گردد به ال‌كلاسيكو فصل پيش كه رئال چهار بر يك برنده بازي شد. آن خاطره با ترديد جزو تاريكترين لحظات تاريخ معاصر باشگاه بارسا به حساب مي‌آيد ولي چند ماه بعد - كه اين روزها نيز جزو آن به حساب مي‌آيد- ورق كاملا برگشت و زمينه به طور اساسي تغيير كرد: پپ گوارديولا به عنوان سرمربي جديد بارسا معرفي شد در واقع از ماه سپتامبر بود كه بارسايي‌ها عملكرد مثبت و خيره كننده‌شان را به نمايش گذاشتند، تك‌تك بازيكنان اين تيم يكي از ديگري درخشان‌تر ظاهر شدند و اين رويه تا آنجا پيش رفت كه حالا بارسا شايسته‌ترين تيم اسپانيا، اروپا و شايد دنيا به حساب مي‌آيد. در مقابل، در مورد مادريد چيز به خصوصي نمي‌توان گفت؛ آنها در يك بحران جدي گير آمده‌اند (حتي قبل از بازي ال‌كلاسيكو 9 امتياز از بارسا عقب بودند) و شمار زياد مصدومان، هم تيمي‌هاي رائول را اسير كرده تا حتي تزريق مربي جديد - خوانده راموس نيز نتواند شفا بخش درد (بي درمان) آنها در قبال آشتبار بارسا شود.
پپ در ال كلاسيكو با تركيبي به ميدان رفت كه همگان انتظارش را داشتند: زوج پويول - ماركز در قلب خط دفاع اطمينان خاطري بود تا آلوس و آبيدال مدافعان راست و چپ اين تيم با خيالي آسوده در پي ايجاد اتوبان‌هايي به طول صد متر باشند! در ميانه ميدان توره و ژاوي با پخش كردن مناسب توپ‌ها عرصه را براي فعاليت‌هاي رو‌به جلو گوديانسن باز و بازتر كردند. در خط حمله نيز مثلث مهار ناپذير تي‌تي آنري- اتوئو - مسي بلاي آسماني بود كه بر سر رئالي‌ها خراب شده بودند. مردان «پپ» از همان ابتدا درس فوتبال را به حريف ديكته كردند: توپ آنقدر زير پاي مردان بارسا لگد خورد كه به نظر مي‌رسيد رنگ آن آبي و اناري شده است! 15 دقيقه اول بازي با تسلط وحشتناك كاتالان‌ها همراه بود كه در اين ميان يك بازيكن نقش كاملا متمايزي داشت: لئو مسي صاعقه‌اي مهار ناپذير نشان داد: در دقيقه شش پس از جا گذاشتن راموس شوت او راهي دروازه قوهاي سفيد شد. پس از آن در دقيقه هشت يك دو زيباي او با اتوئو توسط تكل كاناوارو تبديل به خطري خنثي شد. در همين اثنا شوت 20 متري آنري نيز در دقيقه هفت زنگ خطر را براي حريف به صدا در آورد. به دقايق يك بار ديگر توجه كنيد؛ شش و هفت و هشت! در مقابل مادريدي‌ها به خوبي در خط دفاعي جا گرفته بودند و پشت سر پادشاهشان در بازي آن شب پنهان شده بودند: نه، اشتباه نكنيد! منظورمان گوتي يا اشنايدر نيست، منظورمان از ارباب دقيقا كاسياسي است كه بارها و بارها با حركاتش ناجي قوي‌هاي سفيد شد. در تمام طول مدت بازي، دستور تاكتيكي مادريدي‌ها يك چيز بود:آنها سيستم فوق دفاعي اتخاذ كرده بودند تا هر طور شده بتوانند به تساوي برسند. از طرفي ماموريت ويژه بازيكنان مادريد در ال‌كلاسيكو مشخص بود:« بايد سرباز مسي را كشت!» ماموريتي كه به نظر رسيد به بهترين شكل ممكن صورت پذيرفت چرا كه ستاره آرژانتيني هر دو دقيقه يك بار توسط بازيكنان حريف نقش بر زمين شد! اين ماموريت چنان علني انجام شد كه حتي پپ‌گوارديولاي آرام نيز عصباني شد. در واقع بايد گفت كه اين ماموريت به سرخيو راموس سپرده شده بود كه تا با انتقالش به سمت چپ مسي را مهار كند. از آنجا كه آلوس و مسي در سمت راست با خطاي متعدد حريف، بلوكه شده بود تنها يك راه نفوذ مي‌ماند آنهم حمله از مركز خط دفاع مادريد. نكته قابل عرض اينكه در اين پست تقريبا 10 نفره به دفاع مي‌پرداختند!!
بعد از 30 دقيقه از سپري شدن جريان بازي آمار تحقيركننده‌اي به ثبت رسيد درصد مالكيت توپ 71 درصد در مقابل 29 درصد براي مردان پپ! نيمه اول با موقعيت جدي كه «درنته» به هدر داد و شمار موقعيت بي‌شمار بارسا به پايان رسيد. با شروع نيمه دوم باز هم اولين موقعيت‌ها را بارسا خلق كرد: آنري توپ را گرفت و مثل تمام اوقاتي كه اراده مي‌كرد و سالگادو را جا مي‌گذاشت از سد مدافع حريف گذشت و شوتي محكم را روانه دروازه كاسياس كرد كه اين دروازه‌بان توپ را به كرنر فرستاد. كاتالان‌ها كه از فشردگي خطوط دفاعي مادريد به سطوح آمده بودند نيم نگاهي نيز به ضد حمله‌هاي حريف داشتند. در واقع،‌ در جريان بازي تكل‌هاي كشنده‌اي كه گاه و بي‌گاه روي ساق‌هاي بارسايي‌ها زده شد باعث مي‌شد ريتم و پويايي ماشين خط حمله بارسا به هم بريزد و خللي در بازي شناور آنها ايجاد كند. از آنجا كه گوارديولا رفته رفته اوقات را به نفع مادريد تشخيص داد تصميم گرفت گوديانسن را بيرون بكشد و بوسكتس جوان را راهي ميدان كند. بازيكني كه طولي نكشيد تا تاثيرش را به نمايش بگذارد. دقيقه 69 روي ضربه ايستگاهي ژاوي، سالگادو بوسكتس جوان را در محوطه جريمه سرنگون كرد تا «مدينا كاته‌لانخو» در سوت خودش بدمد و ضربه پنالتي به سود بارسا اعلام كند. اتوئو زد و كاسياس گرفت... اين موضوع باعث نشد كه بارسايي‌ها پا پس بكشند بلكه بر عكس به فشار حملاتشان افزودند تا اينكه يك بار ديگر در پنج دقيقه سه موقعيت گل فراهم كردند!‌اتوئو (با ضربه‌اي از راه دور)، مسي (شوتي ديگر) و فرصتي كه آنري در مقابل كاسياس به هدر داد اما اينها كافي نبود تا نوكمپ منفجر شود. چند دقيقه بعد روي ارسال ژاوي، پويول چنان بالاتر از راموس و گاگو به آسمان بلند شد و ضربه سر زد كه بيشتر شبيه به بازي كامپيوتري مي‌نمود. ضربه او به اتوئو رسيد و نوازش اتوئو كافي بود تا اولين گل به ثمر برسد و 96059 تماشاگر دو آتيشه كاتالان اسپانيا را مبهوت فرياد‌هاي خودشان كردند! (دقيقه 83 يك بر صفر) دنيا بر سر مادريد خراب شد، كاخ آرزو‌هاي آنها نقش بر آب شد چند دقيقه بعد ضد حمله سريع هلب و آنري توپ را به مسي رساند تا «سرباز» مسي تير خلاص را بر شقيقه مادريد بزند. دو بر صفر (دقيقه 93) باخت، 12 امتياز اختلاف با بارسا،‌ ارايه بازي توام با ترس و خوشحال از دريافت نكردن گل‌هاي بيشتر، كارنامه‌اي بود كه رئال از خود به جا گذاشت!

پپ گوارديولا يك گام مهم ديگر هم در عرصه مربيگري برداشت. او توانست اولين ال‌كلاسيكو خودش به عنوان مربي را فتح كند. با اين حال بعد از مسابقه به رغم خوشحالي بي‌اندازه‌اي كه از اين پيروزي داشت باز هم تاكيد كرد كه تا قهرماني بارسلونا هنوز خيلي مانده. وي در پاسخ به اين سوال كه آيا به خاطر برتري بارسلونا به بازي آيا آنها مسابقه راحتي را پشت سر گذاشته‌اند، گفت: «نه. به هيچ وجه. رئال مادريد هميشه همان رئال مادريد قدرتمند است و مردان بزرگي هم دارد. آنها در اوج آمادگي نبودند اما اين باعث نشد كه ذره‌اي از احترام ما نسبت به اين حريف بزرگ كم بشود. اما بارسلونا به خاطر اين پيروزي شايسته تحسين است. ما در نيمه دوم بهتر بازي كرديم و مقابل ضدحملات آنها ايستاديم. از بازي مردانم راضي هستم چرا كه توپ را از دست نداديم. بارسلونا توانست به سه امتياز ديگر دست پيدا كند و اين دستاورد حاصل شكست دادن تيمي چون رئال مادريد است اما در هر صورت به خاطر اين برد به ما بيشتر از سه امتياز نمي‌دهند.»
بارسلونا در نيمه نخست كاملا به حريفش برتري داشت اما در چند موقعيت نزديك بود رئال مادريد در ضدحملات راه دروازه آنها را پيدا كند. گوارديولا درباره تحول بارسا در نيمه دوم افزود: «مي‌خواستيم توپ را سريع‌تر به گردش در بياوريم. در نيمه اول به شدت هيجان زده بوديم و من به اين نتيجه رسيدم كه بايد ريتم بازي را منظم كنيم. هر بار كه سرعت بازي را بالا مي‌برديم توپ را به حريف واگذار مي‌كرديم و كار دشوار مي‌شد. در نيمه دوم روي اين ضعف‌هاي تيم كار كردم اما بايد به رئال مادريد به خاطر دفاع فوق‌العاده‌اي كه داشتند تبريك بگويم.»
به گفته گوارديولا اگر بازي را مساوي كرده و از شكست برابر مادريد گريخته بودند شايد در آن لحظه حس خوبي داشتند اما كمي بعدتر ارزش امتيازات از دست رفته را مي‌فهميدند. او حس خود در طول مسابقه را چنين تشريح كرد: «حس كردم كه اين بازي را نمي‌بازيم. زماني كه بازي مي‌كردم پيش آمده بود كه با همين حس اميدواري به برنابئو برويم اما در نهايت ببازيم يا مساوي كنيم. اين مسابقه براي من مثل يك بازي خارج از خانه جلوي تيمي بود كه همه تمركزش را روي ضدحملات گذاشته. آنها با اين سبك بسيار خطرناك بودند و انسجام خط دفاعي آنها هم كار را براي ما دشوارتر كرده بود.»
گوارديولا درباره سرنوشت بارسا در لاليگا امسال و احتمال قهرماني تيمش بار ديگر حرف‌هاي قديمي خود را تكرار كرد: «دلم مي‌خواهد همه بازيكنانم و حتي همه هواداران به خاطر اين پيروزي خودشان را گم نكنند. ما فقط 15 بازي از فصل انجام داده‌ايم. همه بازي‌هاي باقي مانده اهميت دارند به ويژه بازي‌هايي كه با اوساسونا و راسينگ داريم. اما 12 امتياز اختلاف بارسلونا با رئال مادريد ثابت مي‌كند كه كاتالان‌ها دارند كارشان را درست انجام مي‌دهند اما باز هم مي‌گويم كه جايگاه كنوني بارسلونا در جدول حاصل زحماتي است كه در بازي‌هاي قبلي كشيده‌ايم. براي من اين اهميت دارد كه بتوانيم در خانه حريفاني چون ركرتيوو و اتلتيك بيلبائو هم گل بزنيم. خوشحالم كه توانسته‌ايم طي سه بازي اخيرمان 9 گل به ثمر برسانيم. فاصله‌اي كه ميان ما و مادريدي‌ها افتاده خوشحال كننده است اما آنها تنها حريف ما در لاليگا نيستند. راه درازي باقي مانده. به خانه حريفان سرسختي پا خواهيم گذاشت و در سه رقابت مختلف هم شركت داريم.»
گوارديولا به خاطر خطاهاي مكرري كه روي ليونل مسي انجام مي‌شد هم به شدت واكنش نشان داد: «مطمئنم كه هيچ كدام از بازيكنان حريف به عمد اين كار را نمي‌كردند اما اين خطاها خطرناك بودند و هر كدام ممكن بود او را به شدت مجروح كند. از اين مي‌ترسيدم كه بازي رو به خشونت گسترده برود اما اصلا منظورم اعتراض به داور نبود.»
او درباره عملكرد چند تن از مردانش از جمله ويكتور والدس با تحسين صحبت كرد: «والدس دو مهار فوق‌العاده انجام داد. سرجيو بوسكتس هم بازيكني است كه هيچگاه كم فروشي نمي‌كند. او اقتضاي هر لحظه بازي را درك مي‌كند و پنالتي را هم او به دست آورد. دوست داشتم به گوديانسن بازي بدهم چرا كه آمادگي مناسبي داشت. متاسفم كه كيتا فرصت بيشتري براي بازي كردن نيافت اما من كه نمي‌توانم به همه بازي بدهم.» بازي بعدي بارسلونا مقابل ويارئال انجام خواهد شد. اين ديدار گردگيري صدرنشين و جدي‌ترين رقيب اين فصل است و مي‌تواند فاصله بارسا را با ساير تيم‌ها بيشتر كند.

به زودي فصل نقل و انتقالات شروع مي‌شود و باشگاه‌ها حدود يك ماه فرصت خواهند داشت تا نقاط ضعف‌شان را ترميم كنند. اين مطلب نگاهي دارد به شرايط تيم‌هاي انگليسي در آستانه نقل و انتقالات.
آرسنال
چي لازم دارند: يك بازيكن جديد كه به سسك فابرگاس در ميانه زمين كمك كند. يحيي توره، برادر كولو توره، بهترين گزينه است. اگر ويليام گالاس هم عزمش را جزم كند كه برود، يك جانشين هم براي او لازم است. چي به دست مي‌آورند: سابقه فعاليت آرسن ونگر در فصل نقل و انتقالات زمستاني مي‌گويد هيچي. ولي الي يرو اليا، مهاجم 21 ساله توئنته، سباستين جووينكو، هافبك يووه و بردهنگلند، مدافع فولام را زير نظر دارند.
استون ويلا
چي لازم دارند: اولويت با حفظ گرت بري است. تنها در صورتي او خواهد رفت كه الكس فرگوسن احساس كند حالا كه هارگريوز نمي‌تواند تا پايان فصل بازي كند، به يك هافبك مياني نياز دارد. مشكل اصلي مارتين اونيل، خط حمله تيمش است كه فقط جان كاريو را – به عنوان يك مهاجم تنومند – در اختيار دارد. شايد اميل هسكي از ويگان به كارش بيايد. شايعاتي هم درباره هنريك لارسن مطرح شده اما او 37 سال دارد و نمي‌خواهد نيمكت‌نشين باشد. كوين دويل، مهاجم ريدينگ هم علاقه اونيل را برانگيخته. چي به دست مي‌آورند: بري مي‌ماند، هسكي و دويل هم خريده مي‌شود؛ مگر اين كه بتوانند يك هافبك كناري سرعتي خوب بخرند، يا وين روتلج كه به كارديف رفته، خودي نشان دهد.
بلكبرن
چي لازم دارند: ترميم همه نقاط زمين؛ به خصوص يك هافبك خلاق و دوتايي مدافع؛ و البته يك مهاجم نوك كه جانشين روكه سانتا كروز شود. اگر منچسترسيتي حاضر شود بابت او 18 ميليون پوند بپردازد، بلكبرن مي‌تواند چند مهره جديد به خدمت بگيرد. چي به دست مي‌آورند: مارك يانكو، مهاجم تنومند ردبول سالزبورگ و مارسل شافر، مدافع چپ در فهرست خريدشان هستند. خط هافبك هم به بازيكن جديد نياز دارد، اما دست كم ديويد دان دارد آمادگي‌اش را باز مي‌يابد.
بولتون
چي لازم دارند: گري مگسون دوست دارد يك مدافع، يك هافبك و يك مهاجم به خدمت بگيرد اما اكسل ويتسل، هدف شماره يك‌شان نه تنها گران است (استاندارد ليژ براي او 17 ميليون پوند مي‌خواهد) كه منچسترسيتي هم به هافبك تيم بلژيكي علاقه‌ نشان داده. چي به دست مي‌آورند: يك كلام اينكه مگسون حدود پنج ميليون پوند بودجه دارد. با اين پول مي‌تواند مارك بي‌ورز، مدافع شفيلد ونزدي و ريكي لمبرت، گلزن بريستول را بخرد. مي‌تواند اجازه دهد نيكي هانت به بيرمنگام برود و دني شيتو روانه داربي يا واتفورد شود و بودجه‌اش را زياد كند.
چلسي
چي لازم دارند: اسكولاري، چه حرف‌هايش سانسور شود و چه نه، گفته دو بازيكن جديد مي‌خواهد تا چلسي همچنان در كورس قهرماني رقابت‌هاي مختلف بماند.
چي به دست مي‌آورند: پيتر كنيون، رييس اجرايي باشگاه گفته خريدي در كار نخواهد بود، يا جزيي خواهد بود. آندري آرشاوين مي‌تواند براي رومن آبراموويچ، مالك روس باشگاه هم جذاب باشد. احتمال دارد واگنرلاو، مهاجم برزيلي زسكامسكو هم به طور قرضي به اين تيم بپيوندد.
اورتون
چي لازم دارند: ياكوبو تا پايان فصل نمي‌تواند بازي كند و لويي ساها هم گاه به گاه مصدوم مي‌شود. يك مهاجم ديگر مي‌تواند براي‌شان مفيد باشد. چي به دست مي‌آورند: هنريك لارسن هنوز قراردادش را با هلسينبورگ تمديد نكرده و مي‌تواند در كوتاه مدت، راه حل خوب و ارزاني باشد. ديويد ناگنت هوادار اورتون است و حاضر است بازي در تيم ذخيره‌هاي پورتسماوث را با بازي در تركيب اورتون عوض كند.
فولام
چي لازم دارند: جيمي بولارد و دني مورفي، هافبك‌هاي تيم هستند، بنابراين شايد يك بازيكن دفاعي‌تر مفيد باشد. چي به دست مي‌آورند: بنيامين هاگل، هافبك باسل، احتمالا نصف پنج ميليون پوندي كه هاجسون در اختيار دارد، هزينه برمي‌دارد.
هال
چي لازم دارند: يا مدافع بخرند يا با مدافعان قرضي كه دارند، قرارداد ثابت ببندند. چي به دست مي‌آورند: اگر نتوانند بازيكنان قرضي‌شان را نگه دارند، احتمال دارد از فرانسه چند بازيكن جديد بخرند. باب شاو، رييس بخش استعداديابي باشگاه تازگي يك هفته در فرانسه بوده است.
ليورپول
چي لازم دارند: يك گلزن ديگر و اگر نتوانند قرارداد دانيل آگر را تمديد كنند و او – احتمالا – روانه ميلان شود، يك مدافع مياني چپ پا.
چي به دست مي‌آورند: گابريل هاينسه يك جانشين حاضر و آماده براي آگر است. ميلان يووانوويچ، مهاجم و اكسل ويتسل، هافبك استاندارد ليژ هم گزينه‌هاي خوبي هستند.